கண்ணே! கலைமானே!

வருடங்கள் இருபது உருண்டோடி விட்டது! ஆனால் இன்றும் அன்றைய நினைவுகள் மனதை விட்டு அகலவில்லை! வாழ்ந்த கழித்த நாட்களை எண்ணுவதா, அல்ல வாழப்போகும் நாட்களை எண்ணி ஏங்கி கழித்த நாட்களை நினைவு காணுவதா இன்று என மனதுக்குள் ஒரு இனிமையான போரட்டம்! ஒவ்வொரு காலகட்டத்திற்கும் ஒரு சுவையுண்டு! சற்றே அதை நினைத்து மருகுகையில் அந்த காலத்திற்கே அழைத்து செல்கிறது மனம்! அப்படி நினைக்கையிலே எத்தனை சந்தோஷ தருணங்கள் அவை, அதை இன்று தொலைத்துவிட்டு சராசரியாக நாட்களை கழிப்பது ஏன் என மனம் இருகுகிறது! ஆனால் அந்த சந்தோஷ தருணங்களை எண்ணிப்பார்க்கிறேன் இப்போது! அதற்கு ஒரு காரணம் உண்டு!இன்று திருமண நாள் காணும் நாம் இத்தருணம், நினைக்க விரும்புவது இது போன்ற அன்புடன் என்றும் வாழ!இதோ உனக்காக ஒரு கவிதை மடல் வைரமுத்துவிடம் கடன் வாங்கி அக்கால நினைவினை அசைப்போட!

அது ஒரு காலம் கண்ணே! கார்காலம்!
நனைந்து கொண்டே நடக்கிறோம்!

ஒரு மரம் அப்போது தரைக்குத் தண்ணீர் விழுதுகளை
அனுப்பிக் கொண்டிருந்தது!
இருந்தும் அந்த ஒழுகுங் குடையின் கீழ் ஒதுங்கினோம்!

அந்த மரம் தான் எழுதி வைத்திருந்த பூக்கள் என்னும்
வரவேற்பு கவிதையின் சில எழுத்துக்களை நம் மீது வாசித்தது!

இலைகள் தண்ணீர் காசுகளை சேமித்து
வைத்து நமக்காக செழவழித்தன!

சில நீர்த்திவலைகள் உன் நேர்வகிடு என்னும்
ஒற்றையடி பாதையில் ஓடிக் கொண்டிருந்தன!

அந்தி மழைக்கு நன்றி!
ஈரசுவாசம் நுரையீரல்களின் உட்சுவர்களில்
அமுதம் பூசியது!
ஆயினும்-நான் என் பெருமூச்சில்
குளிர் காய்ந்து கொண்டிருந்தேன்!

நம் இருவரிடையே இருந்த இடைவெளியில் நாகரிகம்
நாற்காலி போட்டு அமர்ந்திருந்தது!
எவ்வளவோ பேச எண்ணினோம்
ஆனால் வார்த்தைகள் ஊர்வலம் பாதையெங்கும்
மெளனம் பசை தடவி விட்டிருந்தது!

உன்முகப்பூவில் பனித்துளியாகி விடும்
இலட்சியத்தோடு உன் நெற்றியில்
நீர்த்துளிகள் பட்டுத்தெரித்தன!

உனக்கு பொன்னாடை போர்த்தும் கர்வத்தோடு
எனது கைக்குட்டையை எடுத்து நீட்டினேன்
அதில் உன் நெற்றியை ஒற்றி நீ நீட்டினாய்!
நான் கேட்டேன், "இந்த கைக்குட்டை உலராமல் இருக்க ஓர் உத்தி சொல்லக்கூடாதா?"
நீ சிரித்தாய்!

அப்போது மழை
என் இருதயத்துக்குள் பெய்தது
அது ஒரு காலம் கண்ணே!

கார்காலம்!

இதோ நீ விரும்பும் பாடலின் ஒளித்துண்டு!

சித்திரை பொறந்திடுச்சு!

பள்ளி நாட்களில் இந்த சித்திரை பொறப்புங்கிறது நான் ரொம்ப பெரிசா எதிர் பார்க்கிற ஒன்னு. ஏன்னா, பொதுவா அந்த வருஷ படிப்பு முதல்ல முடிஞ்சு, பள்ளிக்கூடம் லீவு விட்டு விடும். படிப்பில்ல இனி, 'கொலம்பஸ் கொலம்பஸ் விட்டாச்சு லீவுன்னு' பாட்டு பாடிகிட்டு ஒரே ஜாலியா இரண்டு மாசம் சுத்தலாங்கிறதால ஒரே மகிழ்ச்சி! அப்புறம் எங்க மாரியம்மன் கோவில் திருவிழா ஆரம்பம். கரகம், ஆட்டம் பாட்டம்னு ரொம்ப ஜாலியா இருக்கும். தினம் சாய்ந்திரம் கோவில்ல சிங்காரிச்சு சாமிசிலை வச்சு கூட்டம் கூட்டமா வர ஜனத்தை பார்க்கிறதில ஒரு ஆனந்தம். தினம் சாயந்திரம் பாட்டு, கச்சேரி அமர்க்களமா இருக்கும்!

அப்புறம் தமிழ் வருஷபொறப்பு.நல்ல வடை பாயசத்தோட சாப்பாடு வீட்ல போடுவாங்க. காலையிலே எல்லாம் நல்ல விளையாடிட்டு, மத்தியான சாப்பாடு செஞ்சு சாமி கும்புட்டுட்டு, சாப்பிட உட்காரனும். ஆனா அதுக்கு முன்னே ஒரு சோகம். சாமிக்கு எல்லா சாப்பாட்டையும் வச்சு கும்பிட்டு விட்டு, அதை கொஞ்சம் எடுத்து முதல்ல காக்காய்க்கு வச்சிட்டுத் தான் பிறகே நமக்கு சாப்பாடு. ஆனா அப்பதான் காக்கா சட்டுன்னு வந்து சாப்பிட்டுட்டு போகாது. சும்மா தொண்டகிழிய கா..கா..ன்னு கூப்பிட்டாலும் துரை ரொம்ப லேட்டாதான் வருவார். நமக்கோ பசி வயத்தை கிள்ளும்! மத்த நாள்ல வடகம் போட்டு காயவச்சா எந்நேரமும் ஐயா அங்கே உட்கார்ந்து தின்னுகிட்டு இருப்பார். அப்பெல்லாம் அவரை விரட்டு விரட்டுன்னு விரட்டிட்டு, ஆனா பாருங்க சித்திரை பொறப்பன்னைக்கு தேவுடு காத்துக்கிட்டு இருக்கணும். ராஜா கடைசியிலே எங்கிருந்தோ வந்து ஜம்முன்னு ரெண்டு பருக்கை எடுத்து திண்ணுட்டு பறந்து போயிடுவார். நம்ம அதான் சமயம்னு உள்ள போய் வடையை லபக்குன்னு எடுத்து போட்டுகிட்டு, பிறகு இலையிலே உட்காருவோம்!

ஆக இன்னைக்கு சித்திரப் பொறப்பு, தமிழ் புத்தாண்டு தொடங்குது. இனி ரெண்டு மாசம் ஒரே வெயில் தான். அக்னி நட்சத்திரம், முன்னேழு, பின்னேழு எல்லாம் பார்க்கப் போறீங்க! அப்புறம் வெயில், மழை, குளிர் எல்லாம் வரநேரத்தில வர்றதுதானே! ஆக தமிழ் மணத்தில வரும் அனைத்து நண்பர்களுக்கும் என் வாழ்த்துக்கள். வீட்ல வடை பாயசதோட சாப்பிடுங்க நல்லா!

அனைவருக்கும் என் இனிய தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்!

ஹோலி ரே... ஹோலி.....

இந்த ஹோலிப் பண்டிகை மறக்க முடியாத ஒன்னு. நான் வட இந்தியாவில டெல்லி, உ.பி., ராஜஸ்த்தான்னு கழிச்ச காலகட்டங்கள்ல இந்த பண்டிகை எனக்கு மறக்க முடியாத ஒன்னு. வட இந்தியா வர வரை, இந்த 'மஞ்ச குளிச்சு, அள்ளி முடிச்சு, மெட்டி ஒலிக்க மெல்ல சிரிச்சுன்னு' இளையராஜா போட்ட பாட்டை பதினாறு வயதினிலே படம் பார்த்து தான் இந்த மஞ்சத்தண்ணி அடிச்சிக்கிறதை பத்தி தெரியும். அதுவும், தமிழ்நாட்டில எல்லா கிரமங்கள்ளயும் இப்படி மஞ்சத்தண்ணி அடிச்சி, ஊத்தி விளையாடி கொண்டாடுவாங்களான்னு தெரியாது. இது இந்த பாரதிராஜா ஊரு பக்கமா, தேனீ, பெரியகுளம் பக்கம் கொண்டாடுவாங்கன்னு கேள்விப் பட்டேன். யாரும் அவங்க அவங்க கிராமத்தில இதை கொண்டாடியிருந்தா பின்னோட்டத்தில விலாவாரியா எழுதுங்க. அப்புறம் எங்க திருச்சி பக்கத்தில சமயபுரம் மாரியாத்தாவுக்கு, மஞ்சக்குடம் எடுக்கிறதோட சரி. இப்படி அடிச்சி விளையாண்டுகிறது கிடையாது. ஆனா வட இந்தியாவில இது ஒரு முக்கியமான பண்டிகை. எப்படின்னு கேளுங்க!

வட இந்தியாவில நல்லா குளிரு ஆரம்பிக்கிறது சரியா ஜனவரி மாச நடுவில, அதாவது நம்ம போகிப் பண்டிகை கொண்டாடுறப்ப, இங்க லோடின்னு, பழயன கழிதலும், புதியன புகுதலும் மாதிரி, எல்லா பழய சாமானை போட்டு கொளுத்தி, ராத்திரியில ஆடி பாடி, குளிரை வரவழைப்பாங்க. அதே மாதிரி இந்த ஹோலி முடிஞ்சா, குளிர் முடிஞ்சுதுன்னு அர்த்தம், வசந்தம் ஆரம்பம்னு காலம் குறிக்கவும் இந்த பண்டிகையை குறிப்பிடறதுண்டு. ஆனா, இந்த பண்டிகை கொண்டாடுறத்துக்குண்டான கதை என்னான்னா, இரணியன்ங்கிற ராஜா, எல்லாரும் தன்னை கடவுளா நினைச்சு கொண்டாடனும்னு ஆசைப்பட்டப்ப, அவருடய மகன், விஷ்னு பக்த பிரகலாதா, அவரோட ஆணையை ஏற்காததால, அவனை தண்டிக்க வேண்டி, தன் சகோதரி ஹோலிகாவை அனுகுகிறார். அந்தம்மாவை நெருப்பெல்லாம் சுட்டு எரிக்கமுடியாதுன்கிறதால, சின்ன பையனா இருந்த பிரகலாதனை, தன் மடியில வச்சுகிட்டு நெருப்பில இறங்கிடறாங்க, ஆனா, பிரகலாதன் தொடர்ந்து விஷ்ணுவின் மேல் செய்த தவத்தின் காரணமா அந்த தீ சிதையிலருந்து எரியாம தப்பிடறார், ஆனா, ஒன்னும் செய்யமுடியாத நெருப்பு, இந்த ஹோலிக்கா அம்மாவை சாம்பலாக்கிடுது. இந்த தீய சக்திகள் ஒழியறதை காரணம் வச்சு, ஹோலிகாக்கள் நெருப்புல எரிஞ்சு சாம்பலாயிரதை முதல் நாள் ராத்திரி தீ மூட்டி கொளுத்தி கொண்டாடிட்டு அடுத்த நாள் எல்லாரும் கலரு தண்ணி அடிச்சி கொண்டாடுவதே இந்த ஹோலி.

இந்த ஹோலி கலரு ஊத்தி விளையாடறதுல்ல எந்த வரம்புகளும் கிடையாது, யாரு வேணாலும், யாரு மேலே வேணாலும் கலர் தண்ணியை ஊத்தலாம். வெள்ளையும் சொள்ளையுமா போனீங்கன்னா, அன்னைக்கு அம்புட்டுத்தான். திரும்ப வர்றப்ப, ஆளே அடையாளம் தெரியாம வருவீங்க. இதில குழந்தங்க விரும்பி, பிச்சுக்காரி, தண்ணி பீச்சி அடிக்கிற பம்பு வச்சுக்கிட்டு அடிச்சு விளையாடுங்க. அதில சோகம் என்னன்னா, வெறும் கலர் குங்குமத்தில கரைச்ச தண்ணி அடிச்சா கரை எல்லாம் போயிடும். சமயத்தில டை கலரை மிக்ஸ் பண்ணி அடிச்சா அந்த கலர் போக கிட்ட தட்ட ஒரு மாசம் ஆகும் பாருங்க. இன்னொன்னு வயசு பசங்க, வயசு பொண்ணுங்களை கலர் அடிச்சி பண்ற அநியாயம் அது வேறெ கதை. ஈவ் டீசிங் கேஸ் எக்கசக்கமா பிடிபடும். இருந்தாலும் கலர் அடிச்சு பயங்கரமா கொண்டாடுவாங்க. அதுவும் குடும்பங்கள்ல, தெரிஞ்சவங்கள்ல கொஞ்சம் ஜாஸ்தியாவே சுதந்திரம் எடுத்துக்கிட்டு, கலர் பூசி விளையாடுவாங்க. அப்புறம் மக்கள் புல்லா ஏத்திக்கிட்டு அடிக்கிற லூட்டி சொல்லி மாளாது.

ஆரம்பத்தில, நமக்கு ஹோலி நாள்னா வீட்டிலேயே சிறைதான். வெளியில எங்கேயும் போறதில்ல. அப்புறம் வருஷங்கள் ஆக ஆக எல்லோருடனும் பழகனோன்ன, ஹோலி சேர்ந்து விளையாடுவது ஒரு ஆனந்த கூத்துன்னு வச்சுக்கங்க. நீங்க போகலேனாலும், உங்க வீட்டுக் கதவை தட்டி, கலர் குங்குமத்தை வச்சிட்டு, 'ஹோலி முபாரக்'ன்னு சொல்லிட்டு போவாங்க. அதுக்கு பொம்பளங்க,ஆம்பளங்கன்னு கோஷ்டி கோஷ்டியா வீடு வீடா போயி வாழ்த்து சொல்றது, அப்புறம் கலர் பூசி கட்டி பிடிச்சிக்கிறது ஒரு ஜாலி. அதே மாதிரி முத நாளே ஆபிஸ்கள்லயும் கலர் பூசி, மிட்டாய் கொடுத்து கொண்டாடுவது வழக்கம், ஏன்னா, ஹோலி நாளு, ஆபிஸ்ங்க எல்லாம் லீவு. இது ஏன் நம்ம தமிழ் நாட்டில அவ்வளவு பாப்புலரா இல்லன்னு தெரியல்ல. ஏன்னா, தசாவதார புராணம் எல்லா பக்கமும் ஒன்னு. எப்படி நம்ம கொண்டாடாம விட்டுட்டோம், காரணம் தெரிஞ்சவங்க கொஞ்சம் சொல்லுங்க.

இன்னொன்னு, நீங்க கொஞ்சம் நகரத்தை விட்டுட்டு உள்ள இருக்கிற கிராமங்களுக்கு போனீங்கன்னா, இதை விட கூத்து அதிகம் இருக்கும்.நான் அப்படி தான் உ.பி.யில இருந்தப்ப, ஹோலி அப்ப, தப்பி தவறி டில்லி கில்லி வந்தா மதியத்துக்கு மேலே பஸ் கிடைக்காது ஊரு போய் சேர, அப்புறம் உங்க காரு, வண்டின்னு எது இருந்தாலும், சரியா நீங்க வீடு போய் சேர்ந்தா அது உங்க அதிர்ஷ்டம். மதியத்துக்குள்ள போகவேண்டிய இடங்களுக்கு போய் சேர்ந்திடணும். அதுவும் அந்த மாதிரி பஸ்ங்கல்ல அந்த ஹோலி சமயத்தில போகற அனுபவம் தனி, ஏன்னா, மொத்த பஸ்ஸும் தண்ணியில மெதக்கும். டிரைவரும் நல்ல மப்புல இருப்பாரு. பஸ்ல சீட்டு கிடைச்சு உட்கார்ந்தா உங்க அதிர்ஷ்டம், இல்ல மூணு, நாலு மணி நேரம் பஸ்ஸுக்குள்ள புதைஞ்சு வரணும். யாருக்கும் இந்த அனுபவம் இருந்தா எழுதுங்க! அதுவும் குண்டும் குழியுமான ரோடுகள்ல, நான் போனது 80களின் கடைசி, இப்ப எப்படின்னு தெரியல.

அதே மாதிரி ராஜஸ்தான்லயும், இந்த ஹோலி பண்டிகை ரொம்ப சிறப்பா கொண்டாடுவாங்க, கிராமங்கள்ள, அங்கங்க ஹோலிக்கான்னு அந்த முத நாள் தீ கொளுத்தி சுத்தி நின்னு ஆடிப்பாடுறது கண் கொள்ளாக் காட்சி, அதுவும், அந்த ராஜஸ்தானி ஸ்டைல்ல, உண்டான நடனங்கள், சரிகை கண்ணாடி களான டிரஸ் போட்டுகிட்டு, தம்பூரா வாசிசுக்கிட்டு ஆடும் நடனங்கள், ஓ.. கிளாஸிக், எப்பவாது, இது போன்று ராஜஸ்த்தான் போகும் வாய்ப்பு கிடைத்தா, தவற விட்றாதிங்க. அந்த பாலைவன காட்டிலே, அழகு நிலா மேட்டிலே, கும்மென்று கருத்து கிடக்கும் இருட்டினிலே, ராஜ்புத்ர மாந்தரும், வீரர்களும், சின்ன குழந்தைகளும், மண் பறக்க, ஆடும் நடனங்கள், அப்பா, கிராமத்து மண் வாசனைன்னு சொல்வாங்களே, அப்படியே இருக்கும். இன்னொன்னு, ஹிந்தி பேசற Heartlandல ராஜஸ்த்தான் மாநிலம் தான் முழுக்க முழுக்க இந்துக்களால் கொண்ட ராஜ்ஜியம்.

இங்க தான் அந்த ஹோலிகா எரியும் கொள்ளையிலிருந்து இளைஞர் வெளிய வர்றது, சரியான முகூர்த்த நேரத்தில, நடுநிசி 2 மணிக்கு அந்த கிராமத்து புரோகிதர் தீ வச்சு கொளுத்தி, அந்த பிரகலாத கதை மாதிரி இளைஞர் சுத்தி வர்றதை எல்லாம் பார்க்கமுடியும். இங்கே, பாரதிராஜா படம் மாதிரி ஒரு ஐதீகம் இருக்கு, அதாவது, எந்தெந்த வாலிபர்ங்க கல்யாணம் பண்ணீக்கனும் ஆசைப்படறோங்களோ, அதை அந்த எரியும் தீ முன்னே வேண்டிக்கிட்டு திரும்பி பார்க்காம வீட்டுக்கு ஒடிடணும். அப்படி வீட்டுக்கு ஓடும் வரை அந்த கொள்ளி கட்டு எரிஞ்சு முடியாம இருந்தா அவனுக்கு அந்த வருஷமே கல்யாணமாயிடும்.அதே மாதிரி கல்யாணமான பொண்கள், தன் கணவன்மார்கள் தீர்க்காயிசா ரொம்ப நாள் இருக்கணும்னு அந்த தீக்கொள்ளி முன்ன வேண்டிக்குவாங்க, அப்படி வேண்டிக்கிட்டா புருஷனுக்கு ஆயிசு கெட்டின்னு ஒரு ஐதீகம்.( நம்ம வீடுங்கள்ல நம்ல கொள்ளிகட்டுல இறக்கிவிடாம இருந்தா சரி!)

இந்த ஹோலிகளும் ஹிந்தி திரைப்படங்கள்ல ஒரு தனி இடம் பிடிச்சி வச்சிருக்கு. ரொம்ப பேமஸ் ஆன ஹோலி சாங்ஸ் எல்லாம் இருக்கு. அதெல்ல முக்கியாமா ஷோலே படத்தில நம்ம மாமி ஹேமாமாலினி பாடி ஆடின ஹோலிப்பாட்டு ரொம்ப பிரசித்தம். இப்படி வண்ணக்கலவைகளின் வர்ணம் பூசி, வாழ்த்து தெரிவிப்பதே இந்த ஹோலியின் மெயின் ஹைலைட்! ஆகையால் இது வந்திட்டாலே இப்படி 'ஹோலி.. ரே..ஹோலி' கூப்பாடு போட்டு கொண்டாடுறது வட இந்தியாவில இருக்கிற நம்ம தமிழர்களுக்கு பரிச்சயமான ஒன்னு!

காதல் கண்டேன்! மணம் கொண்டேன்!

என்னுடய பல பால்ய அனுபவன்களை சொல்லி வந்துகிட்டு இருக்கிறேன் என்னுடய பதிவுகள்ள, ஆனா எனது வாழ்க்கையில நடந்த முக்கியமானது,எனது காதல், அதன் பிறகு கொண்ட திருமணம். அதை பற்றி விரிவா இனி வர பதிவுகள்ள எழுதலாமுன்னு இருக்கேன். ஆனா இன்று என்னுடய திருமண நாள், அதை நினத்து, என் அன்பு மனைவிக்காக நான் பதிந்த பதிவை உங்களுக்காக இங்கே பகிர்ந்துக்கிறேன்!

அன்பே என் அன்பே! நீ குறிஞ்சி மலர் போன்றவள், எந்த மலருக்கும் இல்லாத ஒரு பெருமை இப்பூவுக்குண்டே! பன்னிரெண்டு வருடஙகளுக்கு ஒரு முறை தான் பூப்பது போல், அதிசய மலர் தன்மை கொண்டவளே, எனக்கு கிடைக்கப் பெற்றவளே! இது போன்ற தலைவி ஒருவனுக்கு கிடைப்பது ஒரு பெரும் பாக்கியம். அப்பாக்கியத்தை எனக்களித்தவளே! நான் என்றுமில்லா ஆனந்தம் இன்று கொள்கிறேனே,ஏன் தெரியுமா, இன்றைய தினத்தில தான், பதினெட்டு வருடங்களுக்கு முன் உன்னை நான் கிடைக்கப் பெற்றேன்! இந்த அரிய தினத்தை என்னால் மறக்க இயலுமோ! இந்த மகிழ்ச்சியான இந்த தருணத்திலே, நீ எனக்கு கிடைத்த கனவுகளிலே மிதக்கின்றேன். முதல் அறிமுகம் இன்றும் மனதில் பசுமையாக காட்சி அளிக்கிறதே. அந்த கள்ளம் கபடமில்லா குழந்தைப் போன்ற உன் முகம், என்னிடம் பேசும் சில நிமிடங்களில் உன்னிடம் நான் கண்ட ஆனந்தம், ஆகா, அதை என்னால் ஒரு வரியால் அடக்கி விட முடியாது என்னவளே! அதற்கு எனக்கு இந்த யுகம் போதாது.





தொடர்ந்து நீ ஏற்படுத்தி கொள்ளும் அந்த அழகான சந்தர்ப்பங்கள், என்னிடம் பேச விழைவதற்கு, மிக அழகானவை, அந்த காதல் கொண்ட நாட்கள் நினத்தாலே தித்திப்பானதே! என்னை மறந்த நாட்கள் பலவாயிற்றே! காதல் தெரிவித்த பின் உன்னோடு இருந்த காலங்கள் சில மணி நேரங்கள், அதன் பின் என பணி நிமித்தம் உன்னை பிரிந்த பொழுது, எத்தனை கலக்கம் தெரியுமா, தூங்கமல் சென்ற இரவைத்தான் அழைக்க வேண்டும் சாட்சி சொல்ல!


பிரிந்தும் இருந்ததே இன்பம், என் சொல்வேன், அதிகமில்லை இருவரும் ஒன்றாய் கழித்த தருணங்கள், ஆயினும் என்னால் உன் நினைவினை அசை போட முடிந்ததே! உன் முகத்தினை மனத்திரையில் எத்தனை வடிவில் கொண்டு சென்றேன் ஒவ்வொரு மணித்துளிகளிலும் உனை நினைக்கும் பொழுது! பிறகு கடிதம் இட்டுக்கொண்டோம், தாயகம் பிரிந்த வடக்கே சென்ற பொழுதும், என் தினம் பிறப்பது தெற்கு நோக்கிதான். கதிரவனை நான் கிழக்கில் கண்டு தொழுததில்லை நித்தம், அன்றைய தினங்களில்! இப்பொழுதும் அப்படித்தான். உனைப்பிரிந்து எங்கு சென்றாலும், நீ இருக்கும் திசையில் தான் என் கதிரவன் தினம் உதிப்பான். இப்பொழுது கூட, ஏன் இன்றுகூட வடக்கில் தான் உதித்துள்ளான், எனென்றால் நீ இருப்பது வடக்கு துருவம் அருகிலல்லவா?

ஓடோடி வந்து, உனைக்காணும் நாள் தான் எனக்கு இனிய நாள், இருவரும் ஏக்கப் பார்வைக் கொண்டு நேரம் விரைவதை ஏசிப்போம், இருவரும் ஒன்றாய் இருக்கும் தருணங்கள் சுருங்குவது, அண்டசராசரமே அழிவது போன்ற ஒரு பிரம்மை! பிறகு உன் விழி நான் கண்டு என் விழியும் நீருக்குள் சுருங்குவது நாம் மட்டுமே அறிந்த உணர்வு. எப்படியோ நம் விடயம் உன் வீட்டில் தெரிந்து, நீ செய்த சத்தியத்தை காப்பாற்ற, ஒரு மடல் விடுத்தாய், அனைத்தையும் மறந்து போக சொல்லி. மறக்க முடியுமா நம் காதல், இல்லை பிரிக்கக் கூடியதா நம் பந்தம். ஆனால் காலத்தின் கட்டாயத்திற்காக ஒதுங்கினோம், அப்படி பிரிந்த நாட்களும் தொடர்பின்றி போனதே ஒழிய, நினைவின்றி போகவில்லை, இனி உன்னை எப்போது காண்பேன் என ஏங்கி தவித்த நாட்கள் அதிகம். இன்றும் நினக்கும் பொழுது அது போன்ற ஒரு நிலை என்றும் நமக்கு வரக்கூடாதென்பதே என்னுடய சித்தம் என்றுமிருக்கும்.

இப்படி போன நாட்களிலே வந்தான் ஒருவன், இழந்த சொர்க்கத்தை மீட்டு கொடுக்க! நான் கண்ட பணி பேணும் அந்த நல்லான், காதல், பிரிவுகளை கண்டுணர்ந்த அந்த நண்பன், வழி தடமிட்டான் நாம் இருவரும் இணைய. நீயும் கல்லூரி முடித்து துணிந்த நின்ற நேரம். இடர்கள் அனைத்தும் தகர்த்து விடும் தன்னம்பிக்கையும், இணைந்தே வாழ்வது என்ற வைராக்கியமும் உன்னிடம் நிறைந்த நேரம், மீண்டும் தொடர்புட்டு என்னை அடைந்தே தீருவது என்று உன் வீட்டாரிடம் தர்க்கம் கொண்டாய். நானும் பெரியவர்கள் ஆசி என்றும் வேண்டுமென்று நம் காதலுக்கு மரியாதை செலுத்த முன் வந்தேன். இரு வீட்டாரின் சம்மதம் பெற்று, இந்நாளிலே ப்தினெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் மணமேடை புகுந்தோம். அந்த இனிய நாள் வாழ்வில் மறக்க இயலா ஒன்று.

இன்றும் ஈருடல் ஓருயிராய் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்து வருகிறோம், எத்தனையோ சிறு பல தவறு செய்தாலும், உன் அன்பு என்றும் மாறாமல் என்றென்றும் என் மீது காதல் வயப்பட்டு இருக்கிறாய், நீ கிடைப்பதற்கரிய ஒரு குறிஞ்சு மலர். எனக்கே எனக்காக உருவாகியவள், நான் என்றும் என்றும் கொடுத்து வைக்கப்பட்டவன் உன் போன்ற அரிய மனைவி அமைய. இதில் ஒரு பொருத்தம் கண்டாயா, உலகம் கொண்டாடும் காதலர் தினம் நாம் கூடிய தினத்திற்கு மிக அருகாமையில்! இது போன்ற மகிழ்ச்சிமிக்க திருமண நினைவு நாள் தொடர்ந்து வந்து நம் வாழ்வை மென்மேலும் சிறக்க வைக்க வேண்டும் என்பதே என் அவா..


இதோ நீ என்னிடம் விரும்பி பாடச் சொல்லும் பாட்டு உனக்காக!