16 வயதினிலே!

பாரதிராஜா தமிழ் சினிமாவை ஒரு புதிய தளத்துக்கு எடுத்துட்டு போயி, இன்னைக்கு இருக்கிற சினிமாவுக்கு வித்திட்ட சினிமா இந்த தலைப்பிலே வந்தது 1977ம் ஆண்டு! சரியா எனக்கும் 16 வயசு, இதிலே நடிச்ச ஸ்ரீதேவிக்கும் 16 வயசு! அதாவது தொண்டக்குழி உடைஞ்சு ஒரு ஆம்பிள்ளை தனமான பேச்சு வர ஆரம்பிச்சிருந்த நேரம்! இந்த வயசு பொட்டப் புள்ளங்கலுக்குன்னு இல்லே, பசங்களுக்கும் ஒரு முக்கியமான வயசு, அதை கடக்கும் பருவம் ரொம்ப சிலு சிலுப்பானது, அப்படி எனக்கு இந்த பருவத்திலே நேர்ந்த சில சிலுசிலுப்பான உணர்வுகள் பத்தி நேத்து நான் அசை போட்டப்ப, இதை ஒரு பதிவா போட்டா என்னான்னு தோணுச்சி, அது தான், இதோ உட்கார்ந்திட்டேன், பதிவு போட!

சரியா எஸ் எஸ் எல் சி பரீட்சை எழுதி பாஸ் பண்ணி காலேஜ் எந்த பக்கம் போறதுன்னு முடிவெடுக்க வேண்டிய நேரத்திலே வந்த படம் இந்த 16 வயதினிலே! சரியா என்னோட 16 வயதினிலே! இந்த படத்திலே தாவணி கட்டி வந்த ஸ்ரீதேவியை ரொம்ப புடிக்கும். பாலியக்கவர்ச்சின்னு சொல்ல முடியாது, அந்த வயசுல பட்னு சில பெண்களை பார்த்த மாத்திரத்திலே புடிச்சிடும்! அதுவுமில்லாம, அப்படி கொஞ்சம் அரசல் புரசலா இந்த தாவணிப் பெண்கள்கிட்ட பழக தொடங்கி இருந்தது அந்த ஒரு காலகட்டத்திலே தான்! அதுவரைக்கும் எனக்கு அதிகமா என் வயசு ஒத்த பெண்ணுகள் கிட்டே பேசினதோ, பழகினதோ கிடையாது, சின்ன வயசிலே ஒரு ஆறு ஏழு வயசு வரை, உறவுக்கார பெண்ணு புள்ளைங்களோட விளையாண்டு பேசினதோட சரி, பிறகு பெரிய இடைவேளை!

முதல் முதலா இந்த 16 வயசிலே தான், எங்க பெரியம்மா வீட்டுக்கு எதிர்ல, ஒரு ஸ்டோர்ல குடியிருந்த பெண்கள்கிட்ட பேசும் வாய்ப்பு கிடைச்சுது! அதுவும் நான் பொதுவா அடிக்கடி போய் வருபவன் தான், ஆனா அந்த வயசிலே அவங்க குடிமாறி இருந்த அந்த பக்கம் சின்ன வயசு பெண்கள் நிறைய எதிர்ல இருந்த ஸ்டோர்ஸ்ல இருந்தது ஒரு கூடுதல் காரணம்! புதுசா ஒரு ஆடவன் வாசனை தெரியுதேன்னு அந்த குடியிருப்பில் இருந்த பழுத்த பெண்கள் என் மேல் கண்பார்வையிட்டு, அதிசியமா பார்த்தது. பிறகு என் பெரியம்மா அவர்களிடம் கொண்டிருந்த நட்பால் என்னை அறிமுக படுத்த ஆரம்பித்தது பேச்சு படலம். அதாவது, வரும் போகும் போதொல்லாம், அந்த பழுத்த பெண்கள், கொஞ்சு வயசானாலும், அக்கா வயதுடையவர்கள், 'நல்லா இருக்கியா ...'ன்னு உரிமையோட குசலம் விசாரித்து ஏதேனும் பேசி என்னிடம் கடலை போட முற்படுவார்கள், எல்லாம் அந்த வயதுக்கே உண்டான கவர்ச்ச்சி, அவர்களையும் சேர்த்து தான்! ஆனால், ஆடவனுக்கு அந்த தைரியம் எல்லாம் வருவது, பார்த்த மாத்திரத்தில், கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தில், கொஞ்சம் பெண்களிடம் உடனே அப்ரோச் செய்வது டெவலப் செய்வதெல்லாம் இந்த 16 வயதில் வரும் கலை அல்ல, அதற்கு கொஞசம் வயசு கடக்கணும். ஆனா, பெண்களுக்கு அப்படி அல்ல, அந்த ஒரு அசகாய துணிச்சல் இருக்கும் இந்த 16 வயதினிலே! மேற்கொண்டு வயதில் மூத்தவள் என்ற உரிமை எடுத்து பேச துணைவது அவர்கள் சாமர்த்தியம்! வயது வித்தியாசம் ரொம்பவும் அதிகம் இல்லை, ஓரிரண்டாண்டுகள் தான்!

என்னதான் இப்பழுத்த பெண்கள் என்னிடையே பேசினாலும், அல்லது பேச முற்பட்டாலும், நம்மலும் தொடர்ந்து பேசி, பழகி நட்பை பெரிதாக்கி கொள்ள அவ்வளவு ஆர்வம் அதிகம் இருக்கவில்லை! அப்போது கண் பரபரப்பது எல்லாம் நம் வயது ஒத்த பெண் யாரேனும் இருக்கிறாளான்னு ஆராயத்தான், அப்படித்தான், என் படிப்பு படித்த கஸ்தூரி என்ற பெண்ணிடம் சிநேகம் கொண்டேன், அதுவும் 'உங்க ஸ்கூல்ல என்ன சொல்லி கொடுத்தாங்க, உன் நோட்ஸ் எனக்கு குடு, நான் என் நோட்ஸ்ஸை உனக்கு கொடுக்கிறேன்'ங்கிற அளவோட நின்னு போனது தான். அதென்னமோ எனக்கு இந்த பெண்ணின் மேலேயும் கவர்ச்சி இருந்ததில்லை! ஆனா அந்த பெண்ணைவிட அழகான அந்த பழுத்த அக்காவிடமும் மனம் நாடவில்லை, அந்த பெண் மிகவும் சிரத்தை எடுத்து என்னிடம் மிக சிநேகமாக இருக்க முயற்சி செய்தும்! ஆனால் அவர்களை சும்மாவது பார்க்கணும் என்று அடிக்கடி போவேன். ஒருவேளை என்னை அறியாமல் இருந்த பயம் கூட இருக்கலாம், அதிகபிரசிங்கித்தனமாக் அதிகம் இதில் இறங்க வேண்டாமென்று! இது அந்த 16 வயதுக்கே உண்டான விந்தை!

நான் அப்போ ரொம்பவும் சிலாகிச்ச பெண்களின் உடுப்பு இந்த தாவணி, அதுவும் வெள்ளை தாவணி மத்த எந்த கலர் பாவடைக்கும் சரியாக மேட்ச்சா இருக்கும். இந்த காஸ்ட்யூம் விந்தை எப்படி பாரதிராஜாவுக்கு தெரியும்னு எனக்கு தெரியாது, ஆனா படம் பூரா ஸ்ரீதேவியை அந்த அலங்காரத்தில் காண்பித்திருப்பார். அதற்கப்பறம் எல்லா படத்திலேயும் முத்தி வந்த ஸ்ரீதேவியை கொஞ்சமும் பிடிச்சதில்லை, அதுவும் ஸ்ரீதேவியை ஆ..ஊ..ன்னு வடக்கத்திகாரங்க கொண்டாடுனப்பையும் எனக்கு எரிச்சல் தான் அதிகம் வந்தது. ஏனோ அந்த இயல்பான, கள்ளம் கபடமற்ற, சிறு பிள்ளை முகம், சிரிப்பு, அந்த தாவணி, 16 வயதுக்கே உண்டான இளம் உடல்வாகு, அத்தனையும் பொருந்திய 16 வயசு ஸ்ரீதேவியை ரொம்ப நான் ரசிச்சதும் என்னோட 16 வயசினிலே!

அதற்கப்பறம் சிகப்பு ரோஜாக்கள்ல கொஞ்சம் பெரிய வளர்ந்த பெண்ணா, அழகா வந்தாலும், அதை அருமையா ஸ்ரீநிவாஸ் படம் புடிச்சிருந்தாலும், எனக்கு அது கவர்ச்சியா தோணல! 16 வயதினிலே கண்டது இனி இல்லை என்றாகிவிட்டது, ஸ்ரீதேவிக்கு அன்றே வயதாகிவிட்டது!

இது அந்த 16 வயதுக்கே உரிய சுபாவம்! அடுத்து அந்த வயதிலே என் மனதை கொள்ளை கொண்ட இன்னொரு பெண், என் நண்பனின் தங்கை! உள்ளத்தில் எந்த கள்ளமும் இல்லாமல் நான் அவனிடம் பழகியும், அவன் வீட்டுக்கு சென்றாலும், அவன் என்று என்னை அவன் வீட்டு வாசல், மிஞ்சினால் முற்றம் தாண்டி அனுமதித்தில்லை! அந்த வயதில் அதற்கான காரணம் ஏன் என்று அப்பொழுது அறிந்து கொள்ள மனம் இடங்கொடுக்கவில்லை. என்னை பொறுத்தவரை, நாங்கள் நல்ல நண்பர்கள், பெரும் பொழுது, வீட்டை விட்டு வெளியிலே தான் கழிக்கிறோம், ஆகையால் அதுவரை எனக்கு எந்த பாகுபாடும் தெரியவில்லை. ஆனால், எங்க தோழர் குழுவில் இருந்த இன்னொரு நண்பன், அவன் தங்கையை பற்றி பேசக்கேட்டு, பிறகு கிண்டலாக ஏதோ பேசப்போக, எப்பொழுதோ அவர்களுக்கிடையே நடந்த சண்டையில், என் நண்பனை தடுத்து பத்திரமாக அவன் வீடு கொண்டி சேர்த்த பொழுது, மின்னலாக அவனின் தங்கை வந்து மறைந்ததை அன்று தான் பார்த்தேன்! பிறகு இரண்டொரு சந்தர்ப்பங்களில் அவளிடம் பேசும் வாய்ப்பு கிடைத்தது! அந்த வயதில், நாம் செய்வது தவறு என்று தெரிந்தும், அவளை பார்க்க மனம் ஆர்பரிக்கும்! ஏதேனும் காரணம் கொண்டு அவளை நான் பார்க்க செல்வதும், அவளும் சந்தர்ப்பங்களை பயன்படுத்தி, முற்றத்தில் காய்ந்த துணிமணிகளை எடுப்பது போலோ, இல்லை வேறு வேலை கொண்டோ என்னை பார்த்து சிரித்துவிட்டு செல்ல தவறுவதில்லை!

இப்படி அடிக்கடி நாங்கள் வெறும் பார்த்து கொள்ளும் சம்பவம் தொடர்ந்ததே ஒழிய வேறொன்றும் நடந்ததில்லை. இதை நான் காதல் என்று கொள்ளவில்லை, ஆனால் அந்த 16 வயதுக்கே உரிய பெண்ணிய கவர்ச்சி! அப்பொழுதும் கவர்ந்தது அந்த தாவணி தான். அவள் போட்டு கொண்டிருந்த தாவணியால் அழகான உருவம் மனதில் பதிந்து, ஏற்பட்ட கனவுகள் பல! அவ்வளவே! அதுவும் அந்த காலகட்டத்துடன் முடிவடைந்தது!

ஆக இந்த 16 வயதினை ஒரு இரண்டு கெட்டான் வயசுன்னு சொல்றது எவ்வளவு சரி பாருங்கோ! இப்படி ரம்மியமாக கழிந்த 16 வயதினை கொஞ்சம் அசைபோட்டு பார்த்தேன்! அத்தனை பெண்களும் மனதை விட்டு மறைந்து விட்டனர், ஆனால் இன்னும் மறையவில்லை என் 16 வயதினிலே மயிலு! அது தான் நம் தமிழ் சினிமாவின் தாக்கம் என்பது!

துளசியும் பின்னே நானும்!

துளசியை நினைச்சா எப்பொழுதும் மனசு அப்படியே ஆர்பரிக்கும், பாந்தமா சொல்லுற அந்த வார்த்தைகள்ல மனசே தேன்ல கரைஞ்ச மாதிரி ஆயிடும். அதுமட்டுமல்ல எப்ப வந்து ஜாலியா ரெண்டு பேரும் கடை திறக்க போவோமுன்னு மனசு காலையில எழுந்திருச்சதிலிருந்து அல்லாடும். இப்ப யாரப்பத்தி சொல்லிகிட்டிருக்கேனா, எங்க அத்தை மகன் துளசி ராமனை பத்தி தான்.

இந்த துளசி என்னவிட இரண்டு வயசு மூத்தவன். எங்க ஞாயினாவுக்கு கூட பொறந்ததுங்க அஞ்சு அக்கா தங்கச்சிங்க. அதுல மூத்த அக்காவோட மகன் தான் இந்த துளசி. எங்க அம்மாவுக்கு எப்பவும் இந்த அக்கா தங்கச்சிங்களோட ஒரு மோதல், என்னா நாத்தி கத்தி சண்டை தான்.. (அது என்னமோ தெரில, என் வாழ்க்கையில பொறந்த வீட்டிலயும் பாத்திட்டேன், எனக்குன்னு புகுந்த வீட்லயும் பாத்திட்டேன், எப்பவும் மாறாது போல!). அதுல இந்த பெரிய அத்தை கொஞ்சம் பதுவிசா போறவங்க, அதனால இவங்க மட்டும் எங்க வீட்டுக்கு ஜாஸ்தி வ்ந்து போறது பழக்கம். அதனால துளசியும் அவனோட அக்கா ராணியும் நம்மகிட்ட கொஞ்சம் ஒட்டுதல். அதுக்காக எங்க மத்த அத்தைங்க வீட்டுக்கு போமாட்டேன்னு இல்லை, ஆனா அதிகம் போக்குவரத்து கிடையாது. ஒரு தடவை, எங்க ரெண்டாவது அத்தை, நான் சின்ன புள்ளையா இருக்கறப்ப, கெஞ்சி 'குமாரை துளசி வீட்டுக்கு மட்டும் அனுப்பி வைக்கிறீங்க, எங்க வீட்டுக்கும் அனுப்பி வைங்கன்னு சொல்லி', அவங்க வீட்ல ஒரு வாரம் இருந்துட்டு வந்தேன். அப்பதான் அவங்க மகன் ஸ்ரீதரை, சூடு கம்பில சுட்டுட்டு வந்ததில இருந்து, நீ வரவே வேணாம் எங்க வீட்டுக்குன்னுட்டாங்க. பின்னே, சும்மா இல்லாம, பக்கத்தில இருந்த ஸ்டவுல கம்பி குச்சியை காச்சி, அய் சிவப்பா, அழகா இருக்கே, இதை யாருக்குவது இழுத்தா எப்படி இருக்கும்னு டெஸ்ட் பண்ண அங்கன பக்கத்தில உட்கார்ந்த ஸ்ரீதர் மேல இழுத்தா, சும்மாவா உடுவாங்க! (இந்த நெருப்பு சமாச்சாரத்தில நமக்கு அதீத ஆர்வம், சும்மா இருக்க மாட்டேன், எதையாவது கொளுத்தி போட்டு, ஏதாவது சேட்டை பண்ணிகிட்ட இருப்பேன், வேணும்னா, சேட்டையும் வாழுத்தனமும் என் மூலதனம் பதிவை படிச்சு பாருங்க)

துளசிக்கு படிப்பு அவ்வளவா ஏறல. எங்க மாமா வேறே அவன் சின்ன புள்ளையா இருந்தப்பவே இறந்து போயிட்டாரு, அதனால பாவம் எங்க அத்தை தான் கஷ்டபட்டு பசங்க ரெண்டு பேரையும் வளர்த்தாங்க. (துளசிக்கு ஒரு அண்ணன் இருந்துச்சு, கொஞ்சம் வெகுளி, நல்லா வளர்ந்த வாலிபன், பாவம், சூது வாது ஒன்னும் தெரியாது, கிளி ஜோஸ்யம் பாத்து திரிங்சுக்கிட்டு இருந்ததுன்னு எங்க அம்மா சொல்லிருக்காங்க, என்னா ஆனிச்சுன்னு தெரியல அது நான் ரொம்ப சின்னவனா இருக்கிறப்பவே காணம போயிடுச்சு, எங்க தேடியும் இன்னய வரைக்கும் கிடைக்கல எனக்கு தெரிஞ்சு) துளசி பள்ளிகூடம் போகலைன்னு, வேலை வெட்டி கத்துகிட்டுமுனு எங்க கடைக்கு துளசியை அனுப்பி வச்சாங்க எங்க அத்தை. அவனும் நானும் ஒரு வயசு பையங்ககிறதுனால ஒருத்தருக்கொருத்தரு அன்பா பாசமா இருப்போம். அவன் கொஞ்சம் வயசுல பெரியவனங்கிறதுனால எங்கிட்ட கரிசனையா நடந்துக்குவான்.

காலையில கடை திறந்து வைக்க நாங்க ரெண்டு பேரும் தான் கிளம்பி வருவோம். வரவழியிலே வெளிகண்ட நாதர் கோவில்ல பூஜையை முடிச்சிட்டு பொங்கல் கொடுப்பாங்க, அதை வாங்கி திங்கறதுக்காக சீக்கரமே கிளம்பி வ்ந்துடுவோம். அவன் எங்க வீட்டிலருந்து தள்ளி சங்கிலியாண்டபுரம் தாண்டி குட்ஸெட் பக்கத்தில தங்கி இருந்தான். கடையில எல்லா வேலையையும் கத்துகிட்டான். பெரிய பெரிய மாலைங்க கட்டறதுலருந்து, சந்தனம் வாங்கியாரது, பூ ஏலம் கேட்டு கொள்முதல் செஞ்சுட்டு வர வரைக்கும் எல்லாத்தையும் கத்துக்கிட்டான். நான் காலையில அவன் கூட போயி கடை திறக்கிற வரை தான். அப்புறம் ஸ்கூலுக்கு போகனும்னு வந்துடுவேன். சனி ஞாயித்து கிழமைங்கள்ல முழு நேரம் அவன் கூட கடையிலவே இருப்பேன். அவன்கூட சேர்ந்து வேலையும் செய்வேன். அவன் எல்லா வேலைகளையும் கத்துகிட்டதால எங்க ஞாயினா அவனை நம்பி கல்யாணத்துக்கு ஜோடனைகள் செய்யறதை எல்லாம் விட்டுடுவாரு. அவனே கல்யாண மண்டபத்துக்கெல்லாம் போயி மணவறைகள் ஜோடிக்கிறது, அப்புறம் இந்த முதலிரவு கட்டில் ஜோடனை செய்யறதுன்னு போயி செஞ்சுட்டு வந்துடுவான், சமயத்தில நானும் அவன் கூட போயி வேலை செய்வேன்.

அப்பத்தான், ஒரு சேட்டுங்க வீட்டு கல்யாணத்துக்கு பூ அலங்காரம் செய்ய போய்ருந்தோம். அவங்க கல்யாணம் சாய்ந்தரம் நடக்கும். அதுக்கு கல்யாண மேடை அல்ங்காரம் செஞ்சுட்டு, ராத்திரி வரப்போற முதல் ராத்திரிக்கும் பூ அலங்காரம் செய்யனும். அந்த கல்யாணம் ஒட்டல் காஞ்சனால நடந்தது. அங்கேயே ரூம் போட்டு முதலிரவும் அங்கேயே வச்சிருந்தாங்க. காலையில போயி கல்யாண அல்ங்காரம் பண்ணிட்டு, அங்கேயே தங்கிட்டோம், கல்யாணத்தையும் பாத்திட்டு, நல்லா விருந்தும் சாப்பிட்டுட்டு ராத்திரி வரப்போற முதல் இரவுக்கும் அலங்காரம் செய்யப்போனோம். துளசியும் மத்த கடை ஆளுங்களும் மும்மரமா அலங்கார வேலையில இருந்தாங்க. நமக்கு அசதி, கல்யாண சாப்பாடு வேறே அந்த முதலிரவுக்கு அலங்காரம் செஞ்ச ரூம்லேயே தூங்கி போய்ட்டேன். நான் அப்படி ஒரு ஓரமா தூங்கிட்டும், போறப்ப எழுப்பி கூப்ட்டுட்டு போவாமோனு அவங்க வேலையில மும்மரமாயிட்டாங்க. கடைசியிலே கபோதிங்க, அலங்க்காரத்தை முடிச்சிட்டு என்னை அந்த ரூம்லேயே விட்டுட்டு போய்ட்டான்ங்க. நானும் நல்லா தூங்கி, திடீர்னு பாத்தா, மாப்பிள்ளை உள்ள வ்ந்து உட்கார்ந்துகிட்டு பொண்ணுக்குகாக வெயிட் பண்ணிகிட்டு இருந்தார். அய்யயோ, சாமி தப்பிச்சோம் பொழச்சோமுன்னு துண்டை காணோம், துணியை காணோமுன்னு எழுந்திருச்சி ஓடி வ்ந்துட்டேன். இதுவே இன்னும் ஒரு மணி நேரம் கழிச்சு எந்திரிச்சுருந்தா என்ன ஆகிருக்கும்னு யோசிச்சு பாருங்க, சிவ பூஜையில கரடி பூந்த மாதிரி, இலவச கண்காட்சி பாத்திருந்திருப்பேன், அப்புறம் சரியான தர்ம அடி வாங்கிருப்பேன் போங்க! இது ஒரு தமாஷான சம்பவம், இப்ப நினைச்சாலும் ஒரே ஜாலியா இருக்கு போங்க!

அப்புறம் ஞாயித்து கிழமையில சினிமாவுக்கு ரெண்டு பேரும் ஒன்னா போவோம். அந்த காலத்தில நாங்க நிறைய ஜெயசித்ரா படங்களா பாப்போம், சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன், கல்யாணமாம் கல்யாணம், தேன்கிண்ணம் அப்புறம் சிவகுமாரோட நடிச்ச படங்கள் ஏகபட்டது, ஞாபகத்துக்கு ஒன்னும் வரமாட்டங்கிது.சில சமயம், துளசிக்கு நம்ம டேஸ்டு ஒத்து வரதில்லை, அவன் ஏதாவது வேற படம் போகனும்பான், நான் வேற படம் போகுணும்பேன். பிறகு நாங்க ரெண்டு பேரும் பக்கத்து பக்கத்து கொட்டகைக்கு போய்டுவோம். அப்படி தான் ஒரு கூத்து நடந்ததுன்னு வச்சுக்கங்க. அப்ப மறுபிறவி, அரங்கேற்றம் னு ரெண்டு படம் புதுசா ரிலீஸ் ஆயி இருந்துச்சு. அந்த மறுபிறவி படத்தில முத்துராமன்,மஞ்சுளா நடிச்சிருந்தாங்க. அதுக்கு பெரிசா 'A' எல்லாம் போட்டு போஸ்டர் ஒட்டி இருந்தாங்க. அந்த சின்ன வயசுல A,B ல்லாம் யாருக்கு என்ன எழவு தெரியும். ஆனா துளசிக்கு யாரோ சொல்லிட்டாங்க அது ஒரு மாதிரி படம் வயசுல பெரியவங்க பார்க்க கூடியது, சின்ன பசங்களெல்லாம் பாக்க கூடாதுன்னு. ஆனா அப்ப அவனுக்கு ஒரு 15 வயசு இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். அவன் எங்கிட்ட வந்து, 'குமார் நீ சின்ன பையன், இந்த படம்லாம் பாக்க கூடாது, அதுனால பக்கத்தில இருக்கிற தியோட்டர்ல ஓடுற அரங்கேற்றம் படம் போயி பாருன்னு' சரி இவனும் இப்படி சொல்றானேன்னு, நான் அரங்கேற்றம் படம் பார்க்க டிக்கெட் எடுத்தாச்சு(அப்ப கொஞ்சம் ஆளு நான் வாட்ட சாட்டமா இருப்பேன்) படமும் பாத்தாச்சு, ஆனா பாத்துக்கங்க அதுவும் கடைசியில 'A' படம். அப்ப என்னமோ அரங்கேற்றம் பட போஸ்டர்ல 'A' எல்லாம் பெரிசா போடல.பாத்தீங்கன்னா, அரங்கேற்றத்தில பிரமீளாவோட காட்சிகள், மஞ்சுளா நடிச்ச மறுபிறவி காட்சியை விட தூக்கலா இருந்துச்சு போங்க! அது தான் அங்க விஷேசம். இப்படி தமாஷா என் துளசியோட கழிஞ்ச நாட்கள் எத்தனையோ!

இது ஒரு பொன்காலைப் பொழுது

ஒரு நாள் போறதை எடுத்துக்கிட்ட இளங்காலை, காலை, நடுப்பகல், மதியம், சாயுங்காலம், இரவு, நடுநிசி இப்படின்னு கூறு போட்டு பாத்துடலாம். வருஷங்களுக்கு பருவம் இருக்கிற மாதிரி இந்த நாட்களுக்கும் பருவம் இருக்கு. அதில எனக்கு சின்ன வயசில மிகவும் பிடிச்ச பருவம், இந்த இளங்காலை பொழுது. நிறைய இனிக்கும் அனுபவங்கள், அதை தான் உங்களோட பகிர்ந்த்துக்கிறதுக்காக இந்த பதிவு.

முதல்ல சொல்னும்னா நான் காலையில லவுடு ஸ்பீக்கர்ல கேக்கற அந்த சாமி பாட்டுங்க பாடும் அந்த காலை பொழுது தான் ஞாபகம் வருது, அதுவும் மார்கழி மாசமுன்னா, சபரி மலை ஐயப்பன் கோவிலுக்கு போறவங்களை எழுப்பிவுடறதுக்கு பக்கத்தில இருக்கிற கோவில்ல பாட்டை போட்டிடுவாங்க. ஜேசுதாஸ், எல் ஆர் ஈஸ்வரி பாடின சாமி பாட்டுங்க அமிர்தம். நான் எஸ் எஸ் எல் சி படிக்கும் பொழுது, காலையில சீக்கிரமா 4 மணிக்கெல்லாம் எந்திரிச்சுடுவேன். எங்க வீட்டுக்குள்ள இருக்கிற வெளி முற்றத்தில பல்லு விளக்கிக்கிட்டே அத கொஞ்ச நேரம் கேட்டுட்டுத்தான் படிக்கவே ஆரம்பிக்கிறது. காலையில எந்திரிக்கிறது கொஞ்சம் கஷ்டம் தான், ஆனாலும், எந்திரிச்சு கேட்கிறப்ப அந்த சாமி பாட்டுங்கள்ள இருக்கிற அமுதான இசை ஒரு புத்துணர்ச்சி கொடுக்கும் பாருங்க அதுல ஒரு உத்வேகம் வந்து படிப்பு பொங்கிடும். இது ஒரு ஆனந்த பொன்காலைப் பொழுது

அப்புறம் ரொம்ப சின்னவனா இருந்தப்ப, பெரும்பாலும் நான் எங்க பெரியப்ப வீட்ல தான் காலம் கழிப்பேன். அதுவும் நிறைய நாட்கள் அங்கேயே ராத்திரி தங்கி தூங்கியும் போயிடறதுண்டு. என்ன எங்க வீடும் எங்க பெரியம்மா வீடும் அடுத்த அடுத்த சந்துதான். எங்க தாத்தவுக்கு ஒம்போது பொட்டை புள்ளங்க, அதல எங்க அம்மாவும், அவுங்க ரெண்டாவது அக்காவும் ரொம்ப ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் துணையா கண்ணாலம் கட்டணதுலருந்து பக்கத்து பக்கத்துல இருந்துக்கிட்டாங்க. நான் எங்க வீட்டுக்கு ஒரே பிள்ளை அப்போ இருந்தாலும் பெரியம்மா வீட்ல தான் ஜாகை. ராத்திரில மொட்டை மாடில எங்க பெரிம்மா வீட்ல் அண்ணன், அக்காங்களோட படுத்து தூங்குவோம். நிழல்கள்ல வர்ற ராஜசேகர் மாதிரி ராத்திரி மொட்டை மாடில படுத்துகிட்டு நட்சத்திரம் எண்ணுறதுல நிறைய இரவுகள் கழிஞ்சிருக்கு. அது மாதிரி விடிஞ்சும் விடியாம இருக்கிற அந்த இளங்காலை பொழுதிலே போர்வையை இழுத்து போத்திட்டு படுக்கிறதுல இருக்கிற சுகம் வேற எதுலையும் இல்ல போங்க. அதுவும் பக்கத்தில ஒரு பெரிய அரச மரம். அதுல வர அந்த இளங்காலை காத்து இருக்கு பாருங்க, சொர்க்கம். சமயத்தில ஒங்காரம சத்தம் போட்டுகிட்டு கொய்ங் கொய்ங்ன்னு அடிக்கிற அந்த ஆடி மாசக் காத்து, இப்ப ஏசி ரூம்ல படுத்து தூங்கினாலும் அந்த சுகம் நிச்சயம் இல்லை. காலங்காத்தால எங்க பெரியப்பா, என்னை எழுப்பி விட்டு பக்கத்தில இருக்கிற பவானி ஹோட்டல்ல காபி வாங்கிட்டு வர சொல்லு வாரு. நான் தான் இருக்கிறதுலேயே எல்லாரையும் விட சின்னவன் அதனால கரிசனமா எங்கிட்ட காசை கொடுத்து காப்பி வாங்கி வர சொல்லு வாரு. அதுக்குன்னு கிளி மூக்கு வச்ச கூஜா இருக்கும், அதை எடுத்துகிட்டு அந்த பவானி ஹோட்டல் போயி காபி வாங்க போவேன். கல்லால காசை கொடுத்துட்டு டோக்கன் வாங்கிட்டு, உள்ளே அந்த பக்கம் ஒரு மாடக்குழி மாதிரி இருக்கிற இடத்தில காப்பி போடறவருக்கிட்ட டோக்கன் கொடுத்து காப்பி வாங்கிட்டு வருவேன். ஆஹா என்ன ஒரு வாசனை, ஐயர் ஓட்டல் காபி, பில்டர் காபி என்ன ஒரு அரோமா! அதே அங்கேயே கிளி மூக்கு வாயிலருந்து நம்ம வாயில கொஞ்சம் ஊத்திக்குவேன். பெரும்பாலும் சாமர்த்தியமா சூடு தெரியாமா வாயில ஊத்திக்குவேன். சமயத்தில நாக்கு பொத்து போறதும் உண்டு. அப்புறம் பவ்வியமா காபியை கொண்டு எங்க பெரியப்பாவுக்கு கொடுப்பேன். அவரும் குடிச்சுட்டு, பாவம் சின்ன புள்ளயாச்சேன்னு எனக்கும் கொஞ்சம் ஊத்திக் கொடுப்பார். இப்படி போன காலை பொழுதுகள் ரொம்ப.

பிறகு இந்த என் சி சி க்காக எழுந்து போற காலைகள் ரொம்ப பிடிக்கும். காலையில எழுந்திருச்சி பள பளன்னு பெல்ட் பக்கள்ஸ் அப்புறம் ஷு எல்லாம் பாலீஸ் போட்டுகிட்டு, யூனிஃபார்ம் எல்லாம் கஞ்சி போட்டு இஸ்திரி போட்டு அழகா போட்டுட்டு போற ஜோறு இருக்கே இந்த சேரன்லாம் எந்த மூலை நம்ம கிட்ட. ஆனா என்ன ஒன்னு, சேரனுக்கு கிடச்ச கோபிகா சேச்சி மாதிரி ஆளு ஒன்னும் தேரலை. அதுவும் அந்த காலை பொழுதுல அவசரமா அவசரமா கிளம்பி போறதை பாக்கணுமே, இல்லேனா, லேட்டா போயி யாரு பத்து ரவுண்டு அடிக்கிறது. எங்க அம்மா தான் ஆத்து ஆத்து போவாங்க, பாவம் புள்ள ஒன்னும் காபி தண்ணி குடிக்காமா இப்படி அரக்க பறக்க ஓடுதேன்னு. ஐயாவுக்கு தான் என் சி சி ல கொடுக்கிற பிரேக்பாஸ்ட் இருக்கே. சமயத்தில நல்லா இட்லி, வடை, ஜிலேபின்னு விருந்தே இருக்கும். அத்தனை காலயிலேயும் அவசரமா சைக்கிளை மிதிச்சுகிட்டு போறதும் அந்த சில்லுங்கிற் காத்தும் அது ஒரு ஆனந்தம். சைக்கிள்ல போறப்ப கோலம் போடுறதுங்களை ஜொல்லு விட்டுக்கிட்டே அந்த என் சி சி போற காலை ரொம்ப பிடிச்சமானது. அதுவும் அந்த ஐயர் அக்ரஹாரம் தாண்டறப்ப மனசு நம்ம கிட்ட இருந்ததுல்லை.

இன்னெரு முக்கியமான காலையை சொல்ல மறந்தாச்சு. அதாங்க ரெண்டுகிட்டான் வயசுல ஜொல்லு வுட்டுகிட்டு திரிஞ்சது. அது ஒரு மாதிரி விடலை பருவம். எங்க வீட்ல இன்னொரு முக்கியமான பிடிக்காத விஷயம், இந்த காலையில தண்ணி எடுத்து ஊத்துறது தான். அப்ப எங்க வீட்ல ஒரு பெரிய தண்ணி தொட்டி இருந்தது. ஒரு 50 குடம் தண்ணி பிடிக்கும். காலயில தெருவுக்கு வெளியில இருக்கிற குழாயில தண்ணிபிடிச்சு ஊத்துறது நம்ம வேலைங்க. கஷ்டமான வேலை. அதுவும் வீட்ல எல்லாரும் தூங்கிறப்ப நம்ம காலையில அஞ்சு மணிக்கெல்லாம் எந்திருச்சி தண்ணி ஊத்தணும். முதல்ல கடுப்பாதான் எடுத்து ஊத்திக்கிட்டு இருந்தேன். அப்பதான் பக்கத்துட்டு வீட்ல இருந்த கமலிங்கற பொண்ணு நம்மோலட சேர்ந்து தண்ணி எடுத்து ஊத்தும். கொஞ்ச நேரம் அவுங்க அம்மாவும் அதுவும் சேர்ந்து ஊத்துவாங்க. அப்புறம் அதை மட்டும் தனியா விட்டுட்டு எடுத்த ஊத்த சொல்லூவாங்க. நானும் தனியாதான் தண்ணி எடுத்து ஊத்துவேன். அப்ப பெரும்பாலும் அந்த விடியங்காத்தால நாங்க ரெண்டு பேரும் தான் தண்ணி எடுப்போம். அப்பதான் நம்ம முதல் முதல்ல கடலை போட ஆரம்பிச்சது. காதல் கத்திரிக்காய்ன்னு ஒரு மண்ணும் அறியாத வயசு. சும்மா ஒரு கவர்ச்சி அந்த பொண்ணோட பேசறது. அதுக்காக அந்த காலப்பொழுதுல எழுந்திறக்கிறது ஒரு திரில். ஏன்னா குழாயடிக்கு போலாமே, அந்த பொண்ணோட டாவு வுடலாமேன்னு. என்ன பேசுவோம், ஏது போசுவோன்னும் ஒன்னும் தெரியாது. ஆனா மணிகணக்கா பேசிக்கிட்டே அது ஒரு குடம் நான் ஒரு குடம்னு தண்ணி பிடிச்சுகிட்டே கடலை போடுவோம். ஆனா இந்த பொண்ணுங்கெல்லாம் கொஞ்சம் விவரமானதுங்க. என்னாதான் அதுங்களுக்கு கவர்ச்சியோட பசங்களோட பேசி காலம் கடத்துனாலும், கடைசில அம்மா அப்பா சொல்ற ஆளுங்களை ஒழுங்கா கண்ணாலம் கட்டிக்கிட்டு காணாம போயிடுவாங்க. அது மாதிரி தான் நம்ம கமலியும் கொஞ்ச நாள்ல கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு காணாம போயிடுச்சு. ஒரு ரெண்டு மாசம் கழிச்சு தான் நமக்கே தெரிய வந்தது. அப்ப நம்மலும் சும்மா அந்த பொண்ணோட பேசறது ஒரு திரில்லுங்கறதோட நிறுத்திக்கிட்டோம். அடுத்த படி எடுத்து வைக்கில்லை. இப்படி சுகமா கழிஞ்ச காலை பொழுதுகளும் நிறைய உண்டு.

இப்படி நிறைய காலை பொழுதுகள் உண்டு. காலயில பூக்கள் கொள்முதல் செய்ய ஸ்ரீரங்கம் போகின்ற காலை பொழுதுகள், சைக்கிள்ல போகும் போது கொஞ்ச நேரம் அம்மா மண்டபத்தில உட்கார்ந்து போற காலைகள், ஒவ்வொரு சுதந்திர தினத்திலயும் காலங்காத்தால எழுந்து பெரிய பரேட் கிரவுண்டுக்கு ஒரு நாலு மைலு நடந்து போயி கொடியேத்தி இனிப்பு சாப்பிட்ட காலைகள், சமயபுரம், வயலூர் கோவிலுக்கு புறபட்டு போகும் அந்த இனிய காலை பொழுதுகள், நல்ல வயசு பருவத்தில தேகப்பயீற்சிக்காக செங்குளம் காலனிக்கு பேரலல் பார் போகும் காலை பொழுதுகள், இப்படின்னு எவ்வளவோ காலை பொழுது அத்தனையும் ஒரு பொன்காலை பொழுது தான் இப்ப நினைச்சு பாக்கும் போது!

வா...ராஜா..வா..

வாரத்தில மத்த நாளு எப்படியோ தெரியாது, ஆனா இந்த ஞாயித்துக் கிழமை வந்தாலே ஒரு ஆனந்தம் தான். ஏன்னா கடைக்குப் போலாம் விரும்பனதை சாப்பிடலாம், சாய்ந்திரமானா கடையை கட்டிட்டு சினிமா போகலாம். ஆரம்பத்தில சாயந்திரம் 4 மணிக்கே நானும் கடையில வேலை செய்யற பையனும் போயி க்யூல போயி நின்னுடுவோம். நாங்க டிக்கெட்டு எடுத்து ரெடியா இருக்க எங்க ஞாயினா மெதுவா கடையை அடச்சிட்டு வந்து சேர சரியா இருக்கும். பெரும்பாலும் எம்ஜிஆர் படம் போகத்தான் பிடிக்கும். பெற்றால் தான் பிள்ளையா, எங்க வீட்டு பிள்ளை, ரகசிய போலீஸ் 115, ஒளி விளக்கு, குடியிருந்த கோயில், சங்கே முழங்கு, அப்படின்னு அந்த காலக்கட்டங்கள்ல பர்த்த படங்கள் இன்னும் மனசுல பசுமையா இருக்கு. இந்த எம்ஜிஆர் படங்களை புதுசா ரிலீஸாயி 100 நாட்கள் வரை ஒடும் பருவத்துக்குள்ள பாத்து முடிச்சிடுவேன் ஆன சிவாஜி படங்கள் அப்படி இல்ல, அது இரண்டாம் முறையா கொட்டகைக்கு வந்து போறப்பத்தான் பார்ப்பேன் பெரும்பாலும். இது என்னுடய பத்து வயசு பருவம் வரை தான். அதுக்கப்பறம் வளர்ந்து பெரியவனானே கதையே வேறே.

அப்ப திருச்சியில ஜீபிடர், பேலஸ் தியேட்டர்ல எம்ஜிஆர் படம் ஓடுனாதான் அந்த படத்துக்கே பெருமை. அது மாதிரி சிவாஜி படம் பிராபாத் தியேட்டர்ல ஓடுனாதான் அதுக்கு பெருமை. இது மாதிரி தமிழ் நாடு பூரா அந்த அந்த ஊர்ல ஒரு சில குறிப்பிட்ட தியோட்டர்ல ஓடுனா தான் அந்த எம்ஜிஆர், சிவாஜி படங்களுக்கு பெருமை, உதாரணமா, தஞ்சாவூர்லயும், சென்னையிலயும் சாந்தி தியோட்டர். அப்படி ஓடாட்டி, அந்த காலத்தில எம்ஜிஆர், சிவாஜி ரசிகர்களுக்கு இது ஒரு மானப்பிரச்சினை மாதிரி. என்னடா தலைவரு படத்தை சொத்த தியோட்டர்ல போட்டுட்டாங்கன்னு. அதுவும் அந்த மரக்கடை ராமகிருஷ்ணா தியோட்டர் இருக்கே, அதுல போட்டா யாருக்கும் (எம்ஜிஆர் சிவாஜி ரசிகர்களுக்கு)பிடிக்காது. ஏன்னா அதுல ரெண்டு பெரிய தூணூ இருக்கும். அப்பிடியும் சங்கே முழங்கு அங்கத்தான் 100 நாள் ஓடிச்சு. அப்புறம் அப்ப ராஜா தியோட்டர் தான் உள்ளதுலேயே பெரிய தியேட்டர். அந்த காலத்திலேயே மல்டிபிலக்ஸ் மாதிரி பெரியக்கடை வீதியில ராக்ஸி வெலிங்கடன் தியேட்டர்ங்க. ஒன்னுல்ல டிக்கட் கிடைக்கலனா இன்னொன்னுல போயி படம் பார்க்கிறது உறுதி. என்னா ஒரு தியோட்டர்ல படம் சொத்தையா இருக்கணும், அப்பத்தான் முடுயும். எல்லா தியோட்டர்லயும் போயி படம் பாத்திருக்கிறேன் இப்ப மாதிரி இல்ல, எந்த தியேட்டர்ல எந்த படம் வரணும்னு ஒரு நியதி இருந்தது. உறையூர்ல இருக்கிற அருணா, ஜங்ஷன்ல இருக்கிற பிளாசா, இங்க இங்கிலீஸ் படம் தான், அது மாதிரி மெயின்கார்ட்கேட்ல இருந்த கெயிட்டி தியோட்டர்ல ஹிந்தி படம்னு. இது மாதிரி சிட்டி சென்ட்ர்ல ஓடனப்ப பாக்காத படத்தை தென்னூர்ல பத்மாமணில ஓடறப்ப போயி பார்க்கலாம், அது மாதிரி முருகன் டாக்கீஸ், பாலாஜி எல்லாம். இப்ப நான் சொல்ற இந்த தியோட்டர்ங்கள்ளாம் இருக்கான்னு எனக்கு தெரியாது.

அப்ப மூணாவது படிச்சிகிட்டு இருந்திருப்பேன்னு நினக்கிறேன். ஏபி நாகராஜன் புராணப்படங்கள் எடுத்து வரிசையா வந்த நேரம். வா ராஜா வா ன்னு ஒரு படம் அதில மாஸ்டர் பிராபாகர்னு ஒரு பையன் நடிச்சிருந்தான். சும்மா துறு துறுன்னு ரொம்ப நல்லா ஆக்ட் பண்ணிருந்தான். அதெ பாத்துட்டுத் தான் நமக்கும் கொஞ்சம் நடிக்கிறதுல ஆர்வம் வந்திச்சு. (என்னோட நடிப்புத் திறமை, அதுல்ல இன்ஞ்சினிரியங் படிக்கிறப்ப கோலோச்சின கதை எல்லாம் இனி வரும் பதிவுகள்ள நீங்க பாக்கலாம்) அதே மாதிரி மாஸ்டர் சேகர் நடிச்ச குடியிருந்த கோயில், ராஜா படம் எல்லாம் நம்ம நடிப்பார்வத்தை மேலும் மேலும் தூண்டி விட்டுச்சு. அந்த நேரத்தில பள்ளிக்கூடத்தில ஏசுநாதர் நாடகம்லாம் போட்டப்ப ஏதோ ஒரு ரோலு கொடுத்தங்க. சத்தமா நல்லா பேசி நடிச்சேன். எங்க நாடக வாத்தியார் அமல்ராஜிம் நல்லா ஊக்கம் கொடுத்து நடிக்க வச்சார். அடுத்தடுத்த வந்த ஆண்டு விழா நாடகங்கள்ள பெரிய ரோல்லெல்லாம் பண்ணி சிவாஜி பாடின "யாருக்காக இது யாருக்காக" பாட்டெல்லாம் உணர்ச்சியோட பாடி கை தட்டல் வாங்கியாச்சு. பரிசும் வாங்கியாச்சு. வேறன்னா, நான் சினிமாவில நடிக்கத் தயார். மெட்ராஸ் கோடம்பாக்கம் புறப்பாட்டாச்சு, எப்படின்னு கேளுங்க.

எங்க கடைக்கு அண்ணாத்தே, அண்ணாத்தேன்ன்னு ஒருத்தர் அடிக்கடி வருவார். கம்பளீ, தார்ப்பாய்ன்னு கமிஷனுக்கு வியாபாரம் பண்றவரு. இவரு எங்க பெரியப்பாவுக்கு நெருங்கின நண்பர். கடைக்கு வந்து காபி டீ எல்லாம் சாப்பிட்டுட்டு போவார். இவருக்கு பூர்வீகம் மெட்ராஸ்க்கு பக்கத்தில தாம்பரம். சும்மானாலும் எனக்கு மெட்ராஸ்ல சினிமால அந்த டைரக்டர தெரியும், இவரை தெரியும்னு அளந்து உட்டுக்கிட்டு இருப்பார். நானும், எங்க ஞாயினாவும் சினிமா பைத்தியங்க. எங்க அம்மா கொஞ்சம் உஷாரான ஆளு, இந்த அண்ணாத்தையை பத்தி தெரியும், அதனால வீட்டு பக்கம் இவரை அண்ட உடமாட்டாங்க. இவரு கடைக்கு அடிக்கடி வந்து போவாரு. நம்ம நடிப்பு சமாச்சாரமல்லாம் இவருக்கும் தெரியும். இப்படி போயிட்டிருந்தப்ப தான், ஒரு கோடை விடுமுறையில, நான் உங்க பையனை மெட்ராஸ் கூட்டிட்டுப் போயி சினிமால சேர்த்துவுடறேன்னு, எங்க அம்மாவுக்கு தெரியாம என்னை தயார் பண்ணி (தயார்ன்னா, புது சட்டை துணி மணி எல்லாம் வாங்கி, நடிக்கப்போறோமே பளிச்சுன்னு போவேன்னா, அதான்) பணமெல்லாம் எங்க ஞாயினா கிட்ட இருந்து வாங்கிகிட்டு ஒரு நாள் ட்ரையின்ல ஏத்தி கூட்டிட்டு போயி தாம்பரத்துக்கு பக்கத்தில இருக்கிற தான் அண்ணன் வீட்ல விட்டுட்டு அவரு கம்பளி யாவாரம் பண்ண போயிட்டாரு.

நம்ம அவரு அண்ண வீட்டில ஒரு அக்கா, என்னவுட ரெண்டு வயசு மூத்த அவங்க தம்பி பாஸ்கர், அப்புறம் தங்கை, அவங்க அம்மா எல்லாம் இருந்தாங்க. நல்லா கவனிச்சிகிட்டாங்க. அப்பப்ப பக்கத்தில இருக்கிற டூரிங் டாக்கிஸ்க்கு கூட்டிக்கிட்டு போவாங்க. அதுவும் நைட் ஷோ, ரெண்டு படம் போடுவாங்க. ரெனடு நாளைக்கு ஒரு முறை கூட்டிட்டு போவாங்க. இப்படியே ஒரு 10 நாளு போச்சு. என்னடா சினிமாவில சேர்த்துவிடறென்னு கூட்டி வந்து இப்படி விட்டுட்டு போயிட்டாரேன்னு வருத்தம் எனக்கு. சரி பையன் சோர்வா இருக்கிறானே, அந்த பாஸ்கரு என்ன எலெக்ட்ரிக் டிரெயின்ல கூட்டிட்டு போயி மொளண்ட் ரோட் (அண்ணா சாலை) சுத்தி காமிச்சுட்டு, அப்ப குளோப் தியோட்டர்னு நினக்கிறேன் (அதான் பின்னாடி அலங்காரானது) அதில ஒளிவிளக்கு சினிமா காமிச்சுட்ட்டு கூட்டி வந்துடுச்சு. அது கொஞ்சம் ருசியான அனுபவம். இப்படி ஒரு வாரம் போச்சிது. அண்ணாத்தெ திரும்பி வந்தாரு. என்னை சினிமால சேர்த்துவுடறேன்னு கூட்டி வந்துட்டு அம்போன்னு விட்டுட்டு போயிட்டீங்களேன்னு அழுதேன். ஆச்சு, அடுத்த நாளு சூட்டிங்க் பாக்க ஸ்டியோவுக்கு கூட்டிட்டுப் போனாரு அண்ணாத்தெ.

முதல்ல பிரவேஷம் விஜய வாகினி ஸ்டியோ, அப்ப சொந்தம்னு ஒரு படம் சூட்டிங், கேஆர் விஜயா, முத்துராமன், சுருளிராஜன் நடிச்சாங்க, ஏசி திருலோகசந்தர் டைரக்டர். பார்க்க திரில்லா இருந்தது. அப்புறம் அதே ஸ்டியோவிலயா, இல்ல ஏவிம்லயான்னு தெரியல, ஜெயலலிதாவோட ஒரு பாட்டு ரெக்கார்டிங். அந்த படம் எனக்கு ஞாபகம் இல்ல. ஆனா பாட்டு வந்து "பரமசிவன் கழுத்துலிருந்து பாம்பு கேட்டது, கருடா சொளக்கியமா" ன்னு நினக்கிறேன். ஆஹா ஸ்டியோ பாத்தாச்சு, சூட்டிங், ரெக்கார்டிங் பாத்தாச்சு, வேறென்ன வேணும், இனி ஊரபாக்க கிளம்புன்னு அண்ணாத்தெ நம்மல தனியாளா திருச்சி போற ரயில்ல ஏத்தி அனுப்பிச்சிட்டார். நமக்கும் இந்த டுபாக்கூருக்கிட்ட இருந்த அவ்வளவு தான் வாழ்நாள் வேஷ்டா போயிடும்னு அப்பவே பரி தவிப்பு. ஏன்னா ஸ்கூல்லு திறந்து ஒரு வாரம் ஆகுது நாம இங்க வெட்டியா உட்கார்ந்துக்கிட்டு இருக்கோமேன்னு கவலை. ஆனா வீட்டுக்கு திரும்புனா இருக்கு பெரிய ருத்ர தாண்டவம் எங்க அம்மவோடதுங்கற கவலையும், என்னாடா சினிமா ஆசையில வந்து ஒன்னும் ஆகாம வெரும்பயலா திரும்புறோமேன்னு இன்னொரு ஆதங்கம் சேர்ந்து ரயில்ல திரும்பி வந்த பிராயாணம் இருக்கே, இப்ப நினச்சாலும் நடுங்குது போங்க!

வீட்டுக்கு வந்ததும் தரும அடி விழும்னு நினச்சேன், ஆனா பாருங்க புள்ள நம்மல விட்டுட்டு தனியா போயி ஒழுங்கா திரும்ப வந்து சேர்ந்துச்சேன்னு சந்தோஷத்தில எங்க அம்மா ஒன்னும் சொல்லிக்கல்ல, ஆனா போயிருந்த ஒரு மாசமும், பாவம் எங்க ஞாயினா தான் தினம் எங்க் அம்மா கிட்ட வாங்கி கட்டிகிக்கிட்டு இருந்தார். ஆக நம்ம சினிமா இப்படி வா.. ராஜா.. வா.. ன்னு கூப்ட கதை வேடிக்கையா இல்ல!

மலர்களே நாதஸ்வரங்கள்

என்னடா இவண் இவ்வளவு கவித்துமா தலப்பு வச்சுட்டு என்ன எழுதிருக்கப்போறானு பார்க்கறீங்களா. அதாங்க பூக்களோட என்னுடய சிறு வயது அனுபவங்கள் இருக்கே அது ஒரு தனி கதை. கூடிய மட்டும் இந்த பதிவிலே சொல்ல முடிஞ்சதெல்லாம் சொல்லிடறேன், அந்த சின்ன வயசிலே எனது பூக்கடை அனுபவங்கள் இருக்கே, அது சுகமான ஒன்னு. முதல்ல சும்மா வேடிக்கை பார்த்துட்டு, விஷேசமா தீனி பண்டங்கள் வாங்கி தின்னத்தான் எங்க பூக்கடைக்குப் போவேன். திருச்சி காந்தி மார்க்கெட்ல மேற்கு வாசல் நுழைவுல உள்ள ஒரு 30-40 கடைங்கள்ல எங்க கடையும் ஒன்னு. காலையில கடையை திறந்து வச்சு, பிறகு மொத்த கொள்முதல் செய்யற இடத்திலருந்து பூக்களை வாங்கி வந்து அதை மாலை, கதம்பம், மற்ற பூக்கள் சரம் கட்டி விற்பனை பண்ணனும். எப்பவுமே புதுசா வாங்கி வர பூக்களோட வாழ்க்கை ஒரு நாள் தான். அன்னென்னக்கி வாங்கற சரக்கை அன்னென்னக்கெ வித்து தீத்துடனும். இல்லேனா அதை அடுத்த நாளு குப்பையில கொட்ட வேண்டியது தான். பழய பூமாலைகள் சில நேரம் அடுத்த நாள் மதியம் வரை வச்சுருந்து வித்திடாலாம், அதுக்கு மேல தங்குனா அவ்வளவுதான். அதனால தான் இதுக்கெல்லாம், பெரிசபுள் குட்ஸ்னு வருமான வரிக் கிடையாது, ஆனா ரொம்ப ரிஸ்க்கான தொழில்.

பூக்கள்னு எடுத்துக்கிட்டா, ஒவ்வொன்னுக்கும் ஒரு குணம், மணம் உண்டு. இதுங்கள்ள ராஜா ரோஜாதான். செடியிலருந்து கீழே இறங்கினாலும் இதை சுத்திற தேனீக்களோட கும்பல் குறைவதில்லை. சில சமயங்கள்ல தேன் பருக அது பூக்களோட முட்டி மோதறப்ப நம்மல கொட்டற்தும் உண்டு. இந்த ரோஜா மாலைகள் எப்பவுமே விலை அதிகம். அதே நிறம் கொண்ட அரளிப்பூ மாலைங்க விலை குறைவு. சமயத்தில அரளி மாலங்களை ரோஜா மாலன்னு விக்கிரதுண்டு. ஏன்னா நிறம் கண்டு ஏமாந்துடலாம். வெறும் ரோஜாக்களையே வச்சு மாலை சுத்திட முடியாது, அதனால அதோட கூட சேர்ர பூ சம்பங்கி, இதை லில்லிப்பூன்னும் சொல்லுவாங்க, அவ்வளவு மணம் கிடையாது, ஆனா மாலையில ரோஜாவுக்கு நிகரா நிக்கும். செவ்வந்தியும் மாலையோட சேரும், ஆனா இந்தப்பூ வருஷம் பூரா கிடைக்காது. அதனால கேந்திப்பூ வச்சு மாலையை சுத்திடுவாங்க. இந்தப்பூவைத்தான் செந்ததூரப்பூவேன்னு ஸ்ரீதேவி 16 வயதினிலேல்ல அழகு பாடுனிச்சு. ஆனா இதை எந்த அம்மன் கோயில்லயும் பூஜைக்கு ஏத்துக்கிறதில்லை. பிறகு வாடாமல்லி, இந்தப்பூ 20 நாளானுலும் காஞ்சு போகாது. அதானலதான் இந்தப்பேரே. இன்னொரு முக்கியமானப்பூ மல்லிகை. இது ஒரு கோடைக்கால மலர். குண்டுமல்லி, மதுரமல்லி அப்படின்னு நிறைய வகைகள் உண்டு. இதுக்கு மயங்காத பெண்கள் கிடையாது. கண்ணதாசன் "மல்லிகை என் மன்னன் மயங்கும் பொன்னான மலர் அல்லவோ" ன்னு எழுதுனான், சும்மா எதுகை மோனையா பாட்டு இருக்குட்டும்னுட்டு, ஆனா உண்மையில மயங்குறது பெண்கள் தான், மல்லிகையை எடுத்து முடிக்காத கூந்தல் கூந்தலே இல்லை, அந்த அளவுக்கு இது பிரசித்தம். இதேட கூட ஒட்டிக்கிட்டுப்போற இன்னெருப்பூ கனகாம்பரம். வாசமில்லா மலரிது, ஆனா வச்சா வசந்தம் வந்துவிடும். இன்னொருப்பூ முல்லைப்பூ, அதே மாதிரி ஜாதிப்பூ இதுங்களோட வாசம் எட்டு மைல் தூரம் அடிக்கும்.(என்னதான் பூக்களோட சினேகமா இருந்திருந்தாலும், அதை பொண்ணுங்க தலையில வச்சு அப்புறம் வர கூந்தலுடன் சேர்ந்து வரும் வாசனையே தனி தான், இதை கோயம்புத்தூர்ல படிச்சப்ப இந்த பூ வாசனைக்காக, அவினாசியிலருந்து பாப்பநாயக்கன் பாளையம் வரை சும்மானாலும் பஸ்ல போயிட்டு வரதுண்டு ) மல்லிகை, முல்லை, கனகாம்பரம், ஜாதி இந்த எல்லா பூக்களுமே மிகவும் மென்மையானவை, ரொம்ப பதவிசா எடுத்து நாத்துல கட்டணும். இதுங்க கிட்ட ரொம்ப வீரம் காட்டக்கூடாது, இல்ல காம்பு ஒடிஞ்சிடும்.

இந்த பூக்கள் கூட்டத்தோட ரொம்ப நெருக்கமா ஒரு பத்து வருஷம் தொட்டு, தூக்கி படுக்க வச்சு அன்பா பழகி இருக்கேன். அப்புறம் வாசனை திரவியங்கள். சந்தனம், புனுகு, அத்தர், பன்னீர், அப்படின்னு. இதையெல்லாம் பல நூறு வருஷங்களுக்கு முன்னால ராஜாக்கள் மட்டுமில்லாம் பிரஜைகளும் உபயோகித்து, குளித்துக் கொண்டாடிருக்காங்க. ஆனா இப்ப சாமி சிலைங்களை குளிப்பாட்டத்தான் உபயோகபடுது. அந்தக்காலத்தில நல்ல சந்தனம் கிடைக்கிறது கஷ்டம். சந்தனங்கிறது வெறும் மரக்கட்டை சந்தனம் தான், அதை வாங்க் சந்துக்கடை பக்கம் போகவேண்டிருக்கும். அப்பெல்லாம் சந்தனக்கட்டைங்கள கடத்தி கொண்டு வந்து விக்கிறதுக்குன்னு ஒரு கும்பல் இருக்கும் (ஒரு வேளை அப்பவே வீரப்பன் கும்பல் ஆப்ரேட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்ததோ என்னமோ). அதை கடையில வச்சிருக்கமாட்டோம். தனியா வேற இடத்தில வச்சிருப்போம். கடையிலேயே புனுகு பூனையும் வளப்போம். அதுக்கு தினம் குடல் கறி வாங்கி வந்து போட வேண்டி இருக்கும். பூனையிலருந்து புனுகு எடுக்கிறது ஒரு தனிக்கலை.

பூக்கடையில நல்லா வியாபரம் ஆகணும்னா, நாலு கல்யாணம் வரணும் இல்லைணா நாலு எழவு விழும்னு. அப்புறம் வியாபரமே ஆகாத சில தமிழ் மாதங்கள் உண்டு, ஆடி மாசம் முக்கியமா. அப்புறம் ஆயுத பூஜை, சரஸ்வதி பூஜை, தீபாவளி, ஜனவரி புது வருஷ பிறப்பு, அப்புறம் பொங்கல், இந்த நேரங்கள் தான் உட்கார்ந்து நிமிர நேரம் இருக்காது. ஆயுதபூஜை வியாபரம் முடிச்சிட்டு அடுத்த நாள் விடியக்காத்தால வீட்டுக்கு வரும் போது முனியாண்டியிலேயோ இல்ல ஆறுமுகம் ஹோட்டல்ல வாங்கி சாப்பிடற பிரியாணி ரொம்ப பிடிக்கும்.

நான் முதல்ல சொன்ன மாதிரி காலயிலே கடையை திறந்து வக்க 6 மணிக்கெல்லாம் போகணும். அப்புறம் பூக்களை சந்தையிலருந்து கொள்முதல் செஞ்சு கடையில கொண்டு வந்து போடனும். அதுக்குன்னு வாங்கி வர ஆளுங்க இருப்பாங்க. சில சமயம் நானும் போயி வாங்கி வர வேண்டி இருக்கும். இதை விட பூக்கள் மலிவா இருக்கும்னு சில நேரங்கள்ல ஸ்ரீரங்கம் போயி வாங்கி வருவேன். பிறகு 8 மணிக்கு வீட்டுக்குப் போயி குளிச்சு சாப்பிட்டுட்டு பள்ளிக்கூடம் போயிடுவேன். இப்படி போயிட்டுருந்தப்பத்தான் ஒரு சுவையான் சம்பவம் நடந்துச்சு.

அப்பெல்லாம் பண்டமாற்று முறைதான். வாரத்துக்கு இரண்டு நாளக்கு அதாவது செவ்வாய், மற்றும் வெள்ளி சில ஹோட்டல்ங்களுக்கு நாங்க பூ மாலைக்கொடுத்துடுவோம், அவங்க அப்பப்ப காபி, டிபன் அப்படின்னு எங்களுக்கு கொடுத்து கழிச்சிடுவாங்க. இதுக்கு ஹோட்டல் காரங்களே கணக்கு வச்சுருப்பாங்க. பொதுவா எங்க ஞாயினா சீட்டு எழுதி கொடுத்தனுப்புவாரு, "வரும் சின்ன பையன் வசம் இரண்டு தோசையும், ஒரு காப்பியும் கொடுத்து அனுப்பவும்" னு நானே சில நேரம் அப்படி வாங்கி வந்திருக்கிறேன். எங்க ஞாயினாவும் சாப்பிட்டுட்டு, எனக்கும் சாப்பிட கொடுப்பார். ஆனா ரெகுலாரா வாங்கி சாப்பிட மாட்டார், எப்பவாது இது மாதிரி வாங்கி சாப்பிடுவாரு. இப்படி போயிட்டுருந்தப்ப தான், நான் காலையில கடை திறக்க போகும் போது, எங்க கடையில ஷ்ரீப்புன்னு ஒருத்தர் வேலை பார்த்துட்டுருந்தார். என்னவிட ஒரு ஏழெட்டு வயசு கூட இருக்கும். சின்னவனாலும் நான் முதலாளியாச்சே. ஒரு சீட்டுல எங்க ஞாயினா எழுதி கொடுக்கிற மாதிரியே எழுதி அவென்கிட்ட கொடுத்து, தோசை, குஸ்கா குருமா எல்லாம் வாங்கி தினமும் சாப்பிட்டுகிட்டுருந்தேன். அவனும் எனக்கு தினம் வாங்கி கொடுத்துக்கிட்டுருந்தான். ஒரு நாளு எங்க ஞாயினாவே எழுதி கொடுத்தப்பனுச்சப்ப, அந்த ஹோட்டல்காரங்க சொல்லிட்டாங்க, ஏற்கனவே உங்க கணக்குல நீங்க கொடுத்த பூவுக்கு அதிகமாவே வங்கி சாப்பிட்டுட்டீங்க அதனால காசு கொடுத்த தான் மேற்கொண்டு தரமுடியும்னுட்டாங்க. என்னடா நம்ம எப்ப இவ்வளவு வாங்கி சாப்பிட்டோமுனு அலசி பாத்தப்பதான் நம்ம சாப்பிட்ட கதை அம்பலமாச்சு. அப்புறம் வீட்டுக்கு வந்து விழுந்தது பாருங்க பூசை. இப்ப நினைச்சாலும் தாமாஷா இருக்கும் போங்க

ஆரம்பத்தில சின்னவனா இருந்தப்ப வெறும் ஞாயித்துக் கிழமைகள் தான் கடைக்குப் போவேன். ஏன்ன சாய்ந்திரம் ஒரு 4-5 மணிக்கெல்லாம் கடையை அடைச்சிட்டு ஏதாவது ஒரு சினிமாவுக்கு போயிடலாம். பொதுவா எங்க ஞாயினாவோட கடையில வேலை செஞ்ச்கிட்டுருந்த இன்னொரு பெரியவரோட சேர்ந்து, எம்ஜிஆர் படத்துக்குப்போயிடுவோம். படம் பாத்திட்டு வீட்டுக்கு திரும்பும் போது மனசெல்லாம் பயம் தான். ஏன்னா அம்மாகிட்ட அடி விழுமே. எங்க ஞாயினாவுக்கும் எங்க அம்மாகிட்ட பாட்டு விழும், பையனை சினிமா கூட்டிடுப்போயி கெடுக்கிறீங்கன்னு. அப்புறம் தூங்கி எழுந்தா போயே போச்சு. முழுநாளும் கடைஅடைப்புன்னு பாத்தா வருஷத்தில ரெண்டே நாள் தான். ஒன்னு ஆடும் பல்லக்கு, இன்னொன்னு சந்தனக்கூடு. ஒன்னு இந்துக்கள் கொண்டாடுகிறது. இன்னொன்னு முஸ்லீமுங்க கொண்டாடுகிறது. ஏன்னா இந்த பூக்கடை சமுதாயம் இந்த இரண்டு பேரையும் கொண்டது. எவ்வளவு அன்பா ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் இணைஞ்சு அழகா வாழ்ந்தாங்க. மதக்கலவரம்னா என்னான்னு தெரியாது அந்தக்காலத்திலே. வளர்ந்து பெரியவனாதும் தான் மண்டைக்காடு, கோயம்புத்தூர் கலவரம்னு தெரியவந்தது. ஒருத்தருக்கொருத்தர் விட்டுக்கொடுத்து அனைவரும் நாலுகாசு சம்பாரிக்கணும்னு, எல்லாரும் நல்லாருக்கணும்னு நினச்சு வாழ்ந்தாங்க. அதெல்லாம் இப்ப நினக்கும் போது நாம வாழ்ந்ததும் ஒரு பொற்காலம்தான்னு தோணுது.

நான் கொண்டாடிய தீபாவளிகள்

தீபாவளி வந்துட்டுதுன்னா மனசெல்லாம் ஒரு மத்தப்பு மாதிரி ஆயிடும். புது சட்டை போடலாம் வெடி வெடிக்கலாம், முறுக்கு, சோமாசா, உருண்டை, அதிர்சம் திங்கலாம், புதுசா ரிலீஸான எம்ஜியார் படத்துக்கு போகலாமுன்னு அந்த வரப்போற தருணங்களை நினச்சு ஏங்கினது அந்தக்காலம். சின்ன வயசுலே ஊசி பட்டாஸ் தான் வெடிச்சு தள்ளுவேன். சங்கு சக்கரம், புஸ்வானம், கம்பி மத்தாப்பு, அப்புறம் அந்த பாம்பு. இதுதான் நம்ம பட்டாஸ்ங்க. அதுவும் காலயிலே ஊசிப்பட்டசு வெடிச்சுட்டு, சாய்ங்காலம் தான் மத்ததை எல்லாம் கொளுத்தறது. எப்பவும் பட்டாஸ் எல்லாம் ஒரு பையில போட்டு வச்சிருப்பேன். தீபாவளிக்கு வாங்கற்துல பாதி தான் வெடிக்க முடியும், மீதியை எடுத்து பத்திரமா மேல தூக்கி வச்சுருவாங்க எங்க அம்மா, ஏன்ன கார்த்திகை தீபத்துக்கு வெடிக்குனுமில்ல. இந்த ஊசி பட்டாஸ்ல பாதி தான் வெடிக்கும், மீதி எல்லாம் புஸ் புஸ் தான். சமயத்தில்லே என்னடா வெடிக்கிலேயேன்னு போய் எடுத்து பாத்துட்டு கை, காலை கொளுத்திக்கிட்டுருந்திருக்கிறேன்.

கொஞ்சம் வளர்ந்த்தோன்ன நானே பட்டாஸ் வாங்க போவேன். லக்ஷ்மி வெடி, சர வெடி, அனுகுண்டுன்னு ஒரே டபால், டபாலுன்னு வெடிக்கறதை வாங்கிட்டு வரதுல தான் இஷ்டம். அப்புறம் இந்த துப்பாக்கி கதை சொல்ல மறந்து போய்டுச்சு, துப்பாக்கி சுடுதறதுன்னா பொட்டு கேப்பை வச்சி தான், இந்த ரோல் கேப் பட் பட்ன்னு சீக்கிரம் வெடிச்சி முடிஞ்சிடுமே. அதான். அப்பெல்லாம் பிரபாத் தியேட்டர்லருந்து காந்தி மார்க்கட் வரைக்கும் ரெண்டு பக்கமும் ஒரே பட்டாஸ் கடைங்காதான் போட்டிருப்பாங்க. இரும்புக் கடைங்க எல்லாம் கொஞ்ச நாளைக்கு பட்டாஸ் கடைங்களா மாறி இருக்கும். நான் நடந்தே போயி கடையிலே எங்க ஞாயினா கிட்ட பைசா வாங்கிகிட்டு பட்டாஸ் எல்லாம் வாங்கிட்டு வ்ருவேன். என்ன மிஞ்சி போன அஞ்சு ரூவா கொடுப்பார், அதெல்ல தான் தீபாவளிக்கான மொத்த பட்டாஸும் வாங்கிட்டு வரணும். அப்ப சிங்கம் மார்க், குயில் மார்க் பட்டாஸ் தான் பேமஸு, மத்ததெல்லாம் அவ்வுளவு நல்லா வெடிக்காது. சில சமயத்திலே நமத்து போயிருக்கும். ஆனா அஞ்சு ரூவாக்கி அள்ளிட்டு போனும்னா, இந்த நமத்து போனதை எடுத்துட்டு போயி ஏமாந்த தீபாவளிங்க நெறய உண்டு.

சமயத்திலே லைசன்ஸ் கிடைச்சிடுச்சினா, எங்க பெரியப்பாவும் பட்டாஸ் கடை போடுவார். நானும் போய் உட்கார்ந்து யாவாரம் எல்லாம் பண்ணி இருக்கேன். அதுவும் தீபாவளிக்கு மொதநாள் சாய்ந்திரத்திலருந்து அடுத்த நாள் விடியக் காலம்பற வரைதான் எல்லா பட்டாஸும் வித்து தீரும். நம்ம கடையில சாய்ந்திரம் போயி உட்கார்ந்துட்டு ராத்திரி 12 மணிக்கு பட்டாஸெல்லாம் எடுத்து போட்டுக்கிட்டு வீடு போய் சேர்ந்துடுவேன். ஏன்னா சீக்கிரம் தூங்கி சீக்கிரம் முழிச்சாதானே காலையில பட்டாஸுவுடமுடியும். காலங்காத்தலே 5 மணிக்கே எழுப்பி விட்டுருவாங்க. தலைக்கு எண்ணை வச்சு குளிச்சு புது டிரெஸ் போட்டுட்டு போயி வெடி வெடிக்கறதுலே இருக்கிற் ஆனந்தம் வேறே எதுலயும் இருக்காது.

இதுல இன்னெரு சோகம் என்னான்ன, நான் தீபாவளிக்கு அடுத்த நாள் வர்ர அம்மாவாசைதான். என்னான்னு கேட்கிறிங்களா, தீபாவளி அடுத்த நாள் எல்லாரும் நோம்பு எடுக்கிற நாளு. அதுனால நோம்பு யாவரத்துக்கு உதவியா இருக்க தீபாவளின்னக்கு என்னை கடைக்குக் கூட்டிட்டு போயிடுவாங்க. ஊர்ல என்ன ஒத்த வயசில உள்ளவனெல்லாம் பட்டாஸுவுட்டுகிட்டு ரொம்ப ஜாலியா இருப்பாங்க, நம்மலாலே முடியலையேன்னு வருத்தமா இருக்கும். அதுக்காகவே தீபாவளின்னைக்கே அம்மாவாசையும் வரணுமுனு சாமிக்கிட்ட வேண்டிக்குவேன். அது எப்பவும் தீபாவளிக்கு அடுத்த நாள் தான் வந்து தீரும், எப்பாவாச்சும் ஒருவாட்டி தீபாவளின்னக்கே வந்தா ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கும். ஏன்னா தீபாவளின்னக்கு கடைக்கு போகவேனமே, அது தான். ம் .. கொஞ்ச நாளைக்கப்பறம் இப்பெல்லாம் தீபாவளி இன்னக்கான்னு கேட்டு தெரிஞ்சுக்கிறதோட சரி.

சேட்டையும் வாலுத்தனமும் என் முதல் மூலதனம்

நம்ம எல்லாருமே சின்ன பிள்ளையிலே சேட்டை வாலுத்தனம் பண்ணிகிட்டு இருந்துருப்போம், அதுவும் ஒரு சில வயசுவரைக்கும். அதிலயும் இது ரொம்ப பேருக்கு ஜாஸ்தியாவே இருக்கும், அந்த மாதிரி தான் எனக்கும். ஒரு இடத்தில்லே நிக்கமாட்டேன். தெருவில விளயாடப் போன ஊரு வம்பயே இழுத்துக்கிட்டு வருவேன். என்னை விட சின்ன பிள்ளங்கண்னா, அவங்களை எதாவது வம்புகிழுத்து அடிச்சிட்டு வந்தவிடுவது, இல்ல கீழ தள்ளிவிட்டு வந்துவிடுவது, துணிகாய வச்சிருந்தாலோ, இல்ல வடகம் காயவச்சிருந்தாலோ இழுத்து போட்டுவிடுவது, சின்ன குழந்தங்களை மண்ணில புதச்சிவிட்டுட்டு வந்து விடுவது, மரம் ஏறி கீழேவிழுவது, அந்த வயசுக்கு உண்டான அத்தனை குறும்புத் தனங்களையும் பண்ணிகிட்டுத் தான் இருந்தேன். அதுனாலேயே எல்லாரும் என்னை அறுந்த வாலு, குரங்குன்னு திட்டிக்கிட்டு இருப்பாங்க. தெருவுகாரங்கன்னு இல்லாம, சொந்தக் காரங்க வீட்டுக்குப்போனாலும் இந்த கதைதான். அதல வேடிக்கை என்னான்னா, நான் எங்க மாமா வீட்டுக்குப்போறப்பல்லாம், எனக்கும் எங்கத் தாத்தாவுக்கும் தான் எப்போதுமே போர்களம், அவரு வச்சிருந்த அத்தனை சாமனையும் இழுத்துப் போட்டு உடச்சிடுவேன். அப்பறம் என்ன அடி உதை வாங்க வேண்டியதுதான். விடாம நானும் ஏதாவது கோட்டி பண்ணிகிட்டே தான் இருப்பேன். என் தாத்தாவும் "எங்கேயோ மரத்தில இருக்க வேண்டியது, என் மவ வயத்தில வந்து பொறங்திருக்குன்னு" பொலம்பிக் கிட்டே தான் இருப்பார். இதில இன்னும் வேடிக்கை என்னான, தீபாவளி வந்தா தன் மகங்களுக்கு பொறந்த பேரன்களுக்குன்னு வாங்கி வச்சிருக்கிற வெடி, பட்டாஸ்ங்களை எடுத்து வெடிச்சிடுவேன், அப்பறம் அவர் அய்யோ பொய்யோன்னு கத்திகிட்டு எங்க அம்மா, சித்திங்ககிட்ட கம்ப்ளைன் பண்ணுவார், அவர்களும் எனக்கு சப்போர்ட்டா, ஏன் மக வயித்து பேரன், பேத்தி எடுத்து வெடிச்சாதான் என்ன குறஞ்சுபோகும், எப்பவுமே மூத்த மகன் பேரனுக்குத்தான் கொடுக்குனுமோ? என்று கேட்டு அவரை அடக்கி விடுவார்கள். அப்பறம் நமுக்கும் கொஞ்சம் அடி உதை விழும், கண்டுக்காமே போயிடுவேன். பிறகு ஒரு நாள் சாயுங்காலம் எங்க மாமா வீட்டுக்கு எங்க அம்மாவோட போயிருந்தப்ப, மாட்டுக்குப் போடற வக்கபோற ஒரு ரூம்ல கட்டிப் போட்டு வச்சிருந்தாங்க (அப்ப மாட்டுத் தொழுவமல்லாம் வீட்டுக்குள்ளயே இருக்கும், எங்க தாத்தா இருந்த வரை அதெல்லாம் கவனிச்சிக்கிட்டு இருந்தார், அப்புறம் எல்லாம் போயேபோச்சு, எல்லாரும் வேலைத் தேடி பொன்மலை ரயில்வே ஒர்க் ஷாப்பு, துப்பாக்கித் தொழிற்சாலை, சிம்சன் மீட்டர் கம்பனின்னு ஒன்னு போயிட்டாங்க, இல்ல, கடை கண்ணின்னு வச்சு பொழக்க ஆரம்பிச்சாட்டாங்க, யாரும் இந்த தோட்டம், துரவு, மாடு இதல்லாம் வச்சு பொழச்சதெல்லாம் போச்சு, இந்த கிராமத்துலருந்து குடிபெயர்ந்து, நகர வாழ்க்கை ஆரம்பிச்சோன, அதாவது 40, 50 கிளில், டவுண்களில் வாழ்க்கை அமச்சிகிட்டவங்கள்ள, அந்த பழசுங்கதான் அதெ அப்படியே மெயிட்டன் பண்ணிகிட்டு இருந்துச்சுங்க) கொஞ்ச தூரம் தள்ளி எங்க அத்தை ஸ்டவுல சோறு வடிச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க. அப்பத்தான் நம்ம குறும்பு புத்தி ஒன்னு வேலை செஞ்சிச்சு, பக்கத்தில இருந்த விளக்குமாத்துலருந்து குச்சியை உருவி, அப்படியே ஸ்டவ்வுள காமிச்சு பத்த வச்சு, கொளுத்தி பக்கத்தில இருந்த வக்கப்போருல போட்டுட்டேன். அப்பறம் என்ன, வக்கப்போறு பத்திக்கிட்டு எரிய ஆரம்பிச்சுடுச்சு, நல்லவேளை, வீடே பத்தி எரியறத்துக்கு முன்னே தண்ணியை ஊத்தி அணைச்சிட்டாங்க. அப்பறம் நமக்கு நல்ல பூசைதான். இப்படியே நம்ம வாழ்க்கை போயிட்டுருந்து, ஸ்கூலயேயும் இதே குறும்புத்தனம் தான். ஆன என்ன ஒரு கன்சோலேசன்ன நமக்கு கொஞ்சம் படிப்பு வரும், மத்தவங்க எல்லாம் சுமார் ரகம், என் வயசுல்ல உல்ல என் சொந்தகாரப்பயங்களோட நம்ம கொஞ்சம் உசத்தி தான். அதுக்காக நம்ம பண்ற குறும்பெல்லாம் கண்டுக்காம விட்டற முடியுமா என்ன, அதனால நான் வாங்கத அடி கொஞ்ச நஞ்சமில்ல.

ஆமா சின்ன பிள்ளைகள் குறும்பு பன்றது இயல்புதானே இதல என்ன விஷேசங்கிறிங்களா, அதான், இந்த மாதிரி சூப்பர் ஆக்டிவா சின்ன புள்ளகல்ல இருந்தவங்க இந்த ஒரு விஷேச குணத்தினால நல்ல படியா வாழ்க்கையிலே முன்னேறி இருந்திருக்காங்க, இல்ல ஒன்னுமில்லாம வெறும்பயலாவும் போயிருக்காங்க, ஆணா 90 சதவீதம் மேல நல்ல நிலமைக்கு வந்தவங்காதான் உண்டு, இதல்ல எனக்கு தெரிஞ்ச எக்ஸாம்பிள் நிறைய இருக்கு, ஏன் நானே ஒரு நல்ல உதாரணம். இப்படி குறும்பு பண்ற குழந்தைங்களை ஏண்டா இவங்க இப்படி இருக்குது, நமக்கு கஷ்டாமே இருக்கென்னு நினக்காதீங்க, இதல்ல முக்கியமா அவங்களை கையிட் பண்ணி அவங்க கிட்ட இருக்கிற இந்த குறும்பு தனங்களை பாஸிட்டுவாக்கி, கொண்டு வந்தோமுன்னா, அவங்க பிரிலியன்டா நல்ல முறையில வாழ்க்கையில வெற்றி காண வாய்ப்பு இருக்கு. இந்த ஒரு கேரக்டர்ஸோட இருக்கிற தனித்துவமே தனி. இப்படி குறும்பா சேட்டை பண்ணி திரிஞ்ச என்னை, எப்பவுமே திட்டி தீத்த என் தெரு அக்காங்க, நான் வளர்ந்து, என்னுடய அடலசன்ட் வயசுலே என்னப் பார்த்து ஆச்சிரியப்பட்டதும் உண்டு. அதபத்தி விரிவா அப்பறம் சொல்றேன். இப்பவும், இந்த வயசலேயும் இத நெனச்சி பார்க்கும் பொழுது, நாம எப்படி இருந்தோம், நம்ம இப்படி ஆயிட்டோமுனுதான் தோணுது.

தெருவோர சிலுவக்கல்லு ஜோசியம்

அந்த காலத்திலே உலக இரட்சகர் மாணவர் மத்தியப் பள்ளியிலே படிக்கும் பொழுது, ஸ்கூல் வுட்டு வந்தவிடன் விளையாட்டிலே வெகுநேரம் காலம் கழிந்துவிடும், படிப்புனு பாத்தா, கொஞ்ச நேரம் புத்தகம் தூக்கறதுதான். அதவும் ஆத்துப் பாலத்திலே விளையாடிட்டு இருந்தா நேரம் எப்படி போவுதுனு தெரியாது. அந்த காலத்திலே பாலக்கரை போலீஸ் ஸ்டேசன் பின்னாடி இருந்த காலி மனையிலே ஆறுமுக குதிரை லாயம் தான் இருக்கும், அப்பறம் அத்க்கு பக்கத்திலே ஐயருங்க அக்ரஹாரம் இருந்தது. அப்பதான் அந்த அக்ரஹாரத்தையும், குதிரை லாயத்தையும் காலி பண்ணிட்டு ரத்னா லாட்ஜு கட்டவதற்காக, ஆத்து மணலை கொண்டு வந்து கொட்டி வச்சிருந்தாங்க. அந்த மணல்ல வீடுகட்டி விளயாடுவது ஒரு ஜாலி. அதெலயும் அந்த பககத்து வீட்டு சின்ன புள்ளய கழுத்து வரைக்கும் புதச்சி வச்சிட்டு அத அப்படியே விட்டு ஓடி வந்து அப்பறம் அந்த அக்கா புள்ளய தூக்கிட்டு வந்து கத்திட்டு போனதும், நான் எங்க அம்மாகிட்ட உதை வாங்கினதும் அது ஒரு தனிக்கதை. என்னடா, இவண் இப்படியே இருந்தா தரிசா போயிடுவானு என்னை சாயுங்காலம் வீட்டுல இருக்கவுடாமா இருக்க ஏற்பாடு பண்ணதுதான் சரசக்கா வீட்டு டுயூசன். அந்த சரசக்கா யாருங்கிறிங்களா, அவங்கதான் எங்க வசந்தாக்காவோட டீச்சர் டெரயினிங் எடுத்தவங்க, எங்க வீட்டல எங்களுக்கு இன்னெரு அக்கா மாதிரி. ஆனா டூயுசன்னு அவங்ககிட்ட போயிட்டா, படிக்கலனே, மயிரமட்டும் வுட்டுட்டு, உடம்புல்ல மத்த எல்லா எடத்தலேயும் எங்கவேணாலும் அடி விழும். அதுவும் எனக்கு விழுந்த அடி உங்க வீட்டு என் வீட்டு அடி இல்ல, அது என்ன அடின்னு சொல்ல முடியாது. அவங்களோட ஹஸ்பண்டும் சேர்ந்துக்குவாங்க. அவருக்கிட்ட அடி வாங்கறது அது ஒரு தனி அழகு. ஆகமொத்தம், அவங்க வீட்டுக்கு டூயூசன் போறதுனா, ஐயாவுக்கு சிம்ம சொப்பணம். அதுவும் எங்க ஞாயினா சைக்கிள்ல என்ன பின்னாடி உட்கார வச்சு ஓட்டிக்கிட்டு டுயூசனுக்கு கூட்டிட்டு போனாருனா, சைக்கிள்ல இருந்து கீழ குதிச்சு ஓடிடுவேன். அப்பறம் என்ன ஓடி கட்டி கூட்டிட்டுப் போயி விடுவாரு. சாயுங்காலம் ஸ்கூல்லருந்து வந்த வுடன கடைக்கு கூட்டிட்டு போறவரை ஜாலியாதான் இருக்கும். அங்கருந்து வரகநேரி சுப்பரமணி கோவில் வர வந்து, அதுக்கு பக்கத்திலே இருக்கற கிளப்புக்கடையிலே ரவா தோசை வாங்கி சாப்படற வர ந்ம்ம மூடு நல்லாத்தான் இருக்கும். சாப்பிட்டுடு, சரசக்கா வீட்டு சந்து முகனை திரும்பும் போது நம்ம அடி மனசல எழும்புற பயம் இருக்கே, அதுமாதிரி ஒரு உடம்பல உருவாகிற ஒரு ராசாயண கலவையை இதுவர அனுபவிச்சத்தில்ல. அதாவது, ஒவ்வொரு உணர்ச்சிக்கும் உண்டாகிற பாடி கெமிஸ்டிரி ஒரு யுனிக் எக்ஸ்பீரியன்ஸ்தான். அப்ப அந்தத் தெரு முகனையிலெ இருந்த சிலுவைக் கல்ல நான் பார்த்த நாள் முதல் எனக்குனு உண்டான ஒரு நம்பிக்கை தான் இந்த சிலுவக்கல்லு ஜோசியம். எப்படின்னு கேளுங்க சொல்லுறேன்.

ஆமா கொஞ்ச நாள் இந்த சைக்கிள்ள ட்யூசன் போறது போயி, அடி வாங்கறதுலேருந்து தப்பிக்க வேற வழியே இல்லனு ஆனதுக்கப்பறம், நானே டுயூசன் போக ஆரம்பிச்சட்டேன். அப்படி வீட்டிலே இருந்து டுயூசன் போகும் போதெல்லாம், அந்த தெருமுகனை சிலுவையை தொட்டு நெஞ்சிலே சிலுவை போட்டிட்டு, இன்னய பொழுது அடி வாங்கம போகனும்டா சாமின்னு வேண்டிட்டு போவேன். அப்படி போனாலும் சில நேரம் அடி வாங்குவேன், சில நேரம் நல்ல நேரமா போயிடும். இதை ஒரு வழக்கமா வச்சிக்கிட்டு இருந்தேன். ஒரு நாள், அந்த சிலுவையை தொட்டுக் கும்புட்ட்டு, இன்னக்கு டீச்சர் வீட்டல இருக்கக் கூடாதுன்னு வேண்டிக்கிட்டு சிலுவையை போட்டுக்கிட்டேன், என்ன ஆச்சிரியம் பாருங்க அன்னக்கி, அக்கா வீட்டல இல்ல, வீடு பூட்டி இருந்தது. ஆகையால், இன்று டியூசன் இல்லை. எவ்வளவு சந்தோசம் பாருங்க!. அப்பலே இருந்து, இந்த சிலுவை ஜோசியத்தை நம்ப ஆரம்பிச்சேன். அதுக்காக, நான் நினைச்சப்பல்லாம், சரசக்க்கா வீடு புட்டி வச்சிட முடியுமா? அதனாலே இந்த ஜோசியத்தை அடிக்கடி நினச்சிக்கிறதுல்ல. ஆக எனக்குள்ளேயே ஒரு ஜோசியக்காரன் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தான். அத கவனமா உபயோகிச்சு, எனக்குனு ஒரு ஆனந்தத்த உண்டாக்கிட்டேன். இது ஒரு அருமையான அனுபவம். சின்ன வயசில்ல இது போல உருவாகிற அனுபவங்களே ஒரு அலாதி தான்.

ஜிகர்தண்டா, டீ, போண்டா, வடை

என்னடா இது இவண் சரியான தீனிபண்டாரமா இருக்கிறேனு நினைக்கிறீங்கதானே! அதுதான் உண்மை. இது எல்லாம் கிடைக்கும் தான் நான் கடைக்கு போவவே அரம்பிச்சேன். ஏன்னா வீட்டுல்லா மிஞ்சிபோன காலைல சுட்ட இட்லி, எப்பவாச்சும் முறுக்கு, தீவாளி சமயத்திலன அப்பங்கே சுட்ட பலகாரம் கிடைக்கும், மிஞ்சிபோன ஒரு வாரமோ, இல்ல இரண்டு வாரத்துக்கோ வரும். ஆன இது போல நினச்சப்பல்லாம் டீ, வடை, போண்டான்னு வாங்கி தின்னமுடியுமா? அதுக்குதான் கடைக்குபோன எல்லாம் கிடைக்கும். என்னான்னா, கடைல வேலை செய்யரவங்களுக்கு அப்ப அப்ப வாங்கி தந்ததான், அவனவன் ஒழுங்கா வேலை பாப்பான். அப்ப எல்லாருக்கும் வாங்கிக் கொடுக்குறப்ப எங்க ஞாயினா எனக்கும், பாவம் சின்னபுள்ளயாச்சேன்னு வாங்கி தருவார். நமக்கு என்ன உத்தியோகமுனு கேட்கலையே! என்னா ஓடும் புள்ள வேலைதான். நாலு பர்லாங்கு தூரத்திலே(அப்பல்லாம் இந்த அமெரிக்கன் யூனிட் சிஸ்டம் தான் நம்ம கிட்ட புழங்குகிறது, சொல்ல போன அதோட கரக்ட் யூனிட் கன்வர்சன, இங்க சேன்ட அனிட்டா, பர்க்ல டெர்பி, குதிரை ரேஸ்ல குதிரை ஓடுற தூரத்தை பார்த்தப்ப தான் தெரிஞ்சிகிட்ட்து, அடடா, நாம அந்த காலத்தில யூஸ் பண்ணது ஆச்சேன்னு, இன்னும் அதை அமெரிக்காகாரன் விடாம யூஸ் பன்ணுறானேனு ஆச்சிரியம், அதே மாதிரி நம்ம ஊர்ல இருக்கிற மேலபுலிவர், கீழபுலிவர் ரோடும், இந்த அமெரிக்காவிலே கூப்பிடற East boulevard, West Bulevard Roads தான்) இருக்குற பாய் கடைக்கு போயி ரேக் டிம்மிக் கட்டை வாங்கி வர வேலதான். அதுக்கு மேல டீ, காபி, வடை, போண்டா வாங்கி வர்றதுதான். பூ, மாலங்களுக்கு தண்ணி ஊத்துற்து, போர வர கிராக்கிங்களை(சின்ன புள்ளயிலருந்து யூஸ் பண்ணறேன், ஏன் கஸ்டமர்களை இப்பிடி கூப்புடாறங்ககிறது இன்னும் தெரியலே!, திருச்சி பக்கம் இதுதான் வ்ழக்கம்) கூப்புட்டு யாவரம் பண்ணணும். ஏதோ போனமா, டீ, வடை, போண்டா வாங்கி சாப்பிடுட்டு வந்து சேர்ந்தமான்னு இல்லாம நமக்கு, சினிமா கலை ஆர்வத்தை வளர்த்துதது இந்த பூக்கடை தான். அதனால, சின்னப்புள்ளலே, சினிமாவல நடிக்கனுமுனுட்டு மெட்ராஸ் போயிட்டு வந்த கதையை கேட்டிங்கின்னா, ஒரே கூத்தா இருக்கும். அந்த கதையை அப்புறமா சொல்றேன்.

சிஐடி சங்கர் வாங்கி கொடுத்த அடி

எப்பவும் ஞாயித்துக் கிழமை ஆன சினிமா போறதல ஒரு திரில் இருக்கும். அப்ப மூனவது நாலவது படிச்சிக்கிட்டு இருந்த நேரம், நான் காலயில எங்க கடைக்கு போயிடுவேன், சீக்கிரம் திறந்து வைக்கினும்ல, எங்க ஞாயினா கொஞ்சம் லேட்டாதான் கடைக்கு வருவார். அப்பறம் காலயில அண்ணா மராட்டாக் கடையில குஸ்க்கா, சால்னா, தோச வாங்கி ருசிச்சி சாப்பிடுறதல ஒரு தனி சுகமே இருக்கு. சும்மா சீட்டு அனுப்பிச்சி சப்பிட்டு அப்பறம் உதவாங்கின ஒரு தனி கதை இருக்கு, அதை அப்பறமா சொல்லுறேன்.
நான் எப்பவும் எங்க ஞாயினாவோட சைக்கில்ல எதாச்சும் சினிமா போயிடுவேன். நீ உங்க ஐய்யாவோட மாட்டு வண்டியில சினிமா போவ! அடுத்த நாள் திங்ககிழமை ஸூக்கூல இதை பத்தி நாம இரண்டு பேரும் பேசிக்குவோம். அப்பறம் ஒரு நாள் நீதான் ஐடியா கொடுத்த நாம ரெண்டு பேரும் தனியா சினிமா போறதுக்கு. சரி எப்ப போலாம்முனு யோசிச்சப்ப, ஒரு சனிக்கிழமையில போலாம்னு ஒரு ஐடியா பண்ணியாச்சு. ஓகே எந்த படத்துக்கு போறதுன்னு பார்த்தா, அப்ப வரகநேரி உப்புபாறை பக்கத்தில இருக்கிற சென்ட்ரல் தியோட்டர்ல சிஐடி சங்கர் படம் போட்டுருந்தான். சரி அதான் ஸூக்கூலுக்கும் வீட்டுக்கும் பக்கம இருக்கு, சட்டுனு போய்யிட்டு வந்தா யாருக்கும் தெரியாதுனு பிளான் போட்டாச்சு.

அப்பறம் சென்ட்ரல் டாக்கிஸ் வந்து 45 பைசா டிக்கிட்டுல பூந்து, அப்ப என்னா கும்பலுங்கறே, டிக்கட்டு எப்படியோ எடுத்து உள்ள போயி உட்கார்ந்து படமும் பார்க்க ஆரம்பிக்கறதுக்குள்ள, அப்பா, அது ஒரு திரில்லுடா. மார்டன் தியோட்டர்ஸ் படம்னு நினைக்கிறேன். படம் செம த்ரில்லு. நல்லா படம் பார்த்துட்டு வீட்டுக்கு போன, எங்க அம்மாக்கிட்ட சரியான பூசை. என்னா காரணமுனா, என்னடா புள்ளயாண்டா எப்பவும் 41/2 இல்ல 5 மணிக்கெல்லாம் வீட்டுக்கு வந்துடுவானே, மணி 51/2 க்கு மேல ஆயிடுச்சி, ஆளக் காணேம்னு, ஒரே தேடல். இன்னவொன்னு, எங்க மாமா பொண்ணுக்கிட்ட, தெரியாம, நானும், தனபாலும் சினிமாக்கு போறோம்னு சொல்லிட்டேன், அதுவேற போட்டுகுடுத்துடிச்சு. அப்பறம் பாக்கணுமே, எங்க வீட்டல உன் பேரை எடுத்தலே அவ்வளவுதான், அந்த பயக்கூட உனக்கு எதுக்குடா சாவுகாசம்னு, ஒரே வசுவுதான். அப்பறம் நான் இன்ஞ்சினியரிங் காலேஜ் போனதுக்கப்பறம் நீதான் எங்க அம்மாவுக்கு பெஸ்ட் ஃபிரண்ட் ஆனது எல்லாம் அது வேற தனிக்கதை. இப்ப அதெல்லாம் நினைச்சா பார்த்தா, அந்த காலமே ஒரு தனிக்காலம்.

உலக இரட்சகர் பள்ளி

தனபாலா! சும்மா கல்ல எடுத்து அடிச்சி மண்டைய உடச்சது ஞாபகம் இருக்கா! சும்மா தாண்டா நின்னு வேடிக்க பர்த்துட்டு இருந்தேன். நீதான் என்னை சண்டைக்கி வரீயான்னு கேட்ட! பிறவு சண்டைக்கு வந்த்தும், என்னை கீழ தள்ளி வுட்ட. எனக்கு மண்ணுல உழுந்ததும் ஒரே கோவம் வந்ததால் கல்ல எடுத்து உன்னை அடிச்சிட்டு, நான் எங்க பெரியம்மா வீட்டுக்கு ஒடிட்டேன். அதோட எல்லாம் முடிஞ்சி போச்சிடுச்சினு நான் மாடியிலே போயி மூலையில உட்கார்ந்துட்டு இருந்தா, நீ என்னடான, உங்க பெரிம்மா வீட்டு அண்ணனை கூட்டிட்டு வந்து ஒரே ரகளை பண்ணிட்டே. அதுவும் தலையில ஒரே ரத்தத்தோட வந்து ஒரே களபரம் பண்ணே! எதுக்குடா உங்க அண்ணண கூட்டுட்டு வரல. அப்பறம் ந்ம்ம ஃப்ரண்ட்ஸ் ஆனது ஒரு பெரிய கதே! இது நடந்தது நாம ஒன்னாங் கிளாஸ் படிச்சப்பன்னு நினெக்கிறேன். ரெண்டாவ்வுது கிளாஸ்ல இருந்து ந்ம்ம எல்லாம் ஃபிரண்ட்ஸ், நீ, இப்ராகிமு, நான் எல்லாம் ஒன்னா இருக்கிற நம்ம மூணங்கிளாஸ் போட்டவைத் தான் அப்பப்ப பாத்துக்குவேன். நீ கூட கூலிங்கிளாஸ் போட்டுக்கிட்டு இருந்ததை ஞாபகம் வச்சிருக்கியா! அந்த இப்ராஹிம் பயக் கூடத்தான் கூலிங்கிளாஸ் போட்டுக்கிட்டு ரொம்ப ஸ்டல்லா நின்னுக்கிட்டு இருப்பான். எனக்கு தான் ஒன்னும் இல்ல அப்போ.

அப்பறம், நாம வீட்டுக்குத் தெரியாம சிஐடி சங்கர் படம் பார்த்துட்டு அப்பறம் வீட்டுல உதை வாங்கினது ஞாபகம் இருக்கா!, அத அப்புறம் ஒருவாட்டி சொல்லுறேன்.