செந்தூரப்பூவே - பாரதிராஜா முத்திரைகள்! (எனை ஆண்ட அரிதாரம்!)

என்ன 16 வயதினிலே அறிமுக வீடியோ கிளிப்பு விளக்கம் பார்த்தீங்களா?

சரி இப்ப இந்த செந்தூரப்பூவே பாட்டை பாருங்க! பாரதிராஜா பாடல் காட்சிகளை இப்படி தான் பிடிக்கனும்னு நிறைய இலக்கணம் வச்சிருந்தாரு! அந்த இலக்கணம் இப்ப வரை மாறல, கடைசியா நான் பார்த்த் கடல் பூக்கள் வரை அதை தொடர்ந்தாரு! இன்னுமும் நிறைய டைரக்டர்கள் அதையே கடைபிடிக்கிறாங்க! சரி அந்த முத பாட்ல அவரு என்ன தான் அப்படி இலக்கணத்தை கடைபிடிச்சாருன்னு கேட்கிறீங்களா? சரி வாங்க பார்ப்போம்!

முதல்ல இந்த வெள்ளை உடை போட்டுவுடுறது, அது கதாநாயகியிலேருந்து ஆரம்பிச்சிச்சு, அப்பறம் கூட வர்ற பொண்ணுங்களுக்கு தேவதைகள் போல அந்த வெள்ளை உடை அணிவப்பது, அது அவருடய ட்ரேட் மார்க்!

பிறகு கீழ்வானத்திலே உதிக்கும் சூரியன் பேக்ரவுண்ட்ல வர வச்சு,அடிவானத்தையும் அதன் சூரிய சுற்றொளியையும் காமிச்சு, கதாநாயாகிகளை குதிக்கவச்சு, இந்த ஆரம்ப பல்லவியிலே காமிக்கிறது அவருடய அடுத்த வழக்கம். இந்த பாட்லயும் பார்க்கலாம், அப்பறம் கிழக்கே போகும் ரயில், புதிய வார்ப்புகள், நிழல்கள், அலைகள் ஓய்வதில்லைன்னு, எல்லா படத்திலேயும் இந்த கதாநாயகி சோலோவா, அதாவது தனியா பாடுற கதாநாயகிகளை பார்க்கலாம். இதுக்கு உதராணமா மத்த பட கிளிப்புகளை அப்பறம் போடறேன், தொடர்ந்து வந்து பதிவை படிங்க!

அடுத்து ரொம்ப லோ ஆங்கிள்ல நிலபரப்பு, வயல்வெளி, பூத்துக் குழுங்கும் பூக்கள், அப்பறம் மரத்திலே ஒய்யாரமா கதாநாயகிகளை சாயவச்சு ஒத்தக் கையாலா ஒய்யாரமா தலைக்கு கை கொடுத்து பாட வைக்கிறது, அதை அப்படியே ட்ராலி ஷாட்ல சுத்தி வந்து படம் புடிக்கிறது! இதே மாதிரி 'புதிய வார்ப்புகள்' படத்திலே ரத்தியை மரத்தில சாய்ச்சு வர 'வான் மேகங்களே' பாட்டு வரும், கிடைச்சா பாருங்க! ஊஞ்சல்ல ஆடுறது, மரத்தை பிடிச்சிக்கிட்டு தொங்குறமாதிரி ஷாட்!

அடுத்து சின்ன சின்ன ஷாட்கள்ல போஸ் கொடுக்க வச்சு, அடுத்த அடுத்து கட்ஸ்ஸா வர்றது. இதிலே ஸ்ரீதேவி, பூவோட கண்ணம் உரசுறது, ஒன்னு மஞ்சப்பூ, அப்பறம் வெள்ளைப்பூன்னு, அதே மாதிரி கட்ஸ் வச்சு வர்றது! இதுக்கு ஸ்டில் போஸ் சீக்வுன்ஸ்னு சொல்லுவாங்க! இது பொதுவா எல்லா பாடல்கள்லயும் வர்றக்கூடியது. கவனிச்சு பார்த்தீங்கன்னா தெரியும்!

அடுத்து நான் 'சினிமெட்டோகிராபியும் நம் ஒளிப்பதிவாளர்களும்!' பதிவிலே எழுதின மாதிரி அந்த 'Depth of field and focus' டெக்னிக்ல எடுத்த ஷாட்டுகள், அதாவது ஸ்ரீதேவி, செந்தூரப்பூ இது இரண்டும் ஆப்ஜக்ட், அதை டெப்த் குறைச்சு, கூட்டி ஒன்னு ஒன்னா போக்கஸ் பண்ணி பூவையும் ஸ்ரீதேவியையும் மாத்தி மாத்தி காமிக்கிறது, இது பாரதிராஜா அந்த காலத்திலே நிவாஸ்கூட சேர்ந்து கொண்டு வந்த இந்த டெக்னிக் எல்லா டைரக்டர்களும் விட்டு வைக்காம கடைபிடிச்சாங்க!

அடுத்து மலைச்சரிவுகள்லருந்து ஆடுகளோ, மாடுகளோ மந்தை மந்தையா கீழே இறங்கி வர்றது, அதுக்கு பக்கத்திலே கதாநாயகிகளை சந்தோஷமா ஆடவிட்டு படம் எடுப்பாரு. சந்தோஷம்னு இல்லை சோகமான பாட்டுகளுக்கும் இதே பிக்ச்சரைஷேஷன் தான். புதிய வார்ப்புகள்ல 'இதயம் போகுதே'ன்னு ஒரு பாட்ல ரத்தி பாக்யராஜ்ஜை தேடி பஸ் பின்னாடி வர்றப்பையும் இந்த டெக்னிக் தான். இது அதிகமா எல்லா பட்ங்களலயும் வரும்! இந்த காட்சிகள் பார்க்கறதுக்கு அச்சு கிராம வாசனையோட இருக்கும்! இந்த மாதிரி உணர்வை உண்டு பண்ணதிலே பாரதிராஜாவுக்கு பாதி வெற்றின்னா, அதில பாதி இளையராஜா போட்ட ம்யூசிக் தான், அந்த இண்ட்ர்லுயூட் ('interlude') தான்!

அப்பறம் இந்த மாதிரி பாடல் காட்சிகளுக்கு செலக்ட் பண்ற இடங்கள், ஆற்று படிகை, பாதியில நிக்கற மண்டபம், அதன் மண்டப கால்களுக்கிடையே ஓடிவரும் கதாநாயகி, அதை ஒட்டன நதி, அப்பறம் சின்ன மலை, மலைக்குகைகள் அதுக்குள்ள ஓடி வர்ற மாதிரி கதநாயகியோ, இல்ல டூயட் பாடிக்கிட்டு கதநாயகன், கதநாயகியோ ஓடி வர்ற மாதிரி! இதிலே ஸ்ரீதேவி ஓடி வர்ற அந்த மலைக்குகை காட்சிகள் மாதிரியே அலைகள் ஓயவதில்லையிலே ராதாவும் கார்த்திக்கும் ஓடி வரும் காட்சி அமைப்புகள், பார்த்திருக்கீங்களா! அப்பறம் நதி, நதியை ஒட்டின ஆற்று படுகை, மண்டபங்கள், இந்த பாட்ல வர்ற மாதிரியே காட்சி அமைப்புகளை நீங்க காதல் ஓவியம் படத்திலேயும் பார்க்கலாம்!

அப்பறம் புகை மூட்டங்களுக்கு நடுவே ஓடி வரும் கதாநாயகன், கதாநாயகிகள் இன்னொரு ட்ரேட் மார்க்! இதில்லாம் இந்த 16 வயதினிலேக்கு முன்னாடி அதிகம் வந்தது கிடையாது எல்லாமே அதுக்கப்பறம் பாரதிராஜா முத்திரைகளை காப்பி அடிச்சே அவர் அதிகம் தன் படங்கள்ளயே செஞ்சு காமிச்சார். அதே மாதிரி எல்லாரும் காப்பி அடிச்சாங்க!

அடுத்தது மலர் படுக்கை, மலர் தூவி தெளிச்சு கதாநாயகி ஆடி பாடுவது, இது இன்னொரு டெக்னிக்! இதை வச்சு அலைகள் ஓயவதில்லை படத்திலே எடுத்த 'ஆயிரம் தாமரை மொட்டுக்களே' பாட்டு ரொம்ப பேஸ்! கொஞ்சம் கிளாமரா இருக்கட்டுமுன்னு ராதாவுக்கும், கார்த்திக்கும் மலர் உடை அணிவிச்சு கிளுகிளுப்பா எடுத்திருப்பாரு! இதிலெ ஸ்ரீதேவி பூ அள்ளி இரைத்துக் கொள்வதிலேருந்து தான் அதுவும் ஆரம்பம்!

இப்படி எத்தனையோ முத்திரைகள், இன்னைக்கும் நீங்க மத்த படத்திலே பார்க்கிறீங்கன்னா எல்லாமே பாரதிராஜா கத்துக் கொடுத்தது தான். அதவச்சு தான் பின்ன வந்த எல்லா டைரக்டர்களும் பாட்டுகளில் பிக்ச்சரஸை பண்ணுனாங்க! இதிலே சில டெக்னிக் கொஞ்சம் வித்தியாசமா விக்ரமன படத்தோட பாடல்கள்ல இருக்கும், அதை பத்தி அப்பறம் ஒரு தடவை எழுதுறேன்!

வெறுமன பாட்டு கேட்டோ இல்ல ஒளி ஓலி பார்த்தோ, அப்படியே அசால்டா நீங்க விட்டுட்டீங்கன்னா, உங்களுக்கு இதை பத்தி ஒன்னும் தெரியாது. அதை கோர்வையா யாராவது எடுத்து சொன்னா, ஆமா இது சரி தாம்பீங்க! அதே தான்! சும்மா பாட்டு போட்டு வீடியோ கிளிப் போடறதோட இப்படி நான் அந்த காலத்திலே ஆராஞ்ச விஷயங்கள் எவ்வளவோ இருக்கு, அதை தனியா பதிவா போடுறேன்! அதிலேயும் பாரதிராஜாங்கிற இயக்குநர் இமயத்தை, காட்சிகளோட விவரிச்சு 'நிழல்கள்' படத்தை அப்பறமா எழுதுறேன். அதுவரைக்கும் நான் மேலே சொன்ன அத்தனையும் வர்தான்னு கீழே வீடியோல பாருங்க!



அறிமுக 16 வயதினிலே வீடியோ கிளிப் விளக்கம் பார்க்க, எனை ஆண்ட அரிதாரம் - ஒலி, ஒளி (ப்) பதிவு! செல்க!

எனை ஆண்ட அரிதாரம் - ஒலி, ஒளி (ப்) பதிவு!

16 வயதினிலே படத்தை பத்தி நான் நிறைய எழுதிட்டேன், என்னோட எனை ஆண்ட அரிதாரம்-மூன்றாம் பகுதியிலே, அப்பறம் தனியாவே, 16 வயதினிலே ன்னும், பாரதிராஜாவின் முதல் ஐந்து நட்சத்திரங்கள் னும் நான் எழுதிய நிறைய பதிவுகளை நீங்க படிக்கலாம். ஆனா காட்சிகளோட அதை விவரிச்சு சொன்னா நல்லா இருக்குமேன்னு, இது ஒரு புது முயற்சி! வீடியோ கிளிப்போட அதனுடய ஒவ்வொரு காட்சிகளையும் கீழே நீங்க பார்க்கலாம்!



தொடர்ச்சியா 16 வயதினிலே பார்க்க, செல்லுங்கள் 'செந்தூரப்பூவே - பாரதிராஜா முத்திரைகள்! (எனை ஆண்ட அரிதாரம்!)'

எனை ஆண்ட அரிதாரம் - நட்சத்திரப்பதிவு!

நீங்க எல்லாம் தொடர்ந்து என்னோட எனை ஆண்ட அரிதாரம் படிச்சிக்கிட்டு வந்திருப்பீங்க! அப்படி படிக்காதவங்களுக்கு எனை ஆண்ட அரிதாரம் -பகுதி, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11,12,13,14 அது இன்னும் தொடரா எழுதிக்கிட்டு இருக்கேன்! இந்த நட்சத்திர வாரத்தை முன்னிட்டு ஒரு சிறப்பு பகுதி, பதினைந்தாம் பகுதி! என்னுடய அரிதார வாழ்க்கைக்கு முக்கிய மான பங்கு பாரதிராஜாவோட படங்கள், அதுவும் முதல் ஐந்து படங்கள் முத்துக்கள், அந்த ஐந்து நட்சத்திரங்களும் என்னால மறக்க முடியாதது, ஏன்னா அந்த காலகட்டத்திலே நடந்த நிறைய சம்பங்களை இந்த படப்பாடல்கலை கேட்கிற போது அசை போடுவதுண்டு!

கொசுமருந்து அடிக்கிற இன்ஸ்பெக்ட்ரா இருந்த பால்பாண்டியன் தேனியவிட்டு சினிமா ஆசையிலே சென்னை வந்து டைரக்டர் புட்டண்ணாக்கிட்டே, இவரு அதிகமா கன்னடப் படம் எடுக்கிறவரு, வேலை பார்த்து, பிறகு பாரதிராஜான்னு, அக்காவோட பாதி பேரை வச்சிக்கிட்டு தமிழ் சினிமாவையே புரட்டி போட்டாரு அந்த 70 களின் கடைசியில்! எது அப்படியோ, என்னோட பால்யத்துக்கு அப்பறம், விடலை முடிஞ்சு,வாலிபனா மீசை முறுக்கின நேரத்திலே, இந்த ஒரு பெரிய மாற்றங்களோட வந்த தமிழ் சினிமாக்கள் எனக்கு பல இனிமையான வாழ்க்கை நினைவுகளை ஞாபகபடுத்திக்கிட்டே இருக்கும். தமிழனக்கு சினிமாங்கிறது இரண்டற, இல்லை நாலற கலந்த ஒன்னு(உபயம்:செடியக்கா!) அப்படி பயணிச்ச என் வாழ்க்கையின் அந்த முக்கிய கட்டங்கள்ல வந்த முதல் ஐந்து பாரதிராஜா படங்கள் மனதை விட்டு அகலாத ஒன்னு! இன்னைக்கும் அந்த படங்களோட பாடல்களை கேட்டா திரும்ப அந்த காலக்கட்டத்துக்கு நான் போயிடறது என்னவோ வாஸ்தவம் தான்! அப்படி பட்ட அந்த முதல் ஐந்து படங்களையும், அந்த படங்கள் வந்த காலகட்டங்கள்ல நிகழ்ந்த முக்கிய என்னுடய வாழ்க்கை அனுபவத்தைய்ம் எழுதலாமேன்னு தான்!

(எங்க சுத்தியும் கடைசியிலே பழைய நினப்பை அசைப்போட வந்திட்டேன் பார்த்தீங்களா!, இதை கிண்டலா, ஒரு தடவை ஆனந்த விகடன் இந்த ப்ளாக்கர்னா என்னான்னு அவங்க பத்திரிக்கையிலே எழுதனப்ப, நக்கலா, அவங்க அவங்க இணையத்திலே தனியா வீடு கட்டி, அதிலே என்ன வேணும்னாலும் எழுதறது, அவங்க பார்த்தசாரதி கோயில்ல கையொழுக தின்ன பொங்கலை பத்தியும் எழுதுவாங்க, பக்கத்து வூட்டு சரோஜாக்கூட அம்மா அப்பா விளையாண்டதையும் எழுதுவாங்கன்னு கிண்டலடிச்சிருந்தாங்க, எப்பா,எண்ணா, எக்காவ், தமிழ்மண அன்பர்களே, அப்படியா நீங்க எல்லாம், முடிஞ்சா உங்க பார்த்தசாரதி கோயில் மாதிரி அனுபவத்தை பின்னோட்டத்திலே சொல்லுங்க!)

16 வயதினிலே:


இந்த படம் வந்தப்ப உண்டு பண்ண தாக்கத்தை ஒலிப்பேழையா போட்டு இருக்கிறேன்! கேட்டு பாருங்க! கேட்டு பார்த்துட்டு நல்லா இருக்குதுன்னு சொன்னீங்கன்னா மீதி நட்சத்திரங்களின் தாக்கத்தையும் அடுத்தடுத்த பதிவா போடுறேன்!

இந்த பாடலுடன் கூடிய ஒலிப்பேழையை நீங்கள் கேட்பதில் சிரமம் இருப்பதை அறிந்தேன்! இது முழுவதும் இந்த ஃப்ரீ வெப் சைட்களுக்கே உண்டான பேண்ட்வித் லிமிட்டேஷனால், நீங்கள் இதை கேட்க முடியவில்லை, இதோ புது கணக்கு ஏற்படுத்தி உள்ளேன், அந்த கணக்கு ஆயுத்த படுத்தவதில் சிறிது கால தாமதம், அதுவரை இதில் கிளிக்கி ஒலிப்பேழையை கேட்கவும்! விரைவில் நீங்கள் 'ரியல் ப்ளேயரில் கேட்கமுடியும்!


தொடரும்..

எனை ஆண்ட அரிதாரம் - பதிநான்காம் பகுதி

பார்த்தீங்களா, இந்த அரிதாரத் தொடர் அப்படியே நின்னு போச்சு. நடுவிலே வேறே பதிவுகளா போட்டுட்டு இதை உட்டுட்டேன். இந்த நாடகம், கூத்து, நடிப்பு, கச்சேரின்னு தான் நிறைய பொழுது காலேஜ்ல கழிஞ்சது. அப்ப நம்ம நடிப்பு, இயக்கங்கள் அடிமையாயி நமக்கு ரொம்ப தோஸ்தான நண்ப்ர்கள் அதிகம். அதிலும் நிறைய பேரு நிறைய தன்மைகளோட, குணாதிசியங்களோட இருக்கிறவங்க. ஆனா அமைதியா எப்பவும் சிரிச்சுக்கிட்டு அதிகம் பேசாம எங்கிட்ட ரொம்ப வாஞ்சையா இருந்த என் பிராஞ்சு, கிளாஸ்மேட் ராஜன்னை பத்தி சொல்லி ஆகணும். ஏன்னா அந்த கதை சோகம் மற்றும் ரொம்ப சுவாரசியமானது. எனக்கு நாடகம் போட ஒரு தீம் போட்டு கொடுத்த நிகழ்ச்சிகள். அது என்னான்னு உங்ககிட்ட சொல்லாம இந்த அரிதார தொடர் அவ்வளவு சிறப்பா இருக்காது, அதனாலே அதை பத்தி கொஞ்சம் பார்த்துட்டு, நம்ம பாக்யராஜ் சார்கிட்ட நடிக்க மற்றும் அவரை காலேஜ்க்கு அழைக்க போன நிகழ்ச்சிகளை பார்க்கலாம்.

அப்ப நாங்க படிச்சப்ப முத ரெண்டு வருஷத்துக்கு பிராஞ்சு கிடையாது மூணாவது வருஷம் தான் பிராஞ்சு எல்லாம் கொடுப்பாங்க. அதுவும் முத மூணு செமஸ்டர் மார்க்கு வச்சு, அப்படி பார்த்தப்ப 80% மேலே தான் மெக்கானிக்கல் கிடைக்கும் அப்ப, அதற்கு அப்புறம் டிமாண்டு எலெக்ட்ரிகல், அப்புறம் சிவில், பிறகு எலெக்ட்ரானிக்ஸ். எலெக்ட்ரானிக்ஸ் கொஞ்சம் பாப்புலாராயிகிட்டுருந்த நேரம். நமக்கு எல்லாத்தையும் கூட்டி கழிச்சு முத மூணு செம்ஸ்டர்ல பண்ண அலும்புகெல்லாம் மொத்தமா எப்படி வச்சாலும் 77.6% க்கு மேலே எகிறல! அப்புறம் என்னத்த மெக்கானிக்கல் கிடைக்கும். என்னெத்த ஒத்த எங்கூர்காரன் எல்லாம் மெக்கானிக்கல்ல சில பேருக்கு கிடைச்சாலும், ஒட்டு மொத்தமா சிவில் போய்ட்டான்ங்க. நமக்கு என்னமோ அங்க போக பிடிக்கலை, அப்புறம் எலெக்ட்ரிகல்ல அந்த ஜெனேரட்டர் சீனிவாசன் அலும்பு தாங்காது, முத ரெண்டு செம்ஸ்டர் இரண்டு இரண்டு சப்ஜெக்ட் எடுத்து பிராணனை வாங்கிபுடுவான்னு எங்க சீனியர்ஸ்ங்க எல்லாம் அட்வைஸ. அதே மாதிரி, அந்தாளு லேப்க்கு போனாலும் ஒரே அலும்பு, என்னான்னு கேளுங்க, இந்த மோட்டருக்கு கனெக்ஷன் எல்லாம் நாங்களா சர்க்கூயூட் படி கொடுத்துட்டு சுட்சு ஆன் பண்ணினா, அது எழவு ஓடாது, அதில எதாவது தப்பா பண்ணியிருப்போம், எங்களுக்கு தெரியாது, ரொம்ப நேரம் பீராஞ்சுட்டு, நம்ம ஜெனேரட்டர் சீனீக்கிட்ட போன, அவரு பண்ற அலும்பு தாங்காது. 'சார் மோட்டர் ஓட மாட்டேங்கிது, நீங்க வந்து கொஞ்சம் பார்த்து சொன்னீங்கன்னா ஓடும் சார்' அப்படின்னு பசங்க சொன்னா, நக்கலா, அந்தாளு வந்து மோட்டர் பக்கத்திலே நின்னுக்கிட்டு, 'எப்பா மோட்டரு ஓடுப்பா, ஓடு' அப்படின்னு சொல்லிட்டு, எங்ககிட்டே 'நான் சொல்லிட்டேன்ம்பா, இனி ஓடும்' அப்படின்னு சொல்லிட்டு மனுசன் திரும்ப அவரு சேர்ல போய் தூரத்தில உட்கார்ந்துக்குவாரு. எங்களை லேப் முடியறவரை அழாதகுறையா நிக்க வச்சுட்டு கடைசியில, ஒரு வயரை 'இத்த என்ன மயித்துக்கு மாட்டி வச்சிருக்கே'ன்னு இழுத்து போட்டுட்டு போனா அப்புறம் மோட்டர் ஸ்டார்ட் ஆயி ஓடி லேப் முடிச்சு வர்றதுக்குள்ள உயிரு போயிடும், அதுக்குன்னே அந்த பிராஞ்சு வேணாம்னு எலெக்ட்ரானிக்ஸ் எடுத்தேன்! அப்ப நம்ம பேட்சு தான் ராஜன்! அமைதியா எங்க குரூப்ல எக்ஸ்பெரிமென்ட் பண்ணிக்கிட்டு, என்ன சொன்னாலும் சிரிச்சுக்கிட்டு அதிகமா பேசாம் இருப்பாரு! அவருக்கு வந்தது பாருங்க காதல், அதான் கதையே!

நாங்க படிச்சப்ப எங்க காலேஜ் ஊருக்கு வெளியே, எதிர்த்தாப்பல மெடிக்கல் காலேஜ், அதுவும் எங்க காலேஜ்க்கு வாசல் நேரா பொம்பள புள்ளங்க ஹாஸ்டல். அது இருந்தாலும், நடுவில மரங்கள், அது இதுன்னு அவ்வளவா நடமாட்டம் தெரியாது. அவங்க காலேஜ், அப்புறம் ஹாஸ்டலுக்கு போற மெயின் என்ட்ரன்ஸ்க்கு எதிர்த்தாப்பல தான் நம்ம பாட்டி மெஸ், டீக்கடை, அதுக்கு பக்கத்திலே ரெண்டு பக்கமும் பொட்டகாடு, கொஞ்சம் தள்ளினா எங்க காலேஜ் காம்பவுண்டு! நடுவுல சில சமயம் 20 நிமிஷ பிரேக் வர்றப்ப அங்க போய் டீ, தம் அடிச்சுட்டு திருப்பி காலேஜ் வர்றது எங்க வழக்கம். அப்படி எங்க கூட வர்ற ராஜன், கொஞ்ச நாள்ல 'நீங்க போங்க மக்கா நான் அப்புறம் வர்றேன்னு', எங்களை அனுப்பிடுவாரு, அவரு டீ, சிகரெட்டு கொஞ்சம் ரசிச்சு லேட்டாதான் சாப்பிடுவாரு, சரின்னு உட்டுட்டு வந்துடுவோம். அப்புறம் தான் தெரிஞ்சுது, மனுஷன், அந்த மெடிக்கல் காலேஜ்ல் படிக்கிற செல்விங்கிற பொண்ணுக்காக உட்கார்ந்து பார்த்துட்டு வர்றாருன்னு.

காலையில, புள்ளைங்க எல்லாம் கும்பலா பஸ் புடிச்சு டவுன்ஹால் பக்கத்தில இருக்கிற ஜிஹெச் க்கு போகணும், அவங்களுக்கு மத்தியானம் மேலே தான் கிளாஸ்(பார்த்தீங்களா, அவங்க கிளாஸ் எப்ப எப்பன்னு தெரிஞ்சு வச்சிருக்கோம்) இது விவரம் எங்களுக்கு மொதல்ல தெரியாது! அப்புறம் ஒரு நாள் பேசிகிட்ட இருந்தப்ப, மக்கா உனக்கு லேடீஸ் ஹாஸ்டல்ல யாரைவது தெரியுமான்னு, கேட்டப்ப, நான் சொன்னேன், 'எனக்கு ஒரு பொட்டச்சியும் தெரியாது, வேணும்னா, நம்ம பன்னீரை கேளுன்னு'. அப்புறம் பன்னீருக்கு அங்கே தவமணின்னு, அவங்க கிராமத்து பொண்ணு, அப்ப அந்த காலேஜ்ல படிக்கிறப்ப தெரியும். அதனாலே பேசி நாங்க பார்க்க போலாம்னு இருந்தோம். எனக்கு அப்பெல்லாம் இந்த வெட்டியா போயி பொட்டபுள்ளைங்க கிட்ட கடலை போடறது பிடிக்காது. இருந்தாலும் அந்த பக்கம் போனா கலரு பார்க்கலாமேன்னு நப்பாசை தான்! 'சரி நான் ஒரு நாள் கூட்டிட்டு போறேன், உனக்கு யாரவையாவது தெரியுமா? அப்பதான் சரியா இருக்கும்னு', பன்னீரு சொல்லிட்டான். 'நம்ம மூணு பேரு போனா அட்லீஸ்ட் குரூப்பா இரண்டு பேருக்காவது தெரிஞ்ச பொண்ணுங்க இருந்த மத்த பொண்ணுங்க கூசாம வந்து பேசுங்கன்னு', சொன்னான். என்ன பண்றதுன்னு பார்த்தப்ப, என் பால்ய சினேகதன் தனபாலு, அவெங்க சொந்த காரப் பொண்ணு ஒன்னு மெடிக்கல் கோயம்புத்தூர்ல தான் படிக்குது, பேரு ஜெயந்தின்னு எப்பவோ சொல்லி வச்சிருந்தது ஞாபகம் வந்துச்சு. சரி எனக்காக இல்லேன்னாலும் நம்ம ராஜனுக்காகவாது சும்மா போய் பார்ப்போம்ன்னு, தேத்திக்கிட்டு பன்னீருக்கிட்ட சொல்லி நமக்கும் அங்க தெரிஞ்ச பொண்ணுங்க இருக்க, போயி பார்த்து கடலை போடுட்டு(பேசிட்டு) வரலாமுன்னு சொன்னேன்!

அப்படி பேசி வச்சி ஒரு நாளு அவெங்க ஹாஸ்டலுக்கு போக பிளான் போட்டம். எவ்வளவு தைரியம் பாருங்க, அந்த ஜெயந்திங்கிற பொண்ணை நான் பார்த்துக்கூட இல்லை, பேரு ஜெயந்தி, ஊரு சேலம்ங்கிற தகவலை தவிர ஒரு மண்ணும் தெரியாது. இதை வச்சு தேடுவோமுன்னு, ப்ன்னீருக்கிட்டேயும் சும்மானச்சும் எனக்கு நல்லா தெரிஞ்ச பொண்ணுன்னு உடான்ஸ் உட்டுட்டு போயாச்சு. அங்க போயி தவமணிக்கிட்ட எங்களை அறிமுக படுத்தி வச்சிட்டு, இவனுக்கும் அவெங்க ஊருகார பொண்ணு ஜெயந்தின்னு,உங்களோட படிக்கிற பொண்ணை பார்க்க வந்திருக்கான்னு சொல்லி அந்த பொண்ணும், என் பேரு எல்லாம் கேட்டுகிட்டு போயி அந்த ஜெயந்திக்கிட்டே சொன்னோன்ன, 'எனக்கு அப்படி யாரையும் தெரியாதுன்னு' உண்மையில சொல்லிட்டு போவ வேண்டியதுதானே. ஆனா பாருங்க, ஆகா கடலைக்கு ஆளுகிடச்சிருச்சின்னு நேர்ல வந்துடுச்சி, இத்தனைக்கும் என் பால்ய சினேகதன் தனபாலு பேர் கூட சொல்லி அனுப்பல்ல!( ஆக அந்த வயசிலே இரண்டு இனத்துக்கும் இருக்கிற கவர்ச்சி ஒன்னு தான், தெரியாத ஆடவனோட பார்க்கணும் பேசணும்ங்கிற ஆசை அவகளுக்கும் இருக்கு!)அதுக்கப்புறம் அது நல்ல ப்ரண்டா நான் காலேஜ் முடிக்கிற வரை இருந்திச்சு. எதுக்கு சொல்ல வ்ர்றேன்னா, என் சம வயசு ஒத்த பெண்களோடு பழகி நட்பா அதுவரை இருந்ததில்லை. எப்பவுமே நம்மல ஒரு பொண்ணு அணுகி பேச ஆரம்பிச்சாலே காதல் வயத்தோட கவனம் போகும் அந்த நேரத்தில நல்ல மனபக்குவத்திலே ஒரு ஃப்ரண்டா, தோழியா ஒரு ரிலேஷன் வச்சி காலேஜ் முடிச்சது வர ஃப்ரண்டலியா இருந்தது நான் மறக்க முடியாத ஒன்னு! அப்புறம் அந்த பொண்ணு எனக்கே சொல்லாம என் ஜீனியரை ரொம்ப நாள் லவ்பண்ணிக்கிட்டிருந்திருக்கா, அவெங்க இரண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு செட்லானது வேறே கதை! இன்னொன்னு, நட்பா, எங்க ஊருக்கெல்லாம் வந்து, நாங்க ரெண்டு பேரும் நைட் ஷோ படம் பார்த்துட்டு அவளை அவங்க சொந்த காரங்க வீடல விட்டுட்டு வந்ததை, எங்க வீட்ல கூட சரியா எடுத்துக்கலா, அந்த பக்குவம் பெரியவங்களான அவெங்களுக்கே இல்லை, எங்கே பையன் தப்பு பண்ணிடுவானேங்கிற பச்சாதாபத்தால வந்த ஆற்றாமைத்தவிர, இது போன்ற நட்புகளை அங்கீகாரிக்கக்கூடிய பக்குவம் இல்லை! இதெல்லாம் அனுபவம்! சரி கதைக்கு வருவோம்.

இந்த நட்பை உப்யோகிச்சு, அந்த செல்விங்கிற பொண்ணை எப்படியும் வரவழைக்க முயற்சி பண்ணுனோம். அந்த பொண்ணு இந்த தவமணி, ஜெயந்தி குரூப்ல இல்லாததாலே, ஹாய், ஹலோ சொல்ற்தோட சரி போல, ரொம்ப பிகு பண்ணிக்கிட்டு வரலை. மேற்கொண்டு ராஜனை பார்க்கிறதுக்கு காரணம் வேணுமில்லை. சும்மா தெரியாத பையன்கிட்ட வந்து பேசிடுமா(ஜெயந்திக்கு ஆப்போஸிட்) என்ன? அப்புறம் நாங்களும் அவ்வளவுதான்னு விட்டுட்டோம். இப்படி போனப்பதான் ஒரு தடவை தவமணிக்கிட்டருந்து பன்னீருக்கு போன் வந்தப்ப, அதை அட்டெண்ட் பண்ண போனப்ப எக்கு மாத்தா செல்விக்கிட்டே பேசிட்டாரு நம்ம ராஜன்.(தவமணி, அப்ப வந்த செல்விகிட்ட ரிஸீவரை கொடுத்துட்டு ஏதோ யாரோ கூப்டாங்கன்னு போயிடுச்சாம், இது நிஜங்க, நம்புங்க, கதையில டுவிஸ்ட் வேணும்னு எழுதலை!) எங்க குரூப்ல அதிகம் பேசமா அமைதியா இருந்தவரு, அந்த பொண்ணுக்கிட்ட என்ன பேசினாரோ, அது மயங்கி, தினம் ராப்பொழுதுல பாதி போன்லேயே மனுசன் கழிச்சாரு. அப்ப்டி லவ்வுன்னவருக்கிட்டே கடைசியில் சோகம் என்னான்னா, அந்த பொண்ணு நாலாம் வருஷம் படிக்கிறப்ப இது மாதிரி ஜிஹெச்க்கு ஒரு நாள் போய் வந்தப்ப, பஸ் ஆக்ஸிடண்ட்ல இறந்து போயிடுச்சு. நம்ம ராஜனும் சோகமாயி ஒரு வருஷம் படிப்பு அவருக்கு வேஸ்ட்டா போச்சு, நாங்க முடிச்சு அடுத்த வருஷம் தான் அவரு முடிச்சாரு! (இது மாதிரி ஆட்டோகிராப் சோகம் நம்மகிட்டயும் இருக்குங்க, சேரன்!)

இதை வச்சு கடைசி வருஷம் நாங்க போட்ட நாடகம் சும்மா கலக்கலோ கலக்கல். எங்க காலேஜ் பசங்ககிட்ட நல்ல பேரு வாங்கி கொடுத்துச்சு! அப்புறம் பாக்கியராஜ், அப்பதான் புதிய வார்ப்புகள்ல எல்லாம் கதாநாயகனா நடிச்சு, அவரு படம் சொந்தமா சுவரில்லாத சித்திரங்கள் எடுத்துக்கிட்டிருந்த நேரம். அவரை அறிமுகபடுத்தி வைக்கிறேன்னு ஒரு மெட்ராஸ் பிரண்டு கூட்டிகிட்டு போனான். அப்ப அவரு வீடு வள்ளுவர் கோட்டத்துக்கிட்ட இருந்திச்சு. அப்ப முத சம்சாரம், எனக்கு பேரு வரலைங்க, வீட்டுக்குப்போனப்ப, அவங்கதான்,'நாங்க காலேஜ்லருந்து சாரை பங்ஷனுக்கு கூப்பிட வந்திருக்கோம்னு' சொன்னப்ப, அவரு விஜயா கார்டன்ஸ்ல இருக்காரு ஸ்டோரி டிஸ்கஸன்லன்னு சொன்னாங்க. சரின்னு வந்து, அப்ப அந்த ஸ்டுடியோக்குள்ள எப்படி போகிறதுன்னு முழிச்சிக்கிட்டு இருந்தப்ப தான் நம்ம கோயம்புத்தூர்காரு வந்தாரு, அவரு வேறே யாருமில்லை எங்களுக்கு முதல்லேயே பரீட்சையமான மணிவண்ணன், அவரு அப்ப சான்ஸ் கேட்டு அலைஞ்சுக்கிட்டு இருந்த நேரம். அவருதான் எங்களை ஸ்டுடியோ உள்ள போக வழிபண்ணி கொடுத்தாரு, அது எப்படின்னு அடுத்த பதிவில பார்க்கலாமா?

எனை ஆண்ட அரிதாரம் - பதிமூன்றாம் பகுதி

என்ன திடீர்னு அரிதாரத் தொடரை நிறுத்திட்டீங்கன்னு நண்பர்கள்கிட்ட இருந்து கடிதம் வந்ததாலே, திரும்ப கொஞ்சம் அரிதாரம் பூசுவோமுன்னு தான் இந்த பாகம். நாங்க நாடகமே வாழ்க்கைன்னு காலேஜ்ல காலம் கழிச்சப்ப, சில வில்லத்தனமான காட்சிகளும் நடந்து அரங்கேறிச்சு! எப்படின்னு கேளுங்க. நாங்க மூணாவது வருஷம் படிச்சப்ப, அந்த வருஷம் எங்க காலேஜ்குள்ளேயே இருக்கும் அஞ்சு வருஷ ஜனங்களுக்குண்டான, அதாங்க 'Intera College Dramatic Competition' ஏதோ காரணங்களால நடத்தமுடியாம, அந்த வருஷம் சும்மா வெளிக் காலேஜ்ங்களுக்குத்தான் Competion க்கு நாடகம் எடுத்து போயி பரிசெல்லாம் வாங்கி வந்தோம். அப்ப எங்க குரூப்ல இல்லாத அம்பேத்கார் கோஷ்டி பையன், எங்க யியர் தான், தான் 'நடிக்க ஆர்வம இருக்கேன், நானும் உங்க நாடகத்திலே நடிக்கிறேன், ஏதாவது ரோல் கொடுங்கன்னு கேட்டு வந்தான்! அவன் பேரு வேணுகிருஷ்ணன். நானும் சரிடான்னு அவனுக்கு ஒரு டாக்டர் ரோல் கொடுத்து நடிக்க வச்சேன். நல்லாவும் நடிச்சான். சரி, அப்ப அப்ப இனி நாடகம் போடும் போதெல்லாம் உனக்கும் ரோலு கொடுக்கிறேன்னு சொல்லி அவனையும் வச்சிருந்தோம். என்ன எங்ககூட சரியா ஒட்ட மாட்டான், ஆனா நாடக ரிகர்சல் எல்லாம் சரியா வந்து ஒழுங்கா அமைதியா இருந்தான், ஆனா அவன் பண்ண போற வில்லங்கம் என்னான்னு எங்களுக்கு அப்ப தெரியாது!

அடுத்த வருஷம், நாங்க ஃபோர்த் யியர், அப்ப டிராமா கிளப்புக்கு செக்ரெக்டரி ஃபைனல் யியர்லருந்தும் ஜாயின்ட் செக்ரெக்டரி எங்க யியர்லருந்தும் போடனும். பொதுவா, இந்த கிளப் ஸ்டாப் அட்வைசர், முன்னாடியே தெரியும், யாரை போடனும்னு, நாமினேஷன பேசிஸ் தான். ஃபைனல் யியர்ல ரங்கசாமின்னு ஒருத்தரை செக்ரெட்ரியா போட்டார், அவரும் ஸ்கிட் எல்லாம் தமாஷா போட்டு பேரு வாங்கினவர். எங்க யியர்ல, ஸ்டாப் அட்வைசர் என்னைதான் அப்ரோச் பண்ணுனார், ஏன்னா நான் தான் பாப்புலர் அப்ப, ஆனா எங்கூட முத வருஷத்திலே இருந்தே நடிச்சுக்கிட்டு வர கதிரேஷன், அதான் எனக்கும் டூயட் வேணும்னு சண்டைபோட்டு டூயட் பாட்டு கேட்டு வாங்கி நடிச்சவன். கொஞ்சம் கதை, கவிதை எல்லாம் நல்லா எழுதுவான்! அப்புறம் அவனும் ரங்கசாமியும் தேனீ பக்கம், அதனால ரெண்டு பேரும் தோஸ்த், ரங்கசாமி செக்ரெக்டரி ஆனோன, ஜாயின்ட் செக்ரெக்டரிக்கு கதிரேஷனை நாமினேட்டு பண்ணி ரெக்மெண்ட் பண்ணினான் ஸ்டாப் அட்வைசர்கிட்ட, அவரும் என்ன கூப்பிட்டு என்னப்பா, உன்னை தான் ஜாயின்ட் செக்ரெக்டரியா போடலாமுன்னு பார்க்கிறேன், ஆனா செக்ரெடரி, வேற ஒருத்தரை சொல்றாரே, அப்படின்னு எங்கிட்ட கேட்டாரு. நானும், 'சார், ஃபைனல் இயர்ல நான் செக்ரெக்டரி ஆயிக்கிறேன், நிறைய நிகழ்ச்சிகள்லாம் நடத்தி ரொம்ப பெருஷா செய்யனும், செக்ரெட்ரியா இருந்தா தான் சுதந்திரமா நினைச்ச மாதிரி செய்யலாம், இந்த வருஷம் வேணும்னா, கதிரேஷனையே ஜாயின்ட் செக்ரெக்டரியா போட்டுடுங்க, ஆனாலும் நானே மன்றத்து வேலை எல்லாத்தையும் செய்றேன்' சொல்லிட்டேன்.

நாடக மன்றத்தை பொருத்தவரை, நான் முதவருஷத்திலேருந்தே, என் சீனியர் செக்ரெக்டரிங்க கிட்ட இருந்து நிறைய கத்துக்கிட்டேன். அதாவது நாடக மேடை அலங்காரம், அப்புறம் கஸ்ட்டா ஆர்டிஸ்ட்ங்களை, போட்டிக்கு நீதிபதிகளை, சின்னதா டான்ஸ் ஆட குட்டி பாப்பாங்க எல்லாம் கூட்டிட்டு வரது போறது எல்லா விஷயங்களும் எனக்கு அத்துபடி. இந்த புதுசான செக்ரெக்டரி ரங்கசாமியோ, இது வரை மன்ற வேலைகள் எதுவும் செஞ்சது கிடையாது, நம்ம கதிரேஷனும், அப்ப அப்ப வந்து வேலை செய்வான், ஆனா சரியான் டுபாக்கூர் ஆளு, திடீர்னு நடுவிலே எல்லாத்தையும் உட்டுபுட்டு ஓடி விடுவான், சரியா வேலை செய்யாம எங்க சீனியர்ஸ்கிட்ட திட்டு வாங்குவான், சில சமயம் எங்க சீனியர் செக்ரெக்டரி ஆறுமுகம் அவனை துரத்திவிட்டுவிடுவார். அதனால ரங்கசாமிக்கு நல்லா தெரியும் கதிரேஷனை வச்சு எந்த வேலையும் பண்ண முடியாது, தனக்கும் அவ்வளவு அனுபவம் பத்தாதுன்னு! அதனால என்னோட ஆதரவு வேணும்னு எப்பவும் அனுசரனையா, அதாவது என்னை எப்பவும் தூக்கி வச்சே நடத்தி வந்தாரு. இம்டீயட் சீனியர் இல்லயா, அப்ப அப்ப உள்ளுக்குள்ள புகஞ்சுக்கிட்டும் இருந்தாரு, 'என்ன இவனுக்கு காலேஜ்ல இவ்வளவு வாய்ஸான்னு" ஏன்னா, அதிக எஸ்டிமேட் கொடுத்து, பணம் சாங்ஷன் பண்றது எல்லாம் குதிரை கொம்பு எங்க காலேஜ் அபீஸ் சூப்ரெண்டென்ட் கிட்ட, ஆனா நம்ம மேல அவருக்கு எப்பவும் ஒரு தனிபாசம், அதனால நான் ரொம்ப ஈஸியா சாங்ஷன் வாங்கிட்டு வந்துடுவேன்!, அதையும் இரண்டு மூணு தடவை பார்த்தாரு இந்த புது செக்ரெக்டரி. வழக்கம் போல அந்த வருஷம் தொடங்கி சில நிகழ்ச்சிகள்ல நான் தான் எடுத்து எல்லா வேலையும் செஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன், அதிலேயே புது செக்ரெக்டரியும் நிறைய கத்துக்கிட்டார்.

அப்ப எந்த காலேஜ்க்கு எந்த டிராமா கொண்டு போகணும், அப்புறம் யாரு நாடக் போட்டியில கலந்துக்கனும் அப்படின்னு மொத்த டிஸிசன் பவரும் அப்ப நம்ம கையில தான். ஸ்டாப் அட்வைசரும் செக்ரெக்டரிக்கிட்ட என்கிட்ட கேட்டுக்க சொல்லுவாரு. அப்பதான் நம்ம கதிரேஷன் நமக்கு எதிரியானது! சரி நம்ம ஃபிரண்டு, நமக்கு என்ன இடைஞ்சலாவா இருக்க போறான்னு நினைச்சப்ப, தேவையில்லாம பாலிக்டிஸ் பண்ணுவான். நாடகம் நாங்க எழுதி வெளிகாலேஜ்க்கு எடுத்துட்டு போனாலும், அங்க டைரக்ஷன் யாருன்னு ரெஜிஸ்டர் பண்றப்ப அவன் பேரைதான் எழுதி அனுப்பிச்சிட்டான், அதுக்கு நம்ம செக்ரெக்டரியும் சப்போர்ட்டு! அதுவும் இல்லாம நாங்க போட்ட டிராமாவுக்கு, சிறந்த இயக்குனர்க்கான பரிசு அந்த Competitionல கிடைச்சது அதையும் அவன் வாங்கிகிட்டு போனதை பார்த்து எங்க குரூப் மொத்தமும் குமுறுச்சு! சரி பொறுத்துக்கங்கடான்னு எல்லாத்தையும் அடக்கிட்டு சமாளிச்சு வந்தேன். அப்ப தான் அந்த வருஷத்துக்கான 'Intera College Dramatic Competition' அறிவிச்சப்ப, நம்ம முருகவேள் எழுதிய நாடகம், பேரு 'தொலைவில்' ன்னு, அதை போடலாமுன்னு எங்க வருஷபசங்க நினைச்சு வச்சிருந்தப்ப, வந்தது இடி!

அந்த வருஷத்துகான் அந்த Competion க்கு நாடகம் கொடுக்க சொல்லி நோட்டீஸ் போட்டோம், எல்லா யியர்லருந்தும் நாடக 'Entry' வரும், அதில ஒன்னுக்கு மேலே 'Entry' வந்தா, பரீசலிச்சு நல்ல நாடகங்களை செலெக்ட் பண்றது பெரும்பாலும் என் வேலைதான். மத்த யியர்களுக்கு இப்படி, ஆனா எங்க யியர்ல, நான் தான் எப்பவும் எழுதுவேங்கிறதாலே யாரும்'Entry' கொடுக்கமாட்டாங்க, ஏன்னா எல்லாருக்குமே தெரியும் நான் எழுதி போடற நாடகங்களுக்கு எப்பவுமே அட்லீஸ்ட் ரெண்டு பரிசு கேரெண்டின்னு, அதனால எப்பவுமே யாரும் எனக்கு எதிரா, போட்டியா 'Entry' கொடுக்க மாட்டாங்க. அப்படியே கொடுக்க விருப்ப பட்ட எங்கிட்ட வந்து பேசுவாங்க, நானே அவங்க டிராமாவை எடுத்து அதில எதும் மாற்றம் செய்றதுன்னா செஞ்சு போடுவோம். அப்படிதான் முருகவேள் நாடகத்தை எடுத்து போடலாம்னு இருந்தோம்! அப்ப தான் போன வருஷ நம்ம நாடகத்திலே நடிச்சாரே டாக்டரா, அந்த அம்பேத்கார் கோஷ்டி, தனியா ஒரு நாடகம் எழுதி செக்ரெக்டரிகிட்ட கொடுத்திட்டான்! அதையும் நம்ம கதிரேஷனும் அந்த செக்ரெக்டரியும் செலக்ட் பண்ணிட்டாங்க, எங்கிட்ட கூட ஒரு வார்த்தை கேட்காம!
வந்ததே கோபம் எங்க குரூப்புக்கு!, எல்லாம் கதிரேஷனை புடி புடின்னு புடிச்சிட்டானுங்க! பிறகு சரி விடுங்கடான்னு, செக்ரெக்டரிக்கிட்ட பேசினேன், அவரும், நான் என்ன பண்றது உங்க 'Entry' வரதுக்கு முன்னே அவங்க கொடுத்திட்டாங்க, நானு அவ்வளவு தான்னும் செலெக்ட் பண்ணிட்டேன்னார். நான் சொன்னேன், 'நான் தான் மத்த வருஷ நாடகமெல்லாம் பரீசிலனை பண்ணிக்கிட்டிருக்கேன்னே,எப்படி என்ன கேட்காமா செஞ்சீங்கன்னு' ( அந்த டாகடர் எழுதி எங்கிட்ட கொண்டாந்து கொடுத்திருந்தா, அதை வகையா மாத்தி நல்லா எடுத்துட்டு போய் அரங்கேற்றம் பண்ணி இருப்பேன், ஆனா இது நம்ம கதிரேஷன் பாலிடிக்ஸ்ன்னு அப்புறம் தான் தெரிய வந்துச்சு!) அப்பறம் அவரு சமாதானமா, சரி வேணுமுன்னா உங்க நாடகத்தை கெளரவ அரேங்கற்றமா செய்யுங்க, ஆனா 'Competition'ல அவங்க நாடகம் வரட்டும்னுட்டாரு. நான் சொன்னேன் , இது எங்க யியருக்குள்ள பாலிடிக்ஸ் வளர தோதுவா போயிடும், அதனால நம்ம பரிசீலனை பண்றமாதிரி செஞ்சு, நாடகத்தை மாத்துவோமுன்னு சொன்னேன்! அந்த நாடகத்தை வேண்ணா அவங்க கெளரவ நாடகமா போடட்டும், நம்மலும் அதுக்கு ஒரு ஆறுதல் பரிசு எதும் கொடுத்திடுவோமுன்னு! அதுக்கு செக்ரெக்டரியும் முதநாள் ராத்திரி சரின்னார். நடுவில நம்ம கதிரேஷன் என்ன பாலிடிக்ஸ் பண்ணுனானோ தெரியல்லை, அடுத்த நாளு முடியாதுன்னுட்டாரு! போட்டிக்கு உங்க நாடகத்தை போட முடியாது அதை கெளரவ அரேங்கற்றம் பண்ணுங்கன்னு!

வருஷா வருஷம் நாடக போற எங்க குரூப் பசங்க அப்படியே இடிஞ்சு போயிட்டானுங்க, சரி இந்த நாடகத்தை நம்ம போட்டிக்கு போடவேணாம், ஆனா இது மாதிரி இந்த காலேஜ்ல இத்தனை வருஷத்தில போடலன்னு எல்லாரும் மூக்கிலயும் விரலை வைப்போமுன்னு பேசி,அதை எவ்வளவு 'Professional' போடமுடியுமோ, அவ்வளவு 'Professional' போட்டு கலக்கிட்டோம், அதுக்காக நாங்க எடுத்துகிட்ட சிரமங்கங்கள் எக்கசக்கம். எதுக்கு சொல்ல வரேன்னா, இந்த பாலிடிக்ஸ் எல்லா இடத்திலேயும் இருக்கிற ஒன்னு! மனுஷ ஜன்மங்கன்னு கூட்டம் எங்கெல்லாம் இருக்கோ, அங்கெல்லாம் இது இருக்கும், இது ஒரு அடிப்படை நியதி! அந்த நியதியலே, நான் எவ்வளவு ஈஸியா, அடுத்த வருஷம் செக்ரெக்டரி ஆயி நல்ல பெரிசா எதை எதையோ செய்யனும்னு கனவுக் கோட்டை கட்டி வச்சிருந்தோன்னோ அதில எல்லாம் இடி விழுந்த மாதிரி அந்த செக்ரெக்டரி ஆக நாம் பட்ட சிரமக்கதை இருக்கே, அது பெரியகதை, அதில என்ன வில்லங்கம் வந்தந்துன்னு அடுத்த பதிவிலே பார்க்கலாமா?

எனை ஆண்ட அரிதாரம் - பனிரெண்டாம் பகுதி

பொதுவா ஹாஸ்டல் சாப்பாடு அவ்வளவா யாருக்கும் பிடிக்காது. ஏன்னா வீட்ல அவ்வளவு காலம் இருந்திட்டு திடீர்னு இப்படி ஹாஸ்டல் சாப்பாடு ரொம்ப பேருக்கு போரடிக்கும். ஆனா எங்க காலேஜ் மெஸ்ஸுங்க கோயம்புத்தூர்லயே பேர் போனது. மத்த காலேஜ் பசங்கல்லாம் கூட வந்து சாப்பிட்டுட்டு போவாங்க, அதுவும் என்வி மெஸ்ல போடற சிக்கன் ரொம்ப பேமஸ். எங்க காலேஜ் இருந்த பகுதி, அப்ப எல்லாம் வானம் பாத்த பூமி தான், அது பீளமேடு கடைசியில. அதாவது ஊர் எல்லைக்கிட்டன்னு வச்சுக்கங்க. நாலா பக்கமும் காய்ஞ்சு போன வனாந்திரம். எங்க காலேஜ்ஜும் எதிர்த்தாப்பல மெடிக்கல் காலேஜ்ஜும் தான், ஹோப் காலேஜ் பஸ் ஸ்டாப்பை தாண்டினா. (இப்ப அந்த இடங்கள் எல்லாம் மினி சிட்டி மாதிரி ஆயிபோயிடுச்சி, ஒரு இரண்டு மூணு வருஷம் முன்ன போய் பார்த்தேன்) அதனால தண்ணிப்பஞ்சம் அங்க. டெய்லி குடிக்க லாரியில சிறுவாணி ஆத்து தண்ணி வரும். அது தான் எல்லா ஹாஸ்டல் மெஸ்ஸுக்கும் சப்பளை. வெஜிட்டேரியன் மெஸ் இரண்டு மூணு இருந்தது, ஆனா என்வி மெஸ் ஒன்னுதான். அதுல்ல சாப்பாடு மட்டும் ஒரு 500 பேருக்கு பரிமாறலாம் ஒரே நேரத்தில. அந்த என்வி மெஸ்லேயே சின்னதா முன்னாடி இருக்கிற ரூம்ல ஃப்னல் யியர் ஸ்டூடன்ட்ஸ் சாப்பிடுவாங்க. அப்ப தான் நம்ம ராஜ்யம், எப்படின்னு கேளுங்க!

நம்ம நடிக்கறதாலேயும், பிறகு டிராமட்டிக் கிளப் செக்ரக்டரிங்கிறதாலேயும், கொஞ்சம் பாப்புலர். அதனாலே மெஸ்ல இருக்கிற அத்தனை குக்கும், பரிமாறுகிற சின்ன பசங்களும், நம்ம நடிப்பு பார்த்து ரசிகர்ங்கிறதாலே, நம்க்கு தனி மரியாதை. கவனிப்பு ரொம்ப ஏகதடபுடலா இருக்கும். நானும் இந்த மெஸ் கூட்டமா இருக்கிற நேரத்தில போமாட்டேன். எப்பவும் கடைசியா தான் சாப்பிட போவேன். எங்க செட்டுங்கள்ல, நானு, திருவேங்கடம், மனோகரன், அங்குராஜ், அப்படின்னு எப்பவும் கடைசியா போறது. அந்த நேரத்தில எல்லாக் கூட்டத்தையும் கவனிச்சி முடிச்சிட்டு பரிமாற பசங்களும் கொஞ்சம் ஃப்ரியா நமக்கு சர்வ் பண்ணுவாங்க, சமயத்தில குக்குங்களும் வந்து, என்ன தம்பி, ஏதும் சூடா கொண்டாந்து போடட்டுமான்னு, இந்த மட்டன் வருவல், மற்றும் இன்ன பிற அயிட்டங்களை சூடா கொண்டாந்து போட்டு நம்ம கும்பல கவனிக்கிறதே தனி. மெஸ் செக்ரக்டரி, ஹாஸ்டல் செக்ரக்டரியக் கூட இப்படி தாங்கி கவனிக்க மாட்டேங்கே, ஆனா நமக்கு அவ்வளவு செல்வாக்கு! இப்படி தனி மதிப்பா இருந்த காலகட்டங்கள்ல இங்கே மட்டுமில்லாமே, காலேஜ் மேனேஜ்மென்ட்டும் நம்ம கிட்ட மரியாதையா இருப்பாங்க. சும்மா தேவர் மகன் சிவாஜி ரேஞ்சிலே மதிப்பு, மரியாதை. காலேஜ் பிரின்ஸ்பல், பிஏ டு ப்ரின்ஸ்பல் இவங்க கிட்ட எல்லாம் நமக்கு ஒரு தனி மரியாதை, அதாவது அவங்க ரூம்முக்கு சகஜமா போய் வந்தவங்கள்ல நான் ஒருத்தன், ஸ்டுடன்ஸ்ங்கிற முறையிலே. பிறகு ஏதேனும் ஸ்டூடன்ஸ் பிரச்சினைன்னு வந்தா, அப்புறம் மாணவர்கள் பிரதிநிதியா கூப்பிட்டு கலந்து ஆலோசிச்சு என்ன முடிவு எடுக்குனும்னாலும் நமக்கு எப்பவுமே அழைப்பு உண்டு. அதனாலேயே, அப்ப நம்ம மேலே புகஞ்ச ஹாஸ்டல் செக்ரக்டரி, யூனியன் செக்ரக்டரிகளும் உண்டு. ஆனா இந்த அந்தஸ்த்தே நமக்கு பகையான சம்பங்களும் உண்டு. எப்படின்னு கேளுங்க!

இந்த ஹாஸ்டல்ல அடி தடி நடக்கிறது ரொம்ப சகஜம். ஆனா என்னோட ஹாஸ்டல் லைஃப்ல நடந்த இந்த அடிதடில ரெண்டு மிகப்பெரிய சம்பவங்களை சொல்லணும். முதல்லுது நான் முத வருஷம் இரண்டாவது பாதியில நடந்த ஒன்னு. அதாவது ராகிங் முடிங்சு கைலியை கட்டிக்கிட்டு மெஸ்ஸுக்கு சாப்பிட போக ஆரம்பிச்சிருந்த நேரம். (இந்த ராகிங் நடக்கும் வரை, நாங்க ராத்திரி மெஸ்ஸுக்கு பேண்ட் சட்டை போட்டுட்டுத்தான் சாப்பிட போகணும். ராகிங் முத செம்ஸ்டர் எக்ஸாம் முடிஞ்சு, அடுத்த செம்ஸ்டர் ஆரம்பிச்சு ஒரு மாசம் கழியும் வரை உண்டு. அப்புறம் ராகிங் முடிஞ்சதுக்கு டிக்ளரேசன் எப்படின்னா, கைலி கட்டிக்கிட்டு மெஸ்ஸுக்குப் போய் சாப்பிட சீனியர்ஸ் எல்லாம் அனுமதிப்பாங்க. இத்தனைக்கும் ஃப்ர்ஸ்ட் யியர்ஸ் ஸ்டூடன்ஸ்க்குன்னு தனி மெஸ் தான், ஆனா சீனியர் மெஸ்ஸ கிராஸ் பண்ணித்தான் போயாகணும், மவனே, என்னக்காவது மறந்து கைலி கட்டிக்கிட்டு கிட்டிக்கிட்டு போய்ட்டா, அன்னைக்கு நைட் அவெ தொலைஞ்சான், ராக்கிங் முடிஞ்சு அவன் ஹாஸ்டல் ரூமு திரும்ப மணி நாலாயிடும்.)அப்ப எமர்ஜென்ஸி முடிஞ்சு இருந்த நேரம், அதுக்கு முன்ன, இந்த எம்ர்ஜென்ஸியால எல்லா சீனியர்ஸ்ம் காஞ்சிப்போயி, முத இரண்டு வருஷங்கள்ல ராக்கிங் பண்ணாம இருந்து, எங்க இம்மீடியட் சீனியர்ஸ் ராக்கிங்ல கொடுமை அனுபவிச்சதால, எங்க வருகைக்காக ரொம்பவே காத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க. நாங்க வந்தோன்ன, எங்களை ராக்கிங்ல உண்டு இல்லைன்னு ஆக்கிட்டாங்க. பொதுவாவே, இந்த இரண்டாவது வருஷ ஸ்டூடன்ட்ஸ் எப்பவுமே ராக்கிங் ஜாஸ்தி பண்ணுவாங்க, ஏன்னா, அது தான் அவங்களுக்கு ராக்கிங் பண்ணக் கிடைக்க கூடிய முதல் சந்தர்ப்பம், அதனால, எங்களை செமையா தாலிச்சிட்டாங்க.

அப்ப அந்த ராக்கிங் முடிஞ்சு, ஒரு நாள் சனிக்கிழமை ஒப்பன் ஏர் தியோட்டர்ல படம் ராத்திரி ஒடிக்கிட்டுருந்தப்ப, ஏதோ தகராறுல, அந்த இரண்டாவது வருஷ ஸ்டுடன்ட்ஸ்ல ஒருத்தன்,ஃபைனல் யியர் ஸ்டுடண்ட்ஸ்ஸ அடிச்சிட்டு ஓடிட்டான், அதை கேள்விப்பட்டு ஒட்டு மொத்தம்மா, செகண்ட் யியர் ஸ்டண்ட்ஸ் எல்லாம் அவங்க ஹாஸ்டல போயி உள்ள மூடிக்கிட்டு, மேலே இருந்து, பாட்டில், அது இதுன்னு, வீசி தாக்கிக்கிட்டு இருந்தாங்க. ஒட்டு மொத்த காலேஜ்ஜும் அவங்களுக்கு எதிரா கீழே நின்னு கல்லு வீசிக்கிட்டு இருந்தாங்க. அவங்க ஹாஸ்டலையும் மூடி, அப்படியே உள்ள வந்தா எலெக்ட்ரிக் கனெக்ஷன் எல்லாம் கொடுத்து, அதை ஒரு ஐலேண்ட்டா மாத்தி வச்சிருந்தாங்க. ராத்திரி முழுக்க இந்த கல்லெரிதல், பாட்லு வீசுதல்னு, யாருமே தூங்கமா, சண்டை போட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க. இது பார்க்க என்னமோ கார்கில் வார் மாதிரி, மலை உச்சியில மெர்சினரிஸ், தீவிரவாதிங்க கீழே இந்திய ராணுவத்தோட சண்டைப் போட்ட மாதிரி கற்பனை பண்ணிக்கிங்க. கடைசியைல காலையில பிரின்ஸ்பால் எல்லாம் வந்து பார்த்திட்டு, இதுக்கு மேல போனா விபரீதமா எதுவும் ஆயிடும்னு, செகண்ட் யியர் ஸ்டுடண்ட்ஸ்க்கு எல்லாம் ஒரு மாசம் லீவு கொடுத்துட்டு, சீனியர்ஸ் எல்லாம் சமாதானமா போயிடுங்கன்னு சொல்லி அவங்க எல்லாரையும் வீட்டுக்கு போகச் சொல்லிட்டாங்க. அப்ப அவங்க ஹாஸ்டலை திறந்து அவங்களை ஒருத்தர் ஒருத்தரா வெளியில போக சொல்ல, அவங்க பயந்து வெளியில ஒருத்தர் ஒருத்தரா வந்தாங்க. முதல்ல ஒரு பத்து பதினஞ்சு பேரை சும்மா விட்டுட்டாங்க, அப்புறம் வந்தவெங்கெல்லாம் மாட்னாங்கே, உங்க வீட்டு அடியில்ல எங்க வீட்டு அடியில்ல, செம அடி வாங்கிட்டு போனங்க, அப்பதான் எங்க செட்ல இருந்த சில பிரகஸ்பதிகளும், ஏண்டா எங்களையா ராகிங் பண்ணிங்கன்னு, அந்த செகண்ட் யியர்ஸ் ஸ்டுடண்ட்ஸ் சில பேரை ராக்கிங் பண்ணி அடி போட்டு அனுப்பிச்சானுங்க. எங்களை ராக்கிங் பண்ணவங்களையே திருப்பி நாங்க ராகிங் பண்ண சந்தர்ப்பம் கிடைக்க, கொண்டாடிட்டாங்க மக்க! இது ஒரு மறக்க முடியாத சம்பவம், ரத்த களரியோட, பூர காலேஜ்மே அப்புறம் கொஞ்ச நாளைக்கு மூடி வச்சி, அப்புறம், ஓவ்வொரு வருஷ ஸ்டுடண்ட்ஸ்ஸையா வரவழச்சி காலேஜ தொடங்கினாங்க.

இதே மாதிரி நாங்க ஃபனல் யியர்ஸ் படிக்கிறப்ப, ஒரு மெஸ்ல நடந்த தகராறிலே, எங்க ஜூனியர்ஸ்ல ஒருத்தன் எங்க யியர் ஹாஸ்டல் செகரக்ட்ரிய அடிச்சாட்டானு, அதே மாதிரி அந்த ஜூனியர்ஸ் எல்லாம் ஒட்டு மொத்தமா அவங்க ஹாஸ்டல கூட, எங்க யியர்ஸ் பசங்க போயி தூக்கிப்போட்டு மிதிச்சு அடிச்சி, ரணகளம் பண்ணிட்டாங்க, அப்ப நான் அங்க சமரசம் பண்ண போனேன். அப்பத்தான், அந்த சம்பவம் போலீஸ் வர கேஸ்ஸா போயி, கடைசியில அடிச்சதுல்ல நானும் ஒருத்தனு கம்ப்ளெயின் கொடுத்து, அப்புறம், நமக்குத்தான் பிரின்ஸ்பால், எல்லாம் சப்போர்ட் பண்ண, ஏன்னா, அவங்க அப்ப ஹாஸ்டல் வந்து சமரசம் பண்ணப்ப என்னையை என் ரூம்ல இருந்து கூப்பிடு விட்டதாலே அவங்களுக்குத்தெரியும், நான் அப்ப அந்த அடி தடி நடந்த இடத்தில இல்லேன்னு. பிறகு ஒட்டு மொத்தமா, காலேஜ் பேரு கெட்டு போகுனும்னு, எல்லா கேஸ்ஸையும் வாபஸ் வாங்கி ஒன்னுமில்லாம ஆக்கினாங்க.


இந்த சம்பவம் நடந்த அடுத்த இரண்டு வாரத்தில தான் நான் அரேஞ் பண்ணியிருந்த புரோகிராம் கேன்சலாக்கிட்டு, இந்த டென்சன் நேரத்தில, இது மாதிரி புரோகிராம், அது இதுன்னு வச்சா திரும்ப கலவரம் வரும்னு அதை நிறுத்த சொல்லிட்டாங்க. கடைசியில கஷ்டப்பட்டு மெட்ராஸ் போயி சுஹாசினியை பார்த்து அவங்களை வரவழக்க அரேஞ்ச் பண்ணி வந்தும், எங்களால புரொகிராம் நடத்த முடியாம போயிடுச்சு, அவங்களும் வந்து கலந்துக்க முடியாம சோகமா போயிடுச்சு போங்க. அதுக்குன்னு மனம் தளரல, அடுத்த சில நாட்கள்ல பாக்யராஜ்ஜை காலேஜ்க்கு கூட்டிட்டு வந்து ஜாம் ஜாமுன்னு ஒரு நிகழ்ச்சி நடத்தினேன். அதுக்கிடையில அவரை எப்படி பார்த்தேன், அதுவும் அவரு அப்ப 'தூறல் நின்னு போச்சு' படத்துக்காக பிஸியா இருந்த நேரம். எப்படிங்கிறதை அடுத்த பதிவில பார்க்கலாமா?

எனை ஆண்ட அரிதாரம் - பதினொன்றாம் பகுதி

சமீபத்தில கமலஹாசன் எங்க காலேஜ் வந்துக்கு பேசிட்டு போனதாகவும், அப்ப, தமிழ் படத்தில நடிச்சு ஆஸ்கர் பரிசு வாங்கறது அவ்வளவு ஈசியில்லன்னு, ஏதோ பேசிட்டு போனதா, தெட்ஸ்தமிழ் (Thatstamil) வெப் சைட்ல வந்திருந்தது. அத படிச்சோன, எனக்கு பழய ஞாபகம் தான் வந்துச்சு.அதாவது, நான் டிராமடிக் கிளப் செக்ரட்ரியா இருந்தப்ப, யாரையாவது நடிகர் நடிகைகளை எங்க காலேஜ் ஃப்ங்க்ஷனுக்கு கூட்டிகிட்டு வர ரொம்ப சிரம்மம் எடுத்திருப்பேன். கமலஹாசன் மாதிரி பெரிய நடிகர்களை கூட்டிட்டு வர்றதுங்கிறது பெரிய குதிரை கொம்பு, அப்ப, ஏன்னா, மெட்ராஸ்னா, எந்த காலேஜ்லருந்து போய் கூப்பிட்டாலும் உடனே வந்துடுவாங்க, 'கோயம்புத்தூரா, அவ்வளவு தூரம் எப்படி தம்பின்னு', இழுப்பாங்க. இப்படி பிரபலங்கள கூப்பட நாயா பாடா அலஞ்சிருப்பேன், அந்த காலத்தில நான்!

அதுவும் எங்க குரூப்ல இருந்த அங்குராஜ் (தொடரை தொடர்ந்து படிச்சி வந்தீங்கன்னா, மொதல்ல, நான் சொல்லல, டாக்டர் கொன்னைன்னு, சுஹாசினி தங்கச்சியை டாவுவுட்டுகிட்டுருக்கேன்னு, அவனே தான்), சுஹாசினி வீட்டுக்கு பின்னாடி தான் இருக்கேன், 'வாடா மாமே', நம்ம பேசி கூட்டிகிட்டு வந்திடலாம் ரொம்ப உசுப்பி ஏத்தி என்ன இரண்டு மூணு முறை மெட்ராஸ் வர வச்சு அலைகழிச்சிட்டான்.
அவனுக்கு வீடு ஆழ்வார் பேட்டையில, எல்டாம்ஸ் ரோட்டுக்கு பக்கத்தில தான். அங்க போன, துரை, இவரை பார்க்கறதுக்கே, ஏழுநாளு காக்க வச்சருவாரு, எப்ப போனாலும் அவங்க அண்ணன் தான் ஆஜராவாரு, அங்குராஜ்ஜு எங்கேன்னு கேட்டா, 'அவன் கரண்ட் பில்லு கட்ட போயிருக்கான், அம்மாவை ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிட்டு போயிருக்கான்னு' பதில் வரும். அப்ப நான் மெட்ராஸ் போன தங்கறது, என் இன்னோரு குளோஸ் பிரண்டு திருவேங்கடம் வூட்லதான், எங்க சித்தப்பா வீடு அய்யனாவர்த்தில இருந்தாலும். ஏன்னா, திருவேங்கிடம் வீடு, மெளன்ட் ரோடு சென்ட்ர்ல, அதாவது தேவி தியோட்டருக்கும் அன்னா தியேட்டருக்கும் இடைப்பட்ட பின்னாடி தெருங்கள்ல ஒன்னான, புராசாகிப் தெருக்குள்ள இருந்தது (பழய போட்டா பாருங்க!, அந்த சந்து போற வழி தெரியும், சரியா சொல்னும்னா, ஜெயப்ரதா தியேட்டர் போய்ருக்கீங்களா, அதுக்கு பக்கத்தில தான்). அவங்க வீட்டு மாடில தனி ரூம் இருந்த தாலே அங்க தான் போய் எப்பவும் தங்குவேன்.ரொம்ப வசதி, அங்கேருந்து எங்க வேணும்னாலும் பஸ் புடிச்சி போறதுக்கு. புறவு சாய்ந்திரத்தில, எங்க மெட்ராஸ் 'B' பார்ட்டிங்களோட சேர்ந்து மெரீனா பீச்சு சுத்துறத்துக்கு வசதி. அதாவது பின்னாடியான்ட தெரு வழியா போன, திருவல்லிக்கேணி, அப்புறம் பைகிராப்ட்ஸ் ரோடு, ரத்னா கபே, நேரா போன கண்ணகி சிலை, பீச்சுன்னு வசதியா இருக்கும்.

அப்படி போயி வர்றப்ப தான் வடபழனி போயியே என் காலு தேஞ்சு போனது அந்த கடவுளுக்கே வெளிச்சம், இல்ல 37B, பல்லவனுக்குத்தான் வெளிச்சம்!. எதுக்கு, வடபழனி முருகன் கோயில்லுக்கு போயிட்டு வந்தேன்னா நினைச்சீங்க, அதான் இல்ல, எல்லாம் அங்கருக்கிற ஸ்டியோ ஏறி இறங்கத்தான். பெரும்பாலும், அந்த காலகட்டங்கள்ல வந்த நிறைய சினமாக்களோட, பட சூட்டிங்கை பார்த்திருக்கேன்.
ஒரு தடவை அப்படித்தான் 'சங்கிலி'ன்னு ஒரு படம், சிவீ ராஜேந்திரன் டைரக்ஷன்ல விஜயா வாஹினில்ல சூட்டிங், போய் பார்த்தப்ப, கூட்டத்தில வந்தவன் இல்லாம, ஏதோ அஸிஸ்டென்ட்ன்னு நினைச்சி, 'தம்பி, போய் சாப்புடுங்கன்னு', அழகா கூட்டிட்டு போயி, அந்த சூட்டிங்ல இருந்த கும்பலோட சேர்ந்து சோறு தின்னுட்டு வந்திருக்கேன்னா, பாத்துக்கங்க! ஆனா, நல்ல அருமையான சாப்படு கிடைக்கும் பாத்துக்கங்க, இந்த அலுமினிய அடுக்கு, பெரிய அடுக்கு சும்மா பத்து அடுக்கு பாத்திரத்தில, நிறையா வரும், பின்னாடி கேன்டீன் மாதிரி இருக்கிற இடத்தில திருப்தியா சாப்பாடு போடுவாங்க. (வேற சில சமயத்தில, விரட்டாத குறையா, நிக்க வுடமாட்டாங்கெ, அதுவும், சிலுக்கு டான்ஸ் சீன்னு எடுக்கிறப்ப ஒரு தடவை, துரத்தி துரத்திவுட்டும் பாத்தாச்சுல்ல, 'சகலகலாவல்லவன்' படம்னு நினைக்கிறேன்.)

அந்த சங்கிலி படத்தில தான் பிரபு முதன் முதலா அறிமுகம் ஆனது. பிரபுவை பத்தி எனக்கு முன்னமே பரிச்சியம் இருக்கு. பரிச்சயம்னா, நான் திருச்சியில இருக்கிறப்ப எங்க பாலக்கரை பக்கத்தில இருக்கிற பிரபாத் டாக்கீஸ்க்கு அவர் அடிக்கடி வருவாரு. சும்மா அப்பவே குண்டுன்னா குண்டு போங்க. அதுவும் அந்த மேனஜர் ஆபீஸ்ல வந்து உட்கார்ந்திருக்கிறப்ப, நாங்க போயி, சிவாஜி புள்ளைன்னு வேடிக்கை பார்ப்போம். அப்ப திருச்சியில பிரபாத் கொட்டாய, சிவாஜிதான் லீசுக்கு எடுத்து நடத்தினாரு. அந்த தியேட்டர் இடம் முஸ்லீம் வக் போர்டுக்கு சொந்தம், அதை ரொம்ப நாளு வச்சி நடத்தினது சிவாஜி தான். அப்ப எல்லாம் திருச்சியில சிவாஜி படம் பிரபாத்ல தான் ரிலீஸ்ஸாகும். ஆக, பிரபு, சிவாஜி, மேஜர் சுந்தர்ராஜன், ராம்தாஸ் எல்லாம் நடிச்ச சீனுன்னு நினக்கிறேன், அதை சூட் பண்ணாங்க.

இப்படி சூட்டிங்ல நான் அநேகமா அந்த கால கட்டத்தில எல்லா நடிகர், நடிகைகளையுமே பார்த்திருக்கென். அப்படி ஒரு நாள், ஸ்ரீதேவி, அந்த காலத்தில இளசா இருக்கிறப்ப, தெலுங்கு பட சூட்டிங்ல பார்த்திருக்கேன். அதே மாதிரி எங்கூட படிச்ச ஃபிரண்டு, அவங்க அப்பா, பிஎஸ் வீரப்பா, ஆபிஸ்ல அக்கெவுண்டண்டா இருந்தப்ப, அங்கே, நம்ம கேப்டனை பார்த்திருக்கேன். நாங்க ஒரு வாரம் ரெகுலரா அங்க போனப்ப, விஜயகாந்த் அங்கேயே தான் டேரா அடிச்சிக்கிட்டு இருந்தாரு. அப்ப அவரு அப்பதான் சினிமாவில காலடி எடுத்து வச்சிருந்த நேரம். அப்ப எம் ஏ காஜான்னு ஒரு டைரக்டர், அவரை அறிமுக படுத்தி வச்சாரு. அதாவது ரஜனிகாந்த் அப்பதான் வேகமா முன்னேறிக்கிட்டு இருந்த நேரம், கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஹீரோ ஆயி பெரிய ஆளா வந்துகிட்டு இருந்தப்ப, அவரு ஸ்டைல், அந்த கருப்பு நிறம் எல்லாம் ஒரு அட்ராக்ஷன் அப்ப. அந்த நேரத்தில அவரு மாதிரி நகல்ங்க நிறைய வர ஆரம்பிச்சப்ப தான் , இந்த விஜயகாந்த் வந்தாரு, இன்னொரு ஆளும் நளினிகாந்த்ன்னு, அவரும் ரஜினிமாதிரி முடி ஸ்டைல் எல்லாம் வச்சிகிட்டு வந்தாரு. ஆனா, இவெங்க யாரும் ரஜினி முன்னாடி நிக்க முடியல்ல. அப்ப விஜயகாந்துக்கு சரியான் பிரேக் கிடைக்காம இருந்த நேரம். பிஎஸ் வீரப்பா, புதுசா கம்பெனி ஆரம்பிச்சு படங்கள் எடுத்து கொஞ்சம் கமர்சியலா ஜெயிச்ச நேரம் அது. அப்ப அவரு புது முகங்களை வச்சி படம் எடுத்தப்ப, விஜயகாந்தை வச்சு எடுத்த படங்கள் கொஞ்சம் சக்ஸசாச்சு. 'சட்டம் ஒரு இருட்டறை' தான் அவருக்கு ஒரு நல்ல பிரேக் கொடுத்துச்சு.(இதுல ஒரு வேடிக்கை என்னா தெரியமா, யாரை நகல் எடுத்து நடிக்க வந்த விஜயகாந்துக்கு பிரேக் வாங்கி கொடுத்த இந்த படம் தான், அசல் ரஜினிகாந்த், ஹிந்தியில முதன்முதலா நடிச்சு 'அந்தாகானுன்'னு வெளிவந்துச்சு, பாருங்க, ம்... என்ன Irony?) அதுக்கப்புறமும் சில நடிகைங்கெல்லாம் அவருகூட் நடிக்க மறுத்த தான் கேள்வி.
அதுல்ல ஸ்ரீபிரியா, ராதிகான்னு நினக்கிறேன், அப்புறம் அவரு பெரியளாயி, ராதிகாவே, அவரை பிராக்கெட் போட்டு, இவரு ஓடி ஒளிஞ்சு, இன்னைக்கு இன்னும் பெரியாளாயி, கட்சி ஆரம்பிச்சு, ஓட்டு கேட்டுக்கிட்டுருக்காரு, மத்தது எல்லாம் சரித்தரம்.

இப்படி நான் மெட்ராஸ்சே கதின்னு அலைஞ்சு திரிஞ்ச நாட்கள் அப்ப ரொம்ப, அந்த நேரத்தில நடிக்க சான்ஸ்னு என்னமோ போகல, ஆனா, காலேஜ்க்கு அவங்கள எல்லாம் கூட்டிகிட்டு வரணும்னு அலைஞ்சேன். கடைசியில ஒரு வாரம் காத்திருந்து, தினம் சாருஹாசன் தான் எங்களுக்கு பதில் சொல்லிகிட்டு இருப்பாரு. கடைசியில சுஹாசினி, தெலுங்கு பட சூட்டிங் முடிச்சிட்டு வந்து, அவங்க வீட்ல இருந்தப்ப புடிச்சி பேசி, ஒரு வழியா அவங்களை ஒத்துக்கவசோம். வண்டிசத்தம், தங்கற வசதி எல்லாம் காலேஜ்லருந்து அரேஞ்ச் பண்ணி, எல்லா ஏற்பாடுகளையும் பண்ணிட்டோம். அதாவது இரண்டு மாசத்துக்கு அப்புறம் நடக்க வேண்டிய பொரோகிராமுக்கு, ஏற்பாடு பண்ணியாச்சு. அப்ப தான் ஒரு சோகம் நடந்துச்சு போங்க, அந்த புரோகிராமே நடத்தமுடியாம, பயங்கர ரகளையாயி, போலீஸ் கச்சேரின்னு அலையவேண்டியதா போச்சு, அதென்ன கூத்துன்னு தானே கேட்கிறீங்க, அடுத்த பதிவில விரிவா சொல்றேன், வர்ட்டா..!

எனை ஆண்ட அரிதாரம்- பத்தாம் பகுதி

எல்லோரும் சின்ன புள்ளயிலேருந்து வளர்ந்து பெருகிறது தங்களோட பெற்றோர்களின் அரவணைப்பிலே, அவங்க கண்காணிப்பிலே, பிறகு பதின்ம வயதிலே, படிக்கனும்னு வெளியில வந்துட்டா ஹாஸ்டல் வாழ்க்கை தான். இந்த ஹாஸ்டல் வாழ்க்கை எவ்வளவு கத்துக்கொடுக்கும் தெரியுங்களா. அப்படித்தான் எனக்கும். ஏன்னா எல்லாமே நம்மலே தனித்து செய்ய பழகிக்கனும். அப்பதான் அந்த மெச்சூரிட்டிங்கிறது வெளியில வரப்பார்க்கும். உலகம்னா என்னன்னு தெரிய ஆரம்பிக்கும். இதுல நல்ல வழிகள்லயும் போகலாம், தப்பாவும் ஆயிக்கிலாம். எல்லாமே நம்முடய கட்டுபாட்டுக்குள்ள இருக்குனும். 'களவும் கற்றுமற' அப்படின்னு பழமொழிக்கு தகுந்தமாதிரி, எல்லாத்தையும் டேஸ்ட் பண்ணிட்டு நல்லது, கெட்டதுகளை நமக்கு நாமே ரெகுலேட் பண்ண வழிவகுக்க தோதுவா இருக்க வக்கிறது இந்த ஹாஸ்டல், ஊரை விட்டு தள்ளி இருக்கிறது. சின்ன குழந்தைக்கு தீ தொட்டா சுடும்னு எத்தனை தடவை சொல்லி பாத்தாலும் கேட்காது, ஆனா, ஒரு முறை தீப்பட்டு ரணமான, தெரிஞ்சுடும் அது என்னான்னு, அப்படித்தான், எல்லாத்தையும் செஞ்சுப்பார்க்க மனசு ஆலாப்பறக்கும், ஆனா, சரி எது, தவறெதுன்னு சீர்கோல் தூக்கிப்பார்த்தாச்சுன்னா, அப்புறம் தடம் நம்மதுதான். யாரும் ஒன்னும் சொல்ல தேவையில்லை.

ஏன் இதை சொல்றேன்னா, இஞ்சினியரிங் காலேஜ் படிக்கிறப்ப, என்னோட திக்ஃப்ரண்ட், ஜெயக்குமார், ஒரு டேஸ்காலர், அவன்கூட இருந்து பழகிறதுக்கும், மத்த ஹாஸ்டல் ஃப்ரண்டுகளுக்கும் நிறைய வித்யாசம் பார்த்திருக்கேன், அதுவும் அவன்கிட்ட எப்பவும் அதீதமா குழந்த தனம் ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கும். நாங்க முதல், இரண்டாவது வருஷம் படிக்கிறப்ப மத்தியானம் எப்பவும் கிளாஸ் கட் அடிச்சிட்டு சினிமாவுக்கு கிளம்பிடுவோம். அதுவும் அந்த இங்கிலீஷ் லெக்ஷர் கிளாஸ் போரு. இல்ல, மத்தியானங்கள்ல எதாச்சும் ப்ராக்டிகல்ஸ் இருக்கும், அதை கட்டு வுட்டுறுவோம். நேரா டவுண்ஹால் தான், மலையாளம், இல்ல தமிழ் படங்கள் எதிலாச்சுலேயும் போயி உட்கார்ந்துடுவோம். அப்ப எனக்கு விருப்பமான நடிகைகள்ல 'ஸ்ரீப்ரியா' நடிச்ச படங்கள் நிறைய வந்த நேரம். ஆனா ஜெயக்குமாருக்கு ஸ்ரீப்ரியாவை சுத்தமா பிடிக்காது. அவன் போக சொல்லும் படங்கள் வேற, இதுனால நாங்க ரொம்ப நேரம் வெளியிலேயே சண்டைபோட்டுக்கிட்டு கடைசியில எதையாவது பார்க்கலாமுன்னு ஒத்து போயி பாதி படம் ஓடினோன போயி உட்கார்ந்து பார்த்த படங்கள் நிறைய.

இதை நான் ஏன் சொல்றேன்னா, பொதுவா நம்ம மக்களுக்கு அதிகமா பிடிக்கக் கூடிய ஹீரோயினிகள் எப்படின்னா, கொஞ்சம் பூசானப்பல இருக்கணும். தமிழ்பட ஹீரோயினிகள் ஜாதகத்தை எடுத்துப் பாருங்க. இது என் காலம்னு இல்லைங்கே, எங்க அப்பன், பாட்டன், பூட்டன் காலத்திலருந்து அப்படித்தான். ஆமா, அந்த காலத்தில வந்த எல்லா நடிகைகளுமே கொஞ்சம் பூசாலாத்தான் இருப்பாங்க. டி.ஆர். ராஜகுமாரியை எடுத்துக்கங்க. அப்பறம் வந்த பத்மினி, சாவித்திரியெல்லாம் எப்படி? அதுக்காக சன்னமா வர நடிகைங்க புகழ் பெறலன்னு சொல்ல முடியாது. இன்னும் சொல்லப்போனா, வைஜெயந்திமாலா, சரோஜாதேவி கொஞ்சம் ஒய்யராமன நடிகைங்க, அவங்க காலத்தில அப்ப அவங்க மெல்லிசுதான்.
இது மாதிரி இரண்டு தரப்பட்ட நடிகைகள் அறிமுகபடுத்தப்பட்டாலும், அதாவது ஜெயலலிதா, நிர்மலா ஜோடி, அப்புறம் பிரமீளா, மஞ்சுளா அப்படின்னு ஒரே காலக்கட்டத்தில அறிமுகமான நடிகைகள்ல அதிக மெளசு யாருக்குன்னு பார்த்தீங்கன்னா கொஞ்சம் பூசானப்பல இருக்கிற நடிகைங்களுக்குத்தான். ஏன்னா அதுதான் நம்மாளுங்களுக்கு உண்டான டேஸ்ட். அப்படித்தான் ஒன்னா அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ஸ்ரீப்ரியா, சுஜாதாவில்ல, நமக்கு புடிச்சது ஸ்ரீப்ரியா தான், பிறகு சரிதா, அப்படின்னு. ஏன் கொஞ்சக்காலம் நம்பர் ஒன்னுல்ல இருக்கிறது அத்தனையும் இந்த மாதிரி பூசணிக்காய்ங்க தான். குஷ்பு, நக்மா, அப்படின்னு தொடர்ந்து, ஏன் இப்ப ஜோதிகா, நமீதா வரை அப்படித்தானே! அப்ப அப்ப கிளாஸிக்கல் பியூட்டிங்களும் வர்ரதுண்டு, காஞ்சனா, வாணீஸ்ரீ,ஸ்ரீதேவி,ரேவதி, சிம்ரன் எல்லாம். ஆனா என்னதான் இவங்க வளைய வந்தாலும், நமக்கு சன்னமா இருக்கிற ஹீரோயின் எல்லாம் புடிக்கிறதில்ல போங்க. இதுனாலத்தான் எனக்கும் அவனுக்கும் சண்டையே போங்க!

இன்னொரு காரணமும் உண்டு நமக்கு ஸ்ரீப்ரியாவை புடிச்சிப் போக, ஏன்னா, ரஜினி ஆரம்பக் காலத்தில ஹீரோவா நடிக்க ஆரம்பிச்சப்ப, அவருக்கு அதிகமான படங்கள்ல ஹீரோயினியா நடிச்சது இந்தம்மாத்தான். அதனாலேயே எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். கிளாமர் குயினா மட்டுமில்லமா, நல்லா நடிக்கக்கூடிய நடிகையும் கூட. அப்ப தமிழ் சினிமாவில எம்ஜிஆர், சிவாஜிங்கிற சகாப்தம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா முடிஞ்ச நேரம், புதுசு புதுசா நல்ல திறமைமிக்க டைரக்டர்கள் சத்தம் போடாம உள்ள நுழைஞ்சு நல்ல நல்ல படங்களா கொடுத்துக்கிட்டிருந்த நேரம்.

அப்பத்தான் 'ருத்ரையா'ன்னு ஒரு டைரக்டர் எடுத்த படம் 'அவள் அப்படித்தான்' அதில கமல், ரஜனி, ஸ்ரீப்ரியா மூணுப்பேருமே சும்மா கலக்கலா நடிச்சிருப்பாங்க. ஸ்ரீப்ரியா, ஆண்களால பாதிக்கப்பட்டதால, அவங்க எல்லாரையும் வெறுக்கிற கேரக்டர், சில பல நல்ல ஆண்களும் இருக்காங்கன்னு, கமல் அதற்கு அடையாளமா இருந்து காதலிச்சு, கடைசியில ஸ்ரீப்ரியா ஏத்துக்காதல வேற பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்குவார்.
ஆனா, ரஜனி, "நான் என்ன சொல்றேன் மச்சான்" ன்னு டையலாக் வுட்டுகிட்டு, கிளிங்களுக்கு ரூட்டு போடற வில்லத்தனமான ரோல், வெளியில விபூதிப்பட்டை எல்லாம் போட்டுகிட்டு சாமியார் மாதிரி வேஷம் கட்டுவார். ஸ்ரீப்ரியா, ரஜனிக்கு கீழே வேலை செய்வார். அப்ப ரெண்டுபேரும் ஒரு பார்டிக்கு போறப்ப, ரஜனி ஸ்ரீப்ரியாக்கிட்ட தப்பா நடக்க முயன்று அரை ஒன்னு வாங்கிட்டு அந்தக் காட்சி முடிஞ்சுடும். அடுத்த நாள் அவங்க அபீஸ்ல சந்திச்சிக்கிறப்ப அவரு, மொதநாள் நடந்தது விஷயத்துக்கு எந்த ரியாக்ஷனும் காட்டம, அவரு ஒரு வசனம் பேசுவாரு பாருங்க, கிளாஸ்! "ஒரு ஆம்பளை, தனியா இருக்கற பொண்ணு கிட்ட எப்படி நடந்துகனமோ அப்படித்தான் நான் நடந்துகிட்டேன். ஒரு துணிச்சலான பொம்பள எப்படி நடந்துகனமோ அப்படித்தான் நீயும் நடந்துகிட்ட. லீவ் இட்" இது எதார்த்தின் உச்சம். இது மாதிரி நடந்த நிஜ சம்பங்களை நான் வாழ்க்கையில சிலர் சொல்லக்கேட்டுருக்கேன். சரின்னு, துணிஞ்சு போற பொண்ணுங்களுக்கு ஒன்னுமில்லை, ஆனா, உண்மையிலே இதை எதிர்க்கும் பொண்கள், இப்படி சராசரி வில்லன்ங்களை சர்வசாதரணமா எதிர்நோக்கும் நிதர்சன உண்மை வாழ்க்கையின் எதார்த்தம். அப்ப நான் ஆர்வமா புது உத்வேகத்தோட வந்த இது போன்ற சினிமாக்களை ஒரு வெறியா பார்த்துட்டு, அதனை ஆராய்வதுதான் வேலையா இருந்திச்சு போங்க!

இந்த மாதிரி காலக்கட்டங்கள்ள, வேலை இல்லா திண்டாட்டத்தை வச்சு 'நிழல்கள்'ன்னு ஒரு படம் வந்தது, பாரதிராஜா டைரக்ஷன்ல. அதே மாதிரி பாலசந்தரும் அதே தீமை வச்சு 'வறுமையின் நிறம் சிவப்பு'ன்னு ஒரு படம் எடுத்தார். இந்த இரண்டு படத்தில நிழல்கள் அவ்வளவா வெற்றி பெறல, ஏன்னா, அதிகம் பாப்புலர் இல்லாத புதுமுகம் ரவி, ராஜசேகர், சந்திரசேகர்ன்னு நடிச்சிருந்தாங்க. கமல், ஸ்ரீதேவி, ப்ரதாப்போத்தன்னு, பாப்புலர் ஆளுங்களோட எஸ்வீ சேகர், தீபன்னு சில புதுமுகங்கள் நடிச்ச வறுமையின் நிறம் சிகப்பு'க்கு கிடைத்த வெற்றி, 'நிழல்களு'க்கு கிடைக்கில ஆனா படத்தின் கதை, திரைக்கதை, வசனம், பாடல்கள், இசை எல்லாம் கலக்கலா இருந்தது. இந்த படம் பற்றி பிறகொரு பதிவில நிறைய எழுதுறேன். அதில நடிச்ச நடிகர் ராஜசேகர், ராபர்ட்-ராஜசேகர்னு இரட்டையர்களா, கேமிரா மேன்களா இருந்து எடுத்த படம் தான் ஒருதலை ராகம். அப்ப என்கூட இருந்த முருகவேள், நம்மல சும்மா ஏத்திவுட்டு, ஏண்டா ராஜசேகர் எல்லாம் நடிக்கறப்ப, நீ ஏன் போய் நடிக்கக்கூடாதுன்னு. .அப்ப ஒரு வேகம் வந்து டிரெயின் புடிச்சு, மெட்ராஸ் வந்தப்பத்தான், பிரசாத் ஸ்டுடியோவில 'டிக் டிக் டிக்' படத்துக்கு ஒரு பாட்டு ரெக்கார்டிங் பண்ணப்பத்தான், நான் நேரில, லதாவை பார்த்தேன். அப்ப அவங்க 'லதாரஜனிகாந்த்'தா ஆகத நேரம். அவங்க பாடின "நேற்று இந்த நேரம்" பாட்டு ரெக்கார்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாங்க. இளையராஜா, அந்த காலத்தில அவர் போடற வொய்ட் அண்ட் வொய்ட் பேண்ட் ஷர்ட்ல சும்மா தூள்னு கம்போஸிங் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தார்.
பாரதிராஜா, ஜனகராஜ், கங்கை அமரன் எல்லாம் அன்னைக்கு அப்ப அந்த ரெக்கார்டிங் டைம்ல அங்க இருந்தாங்கன்னு நினைக்கிறேன். அந்த படத்தோட பூஜையும் அன்னைக்குன்னு தான் நினைக்கிறேன். அப்ப நம்முலும் நடிக்க சான்ஸ் கேட்டு, பாரதிராஜாக்கிட்டயே கேட்கலாம்னு போனப்ப, அவருக்கூடய இருந்த அஸிஸ்டென்ட்ங்க நம்மல நெருங்க விடலை. அவங்க சொன்னதெல்லாம், நீங்க போயி, பாரதிராஜா ஆபிஸ்ல, அதாவது எல்டாம்ஸ் ரோட்ல அப்ப இருந்ததன்னு நினக்கிறேன், அவரு தம்பி சிகாமணியை பார்த்து கேளுங்க, அப்படின்னுட்டாங்க. அப்படியே எடுத்து வச்சிருந்த என் போட்டாவெல்லாம் எடுத்துக்கிட்டு பிறகு நடையைக்கட்டிட்டேன்.

அந்தக்காலத்தில இந்த கோடம்பாக்கம் ஸ்டுடியோக்கள் உள்ளே எந்த கெடுபிடியும் இல்லாம நம்ம நுழைவதுங்கிறது சர்வசாதரணம். ஏவிஎம், விஜயாவாஹினி, பிரசாத், வீனஸ், பரணீ அப்படின்னு எதிலவேணும்னாலும் ஈசியா நுழைந்துவிடுவேன். அது எப்படின்னு விவரமா அடுத்த பதிவில சொல்றேன்.

எனை ஆண்ட அரிதாரம்- ஒன்பதாம் பகுதி

பொதுவா சினிமா, நாடகங்கள்ல எல்லாருக்குமே ஒரு ஈடுபாடு இருக்கும். ஆனா சிலபேருக்குத்தான், அதீத ஆர்வம் ஏற்பட்டு, அதில ஈடுபடனும்னு தோணும். அதிகமா எல்லாரும் விரும்பவது நடிக்கத்தான், அதற்குப்பறம் பாடுவதுல்ல ஆர்வம் வெளிப்படும். பிறகு தான் கதை எழுதறது, வசனம் எழுதறது எல்லாம். அப்படித்தான் நான் ரொம்ப சின்ன வயசிலிருந்தே, நடிக்க ஆர்வம் வந்தது, ஏன்னா, என்னுடய ஸ்கூல் நாடகங்கள் எல்லாம் என்னுடய அமல்ராஜ் வாத்தியார் எழுதறதுதான், அதில நடிக்க முடியுமே தவிர, நாங்களா கதை எல்லாம் எழுத முடியாது, பிறகு, இஞ்சினியரிங் காலேஜ் வந்தோன, நானே பெரும்பாலும் கதை எழுதி,இயக்கி,நடிச்சது தான். பெரும்பாலும் அந்த காலங்கள்ல வந்த சினிமாக்கள், அதாவது 70 கடைசியில், 80களுன் தொடக்கத்தில், எல்லாம் பார்த்திங்கன்னா, பெரும்பாலும், பாக்யராஜ், டி.ராஜேந்தர், மாதிரி ஆளுங்க அவங்களே கதை, திரைக்கதை, வசனம் எல்லாம் எழுதி நடிப்பாங்க.அதுக்கு முன்ன எல்லாம் கதை ஒருத்தரதா இருக்கும், அதை திரைப்படமா செய்யறப்ப, திரைக்கதை இன்னொருத்தங்க எழுதுவாங்க!. பாலசந்தர், தன் படங்களுக்கு, கதை, திரைக்கதை, வசனம் எல்லாம் எழுதி இயக்குவார். ஆனால், பாரதிராஜா, கதை எதுவும் எழுதமாட்டார், அவருடய முதல் படம் 'பதினாறு வயதினிலே' தவிர, மற்ற படங்கள் அத்தனைக்கும் திரைக்கதை தான் அவருடயது, கதை வேறொருத்தருதா இருக்கும். திரைக்கதை எழுதறது ஒரு தனிக்கலை. சில நல்ல கதைகள், நாவலா படிக்கிறப்ப, ரொம்ப நல்லா இருக்கும். ஆனா அதை படமா எடுக்கிறப்ப குட்டிச்சுவராக்கிருவாங்க, மிகப்பெரிய உதாரணங்க,'ப்ரியா', 'கரையெல்லாம் சென்பகப்பூ', சுஜாதாவோட கதை படிச்சவங்களுக்கு அது ரொம்ப நல்லாத்தெரியும். ஏன்னா, கதை எழுத்துல வரதுங்கிறது வேறே, சினிமாவா திரைக்கதை அமக்கிறதுங்கிறது வேறே! அதே மாதிரி நாவல்ல இருந்ததை விட, சிறப்பா சினிமா படங்கள் வந்த கதையும் இருக்கு. அதுல நம்ம மகேந்திரன் கெட்டிக்காரரு!

எப்பொழுதுமே திரைக்கதை அமக்கிறதோ, நாடகசீன்களை தொகுக்கிறதோ, கதையின் sequence லருந்து வேற மாதிரி அமைக்கனும். சினிமா திரைக்கதை அமைக்கிறதும், நாடகத்திரைக்கதை அமைக்கிறதும் வேற வேற ஸ்டைல்.
சினிமால விஷ்வலுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து, வசனங்களை கம்மிப்பண்ணி கதையை தொகுக்கணும், ஆனா, நாடகங்களுக்கு வசனம் உயிர் மூச்சு. அதுனால, பாலசந்தர், அவர் ஆரம்பக்கட்டத்தில எடுத்த 'நீர்க்குமிழி', 'எதிர்நீச்சல்', 'பாமாவிஜயம்', 'இரு கோடுகள்', 'நூற்றுக்குநூறு' எல்லாம் வசனங்கள், உணர்ச்சிபிழம்புகளா வெளிகொண்டு வந்து, அந்த சினிமாக்கள் எல்லாமே நாடகத்தன்மையை ஒட்டி இருக்கும். ஆனா அதே பாலசந்தர், இரண்டாவது கட்டமா எடுத்த படங்கள், 'அபூர்வ ராகங்கள்', 'மூன்றுமுடிச்சு', 'அவள் ஒரு தொடர்கதை', 'அரங்கேற்றம்', 'நூல்வேலி', 'அவர்கள்', 'தப்புத்தாளங்கள்', 'நிழல் நிஜமாகிறது' இந்த படங்கலள் எல்லாம் வித்தியாசமான் கதை கருவைக் கொண்டு, வசனங்களை கம்மிப்பண்ணி, கதைகளை பலமுடிச்சுடுன் கொண்டுபோயி, கடைசியில விடைகளை ரசிகர்முன்ன கேள்விக்குறியா வைச்சு படம் எடுத்தது அவருடய தனி முத்திரை! அவரோட இருந்த அனந்தும், இதற்கு காரணம் என்பேன். அப்பயும் அவரு காட்சிகளை விஷ்வலா அதிகம் எடுத்திருக்கமாட்டார். நான் சொல்லறது 'Cinemotography' பத்தி இல்ல காட்சி அமைப்புகளை, ஏன்னா அவருடய அப்பத்த கேமராமேன், 'லோகநாதன்' கருப்பு வெள்ளையில எடுத்த நிறைய காட்சிகள் கண்ணுக்கு விருந்தா இருக்கும்.அப்ப நிறையப்பேர், 'ஈஸ்ட்மேன்' கலர்ல படம் எடுக்கத்தொடங்கனப்ப, அவர் தொடர்ந்து கருப்புவெள்ளயில எடுத்து வந்தார். இருந்தும் அத்தனையும் கிளாசிக்கல்லா இருக்கும். பிறகு அவரும் கலருக்கு மாறுனது காலத்தின் கட்டாயம். அந்த காலக்கட்டங்கள் எடுத்த நிறைய 'Classic Movies' எல்லாம் 'Black and White' தான். ஏன் பாரதிராஜா எடுத்த 'பதினாறு வயதினிலே'க் கூட கொஞ்சம் டெக்னிகலா தரம் தாழ்ந்த ஆர்வோ கலர் பிலிம்ல எடுத்தது தான். ஏன்னா கலர் பிலிம் தொழில்நுட்பத்தின் ஆரம்பக்கட்டம் , விலை ஜாஸ்த்தி!

பாரதிராஜா திரைக்கதை அமைக்கிறதுல கில்லாடி. அவர் ஆரம்பக்கட்ட சமயங்கள்ல எடுத்த நிறையப்படங்கள் கதை 'ஆர் செல்வராஜ்'ஜோடது. பாரதிராஜாப் படங்கள் முழுசா கிராமத்து வாசனை வீசக்காராணமே நம்ம செல்வராஜ்தான். ஆனா அவரா தனியாப் போயி படம் டைரக்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சு ஏனோ சரியா சோடைப்போகல்ல. அவரு எடுத்த 'பொண்ணு ஊருக்குப் புதுசு' படம் எத்தன பேரு பார்த்திருப்பீங்கன்னு எனக்கு த்தெரியாது. அதில வர ஓரம் போ, ஓரம் போ, ருக்குமணி வண்டி வருது' ங்கிற பாட்டு ரொம்ப பேமஸ். அந்த பாட்லக் கூட சூசகமா நான் பாரதிராஜாவை முந்திக்காட்டுவேன்னு சொல்லியிருப்பாரு. வேணும்னா கேட்டுப்பாருங்க! .அப்புறம் தான் பாக்யராஜ் கதை வசனத்தில, அவரையே கதாநாயகனா போட்டு 'புதிய வார்ப்புகள்' படம் எடுத்தார். அவரும் தனியா போயி சுவரில்லா சித்திரங்களை ஆரம்பிச்சோன, மணிவண்ணனை வச்சு கதை வசனம் எழுதச் சொல்லி நிழல்கள் எடுத்தாரு. அப்புறம் 'வேதம் புதிது' கண்ணன் அப்படின்னு நிறையப்பேரு அவருக்கு கதை வசனம் எழுதி கொடுத்து, படம் எடுத்தாரு. ஆனா அவருக்கு ஆரம்பத்தில அமைஞ்ச செல்வராஜ், பாக்யராஜ் கூட்டணி மாதிரி சரியா பிறகு அமையலன்னு தான் நான் சொல்லுவேன். பிறகு கொஞ்சக்காலம் போயி, திரும்ப ரெண்டு பேரும் சிவாஜியை வச்சி எடுத்த 'முதல் மரியாதையில்ல திரும்ப கூட்டு சேர்ந்தாங்க. ஆக அவரு எல்லா படங்களுக்கும் அமைச்ச அந்த வித்யாசமான திரைக்கதை 'Sequence' தான் அந்த படங்களுக்கு உண்டான வெற்றி. அவரு கையாண்ட அத்தனை திரைக்கதை டெக்னிக் களையும் நாங்க அந்த காலத்தில அக்கு வேற ஆணி வேற அலசி அது என்னான்னு அவங்க கூட சேர்ந்து படம் எடுக்கலேனாலும், நல்லாவே தெரிஞ்சு வச்சிருந்தோம். சில படங்கள்ல அவங்க அகஸ்மாத்தா எடுத்த frameங்களை கதை தொகுப்புல அது எப்படி 'coincide' ஆயி இருந்திச்சுன்னு நாங்க அவருக்கு லெட்டர் எல்லாம் எழுதி இருக்கோம். எங்களோட ரசனையை, ஆராய்ச்சியை பாராட்டி அவர் எழுதிய கடிதங்கள் எங்ககிட்ட உண்டு.
உதாரணத்துக்கு 'டிக் டிக் டிக்' ஒரு படத்தில வில்லன் தன் செக்ரக்டரியை, தான் ரகசியமா கடத்தர உண்மை எல்லாம் வெளியாளுக்கு சொல்லிட்டான்னு தெரிஞ்சோன அவளை தன்னுடய ரூம்லயே துப்பாக்கியில்ல சுட்டு கொண்ணுடுவான். அப்ப அவள் சரிஞ்சு கீழே விழும் போது அந்த ரத்தம் அந்த அறை தடுப்பு கிளாஸ்லருந்து வழியறதை ஒரு ரெண்டு செகண்ட் அப்படியே அந்த சீனை 'freeze' பண்ணீ சூட் பண்ணிருந்திருப்பாங்க, அந்த 'hairline crack' மாதிரி அந்த கிளாஸ்ல ரத்தம் வழிய ஆரம்பிச்ச எடத்தில focusedஆ இருக்கும். அது ஒரு டைக்டோரியல் டச் மாதிரி. அவன் இருக்கக் கூடிய சேம்பர் அப்படி 'toughned bullet proof' கிளாஸ்ல செஞ்ச்துங்கிறது அந்த சீன் சூசகமா விளக்கும். இது மாதிரி அவருடய படங்களை எத்தனையோவாட்டி பார்த்து, ஒவ்வொரு சீனா அலசுறது தான் எங்க வேலையா இருந்திச்சு.

ஆனா பாக்யராஜ், டி.ராஜேந்தர் படம் எடுக்க ஆரம்பிச்ச பிறகுதான் அவங்க கதைகளை ஒவ்வொரு சீனா வசனம் எழுதி, திரைக்கதையும் எழுதி, அப்புறம் சீனை செதுக்கி, அப்புறம் படம் எடுப்பாங்கண்ணு கேள்விபட்டுருக்கேன். இந்த மாதிரி எடுத்தவங்களுக்கு படத்தை எப்படி பார்க்கிறமோ அப்படியே அந்த sequenceல தான் எடுக்கத் தெரியும்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன். பிறகு 'editing' சீர் செஞ்சு கதை sequence ஐ கொண்டு வந்திட முடியும்னாலும், அவங்க அப்படி எடுத்தா தான் படததை முடிக்க முடியும்னு கேள்விபட்டிருக்கேன். அது மாதிரி தான் பாக்யராஜ் பீக்ல இருந்த நேரத்தில ஒன் லைன் கதை தான் ஆரம்பித்துல. அதுக்கு தினத்தந்தில எல்லாம் பெரிய விளம்பரம் கொடுத்து பட பூஜை எல்லாம் போட்ட பிறகு தான் கதை டிஸ்கஷனுக்கு உட்காந்தாங்கெல்லாம் கேள்விபட்டிருக்கேன். அப்ப அவரு பேருக்கு மார்கெட்டு. எல்லாரும் பணத்தை வச்சுக்கிட்டு அவரு பின்னாடி அலைஞ்ச காலம் அது. ஏன் ஏவிஎம் மாதிரி பெரிய நிறுவனங்களே அப்படி பணம் கொட்டி படம் எடுத்தாங்க! அப்படி ஒரு ஒன்லைன் ஸ்டோரியில பெரிய விளம்பரம் கொடுத்து வந்து, பிறகு பெரிய வெற்றியை கண்ட படம் தான் 'முந்தானை முடிச்சு'

இவ்வளவு விவரமா ஏன் உங்களுக்கு திரைக்கதை அமைக்கிறத சொல்றேன்னா, இந்த மாதிரி நாங்க போட்ட நாடகங்கள்ல சினிமாத்தனதை காண்பிச்சோம், இருட்ல ஒத்தை தீபத்தை கொளுத்தியோ, பிறகு எரியும் தீச்சட்டியை கொண்டோ , ஏதாவது ஒரு பிரம்மாண்டம் இருக்கும். நம்ம நாடகக் காவலர், தற்போது மறைந்த ஆர் எஸ் மனோகருடய சரித்திர நாடகங்களை போல பிரம்மாண்டமா இல்லையினாலும், ஏன்னா அது 'professional'ஆ பணம் செலவழிச்சு கமர்சியலா செய்ற விஷயம், பார்க்கிறவங்களுக்கு புதுமையா நாடகம் போட்டு பேர் வாங்கினோம். அப்பதான், வெறுமன கதை எழுதிக்கொண்டு வந்த என்னுடய கிளாஸ்மேட், முருகவேள் நாடகத்துக்கு திரைக்கதை அமைச்சி எங்க குரூப்பே ஆ..ன்னு ஆச்சிரியப்பட்டு எல்லாரும் ஆர்வத்தோட வேலை செஞ்சு நல்ல நாடகமா அரங்கேற்றனதோடமில்லாம, 'கோமல் சுவாமிநாதன்' மாதிரி நாடக ஜாம்பவன்களும் எங்களை புகழ்ந்து பாராட்டின மாதிரி நாடகங்கள் போட்டதுண்டு. கோமல் சுவாமிநாதனை எத்தனை பேத்துக்கு தெரிஞ்சுருக்கும்னு எனக்குத்தெரியாது. ஆனா அவருடய நாடகந்தான் பின்னாடி, பாலசந்தர் எடுத்த 'தண்ணீர் தண்ணீர்'ங்கிற படமா வந்து ஊரையே கலக்குச்சு! அதுல நடிக்கறதுக்கு முன்னாடித்தான் நம்ம 'ராதாரவி' அவர்கள் சென்னை லாக்காலேஜ்ல படிக்கிறப்ப கோயம்புத்தூர் வந்து எங்க நாடகத்தோட போட்டி போட்டு, கடைசியில அவங்களுக்கு பரிசு தரலைன்னு ஜ்ட்ஜ் எல்லாத்தையும் கண்டமேனிக்கு திட்டிட்டு போனார். அப்ப அவங்க நாடகத்தோட போட்டி போட்டு நிறைய பரிசுகளை வாங்கி இருக்கோம்.

இந்த சேகர் கதை பாதியிலேயே நிக்குது. அவரு டிக்கட் கொடுத்து விக்க சொல்ல எங்க காலேஜ் பசங்க வந்து அவர் நடிச்ச காட்சிகள் எல்லாத்திலேயும் ஓன்னு கத்தி ரகளை வுட்டு, ரவுசு விட்டு, பாவம் அவர் நொந்து போயி இடையில நான் நடிச்சுகிட்டு இருக்கிறப்ப வேதனை பட்டார். பிரகு ரொம்பவும் கடிந்துக்கிட்டார். அதனாலத்தான் நம்மல நாசரோட போட்டியில கவுத்துட்டாரு, அவரு ஜட்ஜா இருந்தப்பன்னு நான் நினைச்சிகிட்டு இருந்தேன். அப்புறம் ஒரு நாள் அவரை சந்திச்சப்ப, அவரே வருத்தபட்டார் எனக்கு பரிசு கிடைக்காததை பத்தி. இப்படி போயிகிட்ட இருந்தப்பத்தான், மெட்ராஸ் போயி சான்ஸ் தேடுனப்பத்தான் நம்ம தலைவரு மனைவி, 'ஜில்லு'வை பார்த்தேன். யாரு 'ஜில்லு'ன்னு கேட்கிறீங்களா, அதான் 'லதா ரஜினிகாந்த்' ரஜினி ரசிகர்கள் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும் அவரு தன் மனைவியை அழைக்கும் பெயர் 'ஜில்லு'ன்னு. அவங்களை சந்திச்சதை அடுத்த பதிவில பார்போமா!

எனை ஆண்ட அரிதாரம்- எட்டாம் பகுதி

நடிப்புன்னு இறங்கனோன கால்லூரி நாடகங்கள் மட்டும் இல்லாம வெளியில கமர்சியலா நாடகம் போடறவங்க குரூப்லயும் நடிக்க ஆரம்பிச்சேன். எப்படி இவங்களோட தொடர்பு ஏற்பட்டுச்சினா, இந்த பரபரப்பா இருக்கிற எழுத்தாளர்கள், நாடக ஆசிரியர்கள், கவிதை எழுதுறவங்கன்னு எல்லாரையும் கல்லூரி நாடக விழா எதாவது ஒன்னுக்கு தலைமை தாங்க அழச்சிகிட்டு வருவோம். அப்படித்தான் விமலா ரமணி, உஷா சுப்ரமணியம், ராஜேஷ், புஷ்பா தங்கதுரை, கவிஞர் புவியரசு, சுகி சிவம், அப்படின்னு நிறைய பிரபல்யங்களை கூட்டிகிட்டு வருவோம். அப்படி ஒரு தடவை கே.பாக்யராஜை எங்க காலேஜுக்கு கூட்டிகிட்டு வந்தப்ப எனக்கு சினிமால நடிக்க எங்க காலேஜ் பிரின்ஸ்பலே ரெக்மண்ட் பண்ணுனாருன்னா பாத்துக்கங்களே, நம்ம எப்படி இந்த 'field'ல வளைய வந்திருப்போமுன்னு. ஏன் புகழ் பெற்ற டைரக்டர் மற்றும் நடிகர் மணிவண்ணன்,அப்ப அவரு சினிமாவுக்கு வராத நேரம், எங்க சீனியர் ஆறுமுகத்துக்கு பக்கா தோஸ்த்து, அடிக்கடி எங்க ஹாஸ்டல்ல மெஸ்ல வந்து சீனியரோட சேர்ந்து சாப்பிட்டு போவாரு. பிறகு அவரு சினிமால்ல நுழைஞ்சோன, நான் சான்ஸ் கேட்டு அவருகிட்ட அலைஞ்சதை அடுத்த பதிவுகள்ள விவரமா எழுதறேன்.





பிறகு மன்மதலீலை நடிச்சவர், கமலஹாசன் பாவமன்னிப்பு ஒருத்தருக்கிட்ட கேட்பாரு தெரியுங்களா, அவருதான். அவர் பேரு எனக்கு சரியா ஞாபகம் வரமாட்டங்கிது, தெரிஞ்சா யாரவது சொல்லுங்க! அப்ப கோவை மெட்டல்ஸ்ல அவரு ஒர்க் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாருன்னு நினெக்கிறேன். அவரு அதுக்கப்பறம் ஏனோ நிறைய படங்கள் நடிக்கல்ல, அவரு அந்த படத்தில சொல்ற ஒரு டைலாக் அப்ப ரொம்ப பேமஸ், 'ஆமாண்டி இப்ப சொல்றேன், நம்ம வேஷ்டி, நம்ம அன்ட்ராயர் எடுத்துட்டு வா, போ!' அவரையும் நாடகப் போட்டிக்கு ஜட்ஜா கூப்பிடுட்டு வந்திருக்கோம். பக்கத்தில போட்டாவும் போட்டு இருக்கேன், அவரோட சீனுங்களையும் கொஞ்சம் பாருங்களேன். இப்ப கொஞ்சம் off track ல போயி இந்த மன்மதலீலை படம் பத்தி கொஞ்சம் பேசுவோமா?

இந்த படம் 1976ல வந்ததுன்னு நினைக்கிறேன்!, அப்ப நான் ஹை-ஸ்கூலு படிச்சிக்கிட்டு இருந்த நேரம், கிருக்கா சினிமாவையே தான் சுத்தி, சுத்தி! அப்ப எங்க தெருவில இருக்கறவங்களுக்கு நான் தான் பிலிம்நியூஸ் ஆனந்தன் மாதிரி! பொம்மை, பேசும்படம் பத்திரிக்கை எல்லாம் படிச்சிட்டு சினிமா பத்தின விஷயங்களை நிறைய தெரிஞ்சு வச்சிருப்பேன். இப்ப இந்த பத்திரிக்கை எல்லாம் வருதான்னு தெரியாது, ஆனா அப்பவே கலர்புல்லா, நல்லா படிக்க ஜாலியா இருக்கும். நிறைய பொம்மை பார்க்கலாம். ஆனா விலை கொஞ்சம் அதிகம். இதை படிக்க பக்கத்தில இருக்கிற சிகை அலங்கார கடைக்கு போவேன். முடி வெட்டறது என்னமோ இரண்டு மாசத்துக்கு ஒரு வாட்டின்னாலும், டெய்லி போய் சும்மா உட்கார்ந்து படிச்சிட்டு வருவேன். அப்ப சலூன் ஆளுங்கெல்லாம் நமக்கு தோஸ்த்து. அப்ப மலேசியா வாசுதேவன் குரல்ல சும்மா பாடி வெளுத்து வாங்குவேன், அவரு பாடன சிதம்பரம் ஜெயரமான் குரல்ல 'ஆனந்த தேன் சிந்து தாலாட்டுதே! அலை பாயுதே!' அப்படின்னு ஆரம்பிகிற பாடல், மணிப்பூர் மாமியார் ங்கிற படத்தில வற்ரது. படம் ரிலீஸே ஆகல்லை, ஆனா பாட்டெல்லாம் சூப்பர் டூப்பர் ஹிட்டு. அதைப் பாடி அந்த சலூன்ல இருந்த பெரிசுங்களை எல்லாம் குஷிப்படுத்துவேன். அவங்களும் நம்ம அடிக்கடி வந்து போறதை கண்டுக்க மாட்டங்க, அப்படித்தான் சினிமா செய்திகள், புதுப்படங்கள் பூஜை போடற்துன்னு ஏகப்பட்டதை தெரிஞ்சு வச்சிகிட்டு இருப்பேன். அப்புறம் நம்ம தெருவில வந்து படம் வர ஒரு ஆறு மாசமுன்னமே இதை அங்க இருந்த சிமென்ட் சுவுத்தில சாக்பீஸ்ல விலாவாரியா நடிகர், நடிகை, வசனகர்த்தா, டைரக்டர் முதக்கொண்டு எழுதி வைப்பேன். இந்த எழுத்துக்கும் ரசிகர் கூட்டம் உண்டு. அதில்லயும் தெருவில இருந்த ஒரு மாமி சினிமா பைத்தியம், ஆதனால நம்ம மேல கொஞ்ச்ம் வாஞசை! விவரம் கேட்டு தெரிஞ்சுக்கும். நாங்க ரெண்டு பேரும் மணிகணக்கா சினிமா கதை அடிச்சிக்கிட்டு இருப்போம். மாமா சாய்ந்திரம் ஆபிஸ்ல இருந்து வந்து துரத்திற வர, இந்த கதைக்கிறது தான். மாமா அதிகமா ஒன்னும் நம்மல திட்டமாட்டார். ஏன்னா கொஞ்சம் நல்லா நான் படிப்பேன் வேறே! சரி அவங்க பசங்களுக்கும் படிப்பில நான் ஒத்தாசையா இருக்கிறதாலே விட்டுவிடுவார்.

இந்தப் படம் நான் ரொம்ப ரசிச்ச படங்கள்ல ஒன்னு, கமலஹாசனுக்கு ஜோடி அப்ப கிளப் டான்ஸ் ஆடற 'ஆலம்' னு ஒரு நடிகை, ஹீரோயின். அப்புறம் புதுசா இதுல ஏகப்பட்ட நடிகைங்க, ஜெயப்ரதால்லாம் நடிச்சு பேமஸ் ஆகறதுக்கு முன்னால இந்த படத்தில நடிச்சி தான் அப்புறம் 'நினைத்தாலே இனிக்கும்','47 நாட்கள்'னு பிறகு வந்த படத்தில நடிச்சதெல்லாம். இன்னொரு முக்கியமான அம்னி ஒய் விஜயா, ராங் நம்பர் ஒய் விஜயா ஆனாங்க! இப்ப நம்ம எஸ் ஜே சூர்யாவெல்லாம் செக்ஸ் படம் எடுத்து ஊரை கெடுக்கிறாருன்னு சும்மா சால்ஜாப்பு சொல்லிக்கிட்டு இருக்கோம். அப்பவே பாலசந்தர் இந்த மாதிரி கிளு கிளுப்பான படம் கொடுத்தவரு! அவரை பத்தி அப்புறமா அதிகமா இன்னொரு பதிவில பேசலாம். சரி விட்ட இடத்துக்கு போவோமா?

அப்படி பிரபலங்களை கூப்பிட்டு வந்து கொளரவிக்கும் போது, இந்த கோவை வானொலி நாடக நடிகர் சேகரையும் ஒரு ஃபங்க்ஷனுக்கு கூப்பிட்டுட்டு வந்தோம். அப்படி கூப்பிட்டு வந்தப்ப நம்ம நடிப்பை எல்லாம் பாத்து, அவரு ஒரு கமர்ஷியலா நாடகம் போட்டப்ப எனக்கு ஒரு ரோல் கொடுத்தார்.
அவரு ஒரு பேங்க் மேனேஜர், ஸைட்ல டிராமாவெல்லாம் போட்டு நடிச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு. அப்படி நடிச்ச நாடகத்தில நமக்கு ஒரு வில்லன் ரோல். அதில ரஜினியோட அந்த கால பரட்டை, காளி அப்புறம் கதாநாயகனா நடிச்ச 'பைரவி'யோட தாக்கம் நம்ம கிட்ட நிறையவே இருந்ததால, அப்படியே நடிச்சு ரொம்ப கைத்தட்டல் எல்லாம் வாங்கின காலம். நம்ம அந்த நடிப்புக்கு ஏகப்பட்ட ரசிகர்கள் என் காலேஜ்ல.

அந்த நாடகம் அப்ப உள்ள ஸ்டைல், பக்கம் பக்கமா அவங்க வசனம் வச்சிகிட்டாங்க. எனக்கு பண்ணை மைனர் ரோலு, நம்மக்கூட வற்ர மாதிரி இன்னொரு கேரக்டர்ல, சீனிவாசன்னு பக்கா காமடியன். கமர்சியல் நாடகங்கள்ல நடிச்சி பேர் வாங்கினவர், என்ன எப்பவும் கொஞ்சம் மப்புலதான் இருப்பாரு. நாங்க இரண்டு பேரும் வற்ர சீனுங்க ரொம்ப கலக்கலா இருக்கும். அந்த நாடக டைரக்டர் லஷ்மி மில்ஸ்ல வேலை பாத்தவரு.நம்ம வானொலி நடிகருக்கு ஹீரோ ரோலு, அந்த டைரக்டரும் ஒரு பெரிய சப்போர்டிங் ரோல் எடுத்து கோயில் பூசாரி ரோலுன்னு நினைக்கிறேன். அப்பதான் முதன் முதலா நான் ஸ்திரி பார்ட்ல பொண்களோட நடிச்சது. அந்த நாடகத்து ஹீரோயின் கோவையில அப்ப பிரபலமா இருந்தது. கோவை சரளா எல்லாம் சினிமால்ல நடிக்க முன்னாடி, அப்பவே அந்த ஹீரோயினுக்கு தோஸ்த்து, எங்க டிராமா ரிகர்சல்ல பார்த்திருக்கேன். நம்மை வில்லானா போட்டது இல்லாம, இரெண்டு டிக்கட்டு கட்டை தூக்கி கொடுத்துட்டாரு அந்த சேகரு. நானும் எங்க பசங்க காலை கையை புடிச்சு ஒரு 40% கும்பல் அந்த நாடகத்துக்கு எங்க காலேஜ் கும்பலுதான். அதில அவரு பண்ண எக்னாமிக்ஸ் அவருக்கே எமனாவும்னு தெரியுமா என்ன அவருக்கு? அது என்னான்னு அடுத்த பதிவுல பார்க்கலாமா?

தினமலரில் எனை ஆண்ட அரிதாரம்

எனக்கு இப்பொழுது தான் செய்தி கிடைத்தது, நான் எழுதி வரும் எனை ஆண்ட அரிதாரத் தொடரைப் பற்றி தினமலரில் எழுதி இருப்பது! செய்தி கொடுத்த நண்பருக்கும், தினமலருக்கும், அரிதார தொடரை தொடர்ந்து வந்து பார்வையிடும் தமிழ் மண நண்பர்களுக்கும் என் நன்றி!! விவரம் கீழே காணுக! தினமலர் தளம் சென்று பார்வையிட, இதோ அந்த தொடர்பு

எனை ஆண்ட அரிதாரம்- ஏழாம் பகுதி

இந்த தொடர் எழுத ஆரம்பிச்சு, ஒவ்வொரு தொடர்லயும் ஒரு முடிச்சை போட்டுட்டு, அதை அவுக்காம, தொடர்ந்து எழுதிக்கிட்டு இருந்தா அது படிக்கிறவங்களுக்கு ஒரு சுவாரசியத்தை கொடுக்கும்,
எப்பதான் போட்ட முடிச்சு அவுப்பாருன்னுங்கிற எதிர்பார்ப்பு இருந்துகிட்டே இருக்கும. ஆனா சொல்லாமலே நீடிச்சுக்கிட்டு போனா, அது கடைசியில போராடிக்கிமுன்னு எனக்கு நல்லவே தெரியும். அதனால, மூணாவது தொடர்ல, நான் நம்ம நடிகர் நாசரோட போட்டி போட்டேன்னு எழுதி இருந்தேன், அது எப்படின்னு கேட்கலையே நீங்க!

இஞ்சினியரிங் காலேஜ்ல முத வருஷம் ஒரு மாதிரியா முடிஞ்சது, முத செமஸ்டர்ல, ஏனாதானோன்னு பரீட்சை எழுதி கம்மியா எல்லா சப்ஜக்ட்லேயும் மார்க் வாங்கின சோகம், அதான் மாஸ் கட் அடிச்சிட்டு படிக்கிறேன் பேர்வழின்னு ராதிரி பூரா சீட்டாட்ட கச்சேரி நடித்திட்டு, லீவு இருந்த மூணு மாசத்தில இரண்டரை மாசத்தை சினிமா, சீட்டு, அப்படின்னு போக்கிட்டு, கடைசி இரண்டு வாரத்தில படிச்சி பரீட்சை எழுதனும்னா எப்படி, வர்ர மார்க்குதான வரும். இஞ்சினியரிங் காலேஜ் வரதுக்கு முன்னாடி அதிக மதிப்பெண்களோட எஸ்.எஸ்.எல்.சி, பிடிசியில எல்லாம் மார்க்கு வாங்கி பெருமையா இருந்த ஆளு இப்படி காலேஜ் அடி எடுத்து வச்சதும், ஊத்துக்கிச்சினா வருத்தம் இல்லாமலா இருக்கும். ஆக இரண்டாம் செம்ஸ்டர்ல, ரொம்ப உத்வேகமா படிச்சி, இழந்த பெருமையை மீட்ட மாதிரி நல்ல மார்க்குகள் வாங்கியாச்சு. ஆனாலும், இடையே கிடச்ச நல்ல நடிகன், நாடகம் நல்ல போடக்கூடியவன்ங்கிற பேரு அப்ப ரொம்ப பெருமையா இருந்தது. ஆக இந்த படிப்பு பாடங்களை விட, இந்த நடிப்பு, நாடகம் மேல ஈர்ப்பு அதிகமா இருந்தது. அதுக்கு காரணம் நான் பார்த்த சினிமாக்கள் தான். அதிலயும் மூணாவது செமஸ்டர் ஒரு சோகமா ஆரம்பிச்சு படிப்புகள் அந்த காலகட்டத்தில இறங்குமுகமா இருந்த நேரம். ஏன்னா, இரண்டாவது வருஷம் நமக்கு ஹாஸ்டல் தரவில்லை. எங்க செட்ல, இரண்டாம் வருஷ ஸ்டூடன்ஸ்க்கு இருந்த அறைகளுக்கு அதிகமா ஆட்கள் இருந்த தாலே, அப்ப இருந்த ஹாஸ்டல் வார்டன் எப்படிடா ஒரு பதினஞ்சு பேத்துக்கு ஹாஸ்டல் இல்லன்னு சொல்றதுன்னு முழிச்சிக்கிட்டு இருந்தாரு. அப்ப உதவ வந்தாரைய்யா அந்த ஹாஸ்டல் அக்கொளடென்ட். சில பல சின்ன ஷேஷ்டைகள் முத வருஷத்தில நாங்க செஞ்சதை காரணம் காட்டி எங்களுக்கு இல்லைன்னுட்டாங்கே! என்னா அதிகமா ஒன்னும் தப்பு பண்ணல. செமஸ்டர் ஸ்டடி லீவுக்கு வூட்டுக்கு போறதுக்கு முன்னாடி எங்க மெஸ் ரிஜிஸ்டர்லை, ஹாஸ்டல்ல தங்காத நாட்களை குறிச்சுட்டு போகணும், சும்மா நாட்களை மட்டும் குறிச்ச பத்தாதுன்னு, அதற்கு காரணம் எழுத சொல்வாங்கே அந்த ரிஜிஸ்டர்ல. அதான் தெரியும்ல அவஅவென் வீட்டுக்குத்தான் போவான் ஸ்டடி லீவுன்னா, இதுக்கு காரணம் எதுக்கு? அப்ப தான் நம்ம கோணபுத்தி நம்மல கிறுக்கப் பண்ண வச்சுச்சு. அந்த காரணத்துக்கு, ஐயா ரொம்ப விவரமா, பாம்பேக்கு போறதாவும், அதுவும் வெறுமன பாம்பே போனா பத்தாதா, பாம்பேக்கு பொண்ணு பாக்க போறாதா எழுதி வச்சுப்புட்டு வந்து புட்டேன். இது போதாதா, அடுத்த வருஷம் ஹாஸ்டல் இல்லன்னு சொல்லி கழிச்சிகட்ட. நானாவது பரவாயில்ல, சில பேரை வெளியில தள்ளனும்னு, நல்ல இருக்கக்கூடிய சில சாமியார் பசங்களையும்ல சேர்த்து வெளில தள்ளுனாங்கே!

வெளியில சிங்காநல்லூர் போற ரோட்டு பக்கத்தில இருந்த சின்ன குடியிருப்பகள்ல அவுட் ஹவுஸ் மாதிரி கட்டி வச்சு ரூம் கொடுப்பாங்க, கல்லூரிகள் அதிகம் நிறைந்த அந்த பகுதியில கொஞ்சம் பேச்சலர்ங்க நிறைய பேரு ரூம் எடுத்து தங்கி படிப்பாங்க. பக்கத்தில மெடிக்கல், பாலிடெக்னிக், ஆர்ட்ஸ் காலேஜ், அப்புறம் டெலிபோன் எக்ஸேஞ், சித்ரா (SITRA)ன்னு வேலை பார்க்கிற இளைஞர்கள் கும்பலும் நிறைய உண்டு. அப்படி தான் நமக்கு ஒரு வீட்ல அவுட் ஹாவுஸ்ல ரூம் கிடைச்சிச்சு. கூடவே சோத்தையும் போட்டாங்க அந்த வீட்ல, அதாங்க கொளவ்ரதையா பேயிங் கஸ்ட்ன்னு சொல்வாங்களே, அந்த மாதிரி. அது மணவாடு வீடு, நம்மலும் கொஞ்சம் தெலுங்கு மாட்லாடிப்போம் அப்ப. அதுனால அந்த வீட்டுக்காரம்மாவுக்கு நம்ம மேல அதிகமா கரிசனம். பத்தாதுக்கு வீட்ல ஒரு வயசு பொண்ணு ஒன்னு வேறே இருந்தது. ஏதாவது பத்திகிட்டு எரியறதுக்கு முன்ன காலி பண்ணிட்டு ஒடுனும்டா சாமின்னு, அடுத்த செமஸ்டர்ல, நமக்கு ப்ரண்ட்லியா இருந்த கெமிஸ்ட்ரி புரெபெசர் வார்டனா வந்தோன, கெஞ்சிக் கூத்தாடி ரூம் கேட்டு வாங்கி ஹாஸ்டலுக்கு ஒடிட்டேன். அப்ப கொஞ்சம் விவரம், படிச்சு முடிக்குமுன்னே காதல், கத்திரிக்கான்னு இறங்கிக்கல்ல. அப்படி இருந்தும் சில சமயங்கள்ல ராத்திரிக்கு சில நேரங்கள்ல பக்கத்தில இருந்த அக்கா மெஸ்க்கு போவோம். அந்த மெஸ்ல இருந்த அக்கா திடிர்ன்னு ஒரு நாள் எங்க கூட வந்திக்கிட்டு இருந்த தோஸ்த்து ஒருத்தனை சும்மானுலும் பலி சொல்லி என்னை அங்க பார்க்கிறான், இங்க பார்க்கிறான்னு அதையும் அப்புறம் போறதை நிறுத்திக்கிட்டோம். ஹாஸ்டல் கிடைக்கிலையேங்கிற கவலையில படிப்பு மூணாவது செமஸ்டர்ல கொஞ்சம் மந்தம் தான். ஆனா எந்த பாடத்திலையும் பெயிலாகல கடைசி வர, அது தான் யாரு செஞ்ச புண்ணியமோ!

இப்படி நாடகங்களே கதின்னு, அதே சிந்தனையோட நல்லதா ஒரு நாடகம் போட்டேம், பேரு "முகாரி ராகங்கள்"ன்னு வச்சோம். அது அப்ப வந்த பசிங்கிற படத்தோட தழுவல் மாதிரி. குடிசையில குமரி வாழ்க்கை எப்படி சீப்படுதுங்கிறதை அழகா, அப்ப துரைன்னு ஒரு டைரக்டர் இருந்தாரு, அவரு எடுத்தது. அவர் நல்ல படங்கள் கொடுத்தவரு.
சுமித்திரா, முதன் முதல்ல நடிச்ச "அவளும் பெண்தானே" ங்கிற படம் எத்தனை பேருக்கு ஞாபகம் இருக்கோ தெரியல, எனக்கு இன்னும் நல்லா ஞாபகம் இருக்கு. அப்புறம் டி.ராஜேந்தர் மியூசிக் போட்டு, அவர் எடுத்த 'கிளிஞ்சல்கள்' மறக்க முடுயுமா? அப்ப மைக் நடிகர் மோகன் பிரபலமா இருந்த நேரம், பயணங்கள் முடிவதில்லை பிச்சிகிட்டு ஒடி மோகனும் பூர்ணிமா ஜெயராம் ஜோடி ரொம்ப ராசின்னு அவங்களை போட்டு, அப்பதான் ஒருதலைராகம் படத்துக்கப்பறம் ரொம்ப பேமஸ்ஸா இருந்த டி.ராஜேந்தரை மியூசிக் போட சொல்லி எல்லா பாட்டும் செம ஹிட்டு. அப்ப இந்த பசி படத்தில ஷோபாவும், கூட புதுசா நடிச்ச சத்யாங்கிற பொண்ணு, சும்மா மெட்ராஸ் பாஸையில நடிச்சு வெளுத்து வாங்கி இருந்தாங்க, அப்புறம் அந்த பொண்ணுக்கு பசி சத்யான்ன்னே பேரு வந்தது. இரண்டு பேரும் குப்பை பேப்பர் பொறுக்கி ஜீவனம் நடத்துவாங்க, அப்ப ஷோபா எப்படி சீரழியுதுன்னு நல்லா எடுத்த இருந்தாரு அந்த டைரக்டர் துரை. அதை பேஸ் பண்ணி ஒரு செருப்பு தைக்கும் தொழிலாளியோட குடும்பம் எப்படி அவன் பொறுப்பா நடக்காதைதால சீரழியுதுன்னு சொல்லிருந்தோம். அவன் பொண்டாட்டி ஒரு பெரிய செல்வந்தன் வீட்ல வேலை செய்வாள், அவ பொண்ணும் கூட போய் ஒத்தாசையா வேலை செஞ்சுகிட்டு இருக்கிறப்ப, அந்த வீட்டு பையன் அவளை கெடுத்து சீரழிச்சு கடைசியில பொண்டாட்டி டிபியில கவர்ன்மெண்ட் ஆஸ்பத்திரியில ஏழைங்கள எப்படி உதாசீன படுத்தி, கடைசில அவ செத்துப்போயி, இவன் சோகமா எல்லாரையும் இழந்து கடைசியில எழைங்க வாழ்க்கையில அவங்க பாடுறது முகாரி ராகங்கள்ன்னு முடிச்சு இருப்போம். கதை என்னமோ சினிமாத்தனமாதான் இருந்தது, ஆனா நாடக ஸ்கீரின் பிளே, அதை அசத்தலா குடிசை, சேரி இதை எல்லாம் ரொம்ப தத்ரூபமா காட்சி அமைத்து interlude மியூசிக் எல்லாம் பிரமாதபடுத்தி, எல்லாரும் அசந்த்திர மாதிரி இந்தநாடகத்தை போட்டோம்.

அப்ப PSG இஞ்சினிரியங் காலேஜ்ல நாடக செகரட்ரியா இருந்தவன் எனக்கு ரொம்ப தோஸ்த்துன்கிறதுனால, எங்க காலேஜையும் அந்த inter college டிராமடிக் காம்பிட்டிஷன்ல கலந்துக்க ரொம்ப வற்புறுத்துனான். அப்ப ஏதோ சில காரணங்களால நாங்க எங்கேயும் வெளில போயி நாடகம் போடவேனான்னு இருந்தோம், அதுவும் இந்த நாடகம் எங்க காலேஜ்ல இன்னமும் ஸ்டேஜ் ஏத்தம இருந்தோம். அவனும் ரொம்ப நச்சரிச்சதாலே ஒத்துக்கிட்டு இந்த புது நாடகத்தை அரங்கேற்றலாமுன்னு இருந்தோம். அப்ப PSG காலேஜ்லயும் Revolving stage ஒன்னை புதுசா செட்டப் பண்ணி வச்சு இருந்தாங்க. எங்க நாடகத்துக்கு இந்த ஸ்டேஜ் ரொம்ப கை கொடுத்தது, அதுவும் அந்த குடிசை செட்டிங் எல்லாம் அசத்தல half stage arrangementல எங்களுக்கு ரொம்ப சூட்டா ஆகிப்போச்சு. இந்த ஸ்டேஜை இவ்வளவு எக்ஸ்லன்ட்டா யாரும் யூஸ் பண்லனன்னு அவுங்க காலேஜ்ஜே எங்களுக்கு சர்டிபிக்கேட் கொடுத்துச்சு. ஏன் Hindu பேப்பர்ல எங்களை பாராட்டி தள்ளிட்டாங்க. அப்பதான் அந்த செக்ரட்ரி பையன் ஒரு ரகளை பண்ணிட்டான். அவன் மெட்ராஸ்ங்கிறதுன்னால அவன் செல்வாக்கை பயன் படுத்தி, சென்னை திரைப்பட் கல்லூரியையும் அதில participate பண்ண வச்சுட்டான். அந்த திரைப்படக் கல்லூரி குருப்ல தான் நாசரும் வந்து நடிச்சாரு. அவங்க புதுமையா வசனமில்லாம, ஆடல் பாடல்கள்ல நயனம் காட்டி அழகா ஒரு கதை சொல்லி ஆடியன்ஸ்கிட்ட அப்பளாஸ் வாங்கிட்டு, சிறந்த நடிகருக்கான கோப்பையையும் வாங்கிட்டு நாசர் போயிட்டாரு. அந்த நாடகம் போடுவரை ஆணித்தரமா எல்லாரும் எதிர்பார்த்து என்னுடய நடிப்புகாக நான் சிறந்த நடிகன் பரிசு வாங்கவதை தான். அதனால கடைசியில நாங்க நொந்து போயிடக்கூடாதுங்கிறதுக்காக, சிறப்பு பரிசா என்னுடய நடிப்பை பாராட்டி எனக்கு கடைசியில ஒரு கோப்பையும் கொடுத்தாங்க. அப்ப நாங்க எல்லாரும் அந்த காலேஜ் நாடக செக்ரெட்ரியை புடிச்சு சண்டை போட்டு ஒரு ரகளையே பண்ணிட்டோம். அதெப்படி நடிப்பு, நாடகத்தை professionalஆ கத்துக்கிறவங்களோட, நாங்க அமெச்சூரிஸ்ட், எப்படி நீங்க அந்த நாடகத்தை போட்டில எடுத்துக்கிடலாம்ன்னு எல்லாம் சத்தம் போட்டு எங்க நாடக குரூப்பே சண்டைக்கு போயிடுச்சு, அப்புறம் நான் தான் சமாதானம் பண்ணி கூட்டிட்டு வந்தேன்.

இந்த நாடகம் போட்டப்பத்தான் ஒன்னு ரெண்டு Lesson படிச்சுகிட்டோம். என்னதான் எக்ஸ்லன்ட் நாடகமா இருந்தாலும், நம்ம நாடகம் போட்டிகளின் கடைசி நாள்ல வர்மாதிரி பாத்துக்கிறது, அப்பதான் ஜட்ஜ்ங்க கடைசியில எடுக்கிற முடிவுகள்ல நல்லா impact பண்ண முடியும், ரெண்டாவது பப்ளிசிட்டி, ப்ரமோஷன் எல்லாம் நல்லா செஞ்சு, மக்களிடையே எதிர்பார்ப்பு உண்டு பண்றது, மூணாவது முதல் ஸ்டேஜ்ஜிங் நம்ம காலேஜ்ல நடத்தி, நாடக sequence, நடுவில் வரும் இடர்பாடுகளை சமாளிக்கிறதை அனுபவ பூர்வமா தெரிஞ்சுக்கிட்டு, வெளி காலேஜ்க்கு கொண்டு செல்வதுன்னு. இந்த lesson learned பிற்காலத்தில வெற்றியை நிலை நாட்ட நிறைய கை கொடுத்தது.

இதில இன்னொரு வில்லங்கமும் இருந்தது, அந்த காம்பிட்டிஷன்ல ஜட்ஜ் ஆக இருந்தவர்ல ஒருத்தர் கோவை வானொலி நிலையத்தில போடற நாடகங்கள்ல நடிச்சிக்கிட்டு இருந்த சேகர்னு ஒருத்தர். அவரு நம்மல பழி தீக்க தீர்ப்பை மாத்தி சொல்லிட்டாருன்னு பல நாளா நினைச்சிக்கிட்டு இருந்தேன். அதெப்படி அந்த வானொலி நாடக நடிகருக்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம், அவரு எதுக்கு என்னை பழி தீக்கணும்னு நீங்க எல்லாம் கேட்கிறது எனக்கு தெரியுது. ஆனா இருக்கே சம்பந்தம். அது என்னான்னு அடுத்த பகுதியில்லா பர்க்கலாமா..!

வணக்கம் வந்தனம் வந்துவிடும் என் அரிதார தொடர்

தமிழ்மண நண்பர்களே!, நண்பிகளே! நீண்ட இடைவேளைக்குப் பிறகு மீண்டும் உங்களை சந்திப்பதில் மிக்க மகிழ்ச்சி! சென்றய ஆண்டு கடைசியில் உங்களை எல்லாம் விட்டுட்டு போனேன். இரண்டு மாதங்களுக்குப்பிறகு, மீண்டும் சந்திப்பதில் ரொம்ப சந்தோஷம். இதோ ஆரம்பித்து விடும் விட்டுப்போன என் அரிதாரத் தொடர்.

இப்புதிய ஆண்டிலே எல்லோருக்கும் என் வாழ்த்துக்கள், ரொம்ப லேட்டா வந்தாலும் லேட்டஸ்ட்டா வருவேன்ல்லாம் ஜல்லி அடிக்க மாட்டேன். ஏதோ புது வருஷத்தில நிறய ஊர்லாம் சுத்திட்டு அப்படியே ஜாலியா இருந்ததுனால எதுவும் எழுத முடியல்ல. எழுதலேனா என்ன, எங்க பதிவுகளுக்கு பின்னேட்டம் போட்டாதான் குறஞ்சு போயிடுவீங்களோன்னு நீங்க எல்லாம் கேட்கறது எனக்குப் புரியுது. என்ன பண்றது சோம்பேறிதனமுனு சொல்லி தப்பிக்கமுடியாது, இல்ல வேலைப்பளுன்னும் சொல்ல முடியாது. இதுக்கெல்லாம் காரணம் சொல்லிகிட்டு இருக்கமுடியுங்களா? சொல்லுங்க. என்னமோ எழுத தோணல்ல, அதான். அதான் வந்துட்டேன்ல, தொடர்ந்து நம்ம பதிவு வரும். எல்லாரும் வரணும், வந்து நம்ம பால்ய பருவ நிகழ்வுகளை படிச்சி பின்னேட்டம் போடுணும்

வணக்கம், வந்தனம், வந்துவிடும் எனை ஆண்ட அரிதார தொடர்.

எனை ஆண்ட அரிதாரம்- ஆறாம் பகுதி

இஞ்சினியரிங் காலேஜ் போய் சேர்ந்த அனுபவம் ஒரு அலாதியானது. அப்ப நாங்க படிச்சப்ப +2 எல்லாம் கிடையாது. எஸ்.எஸ்.எல்.சி படிப்பு ஸ்கூல்ல, அப்புறம் பியூசி(பிரி யுனிவர்சிட்டி கோர்ஸ்) படிக்க காலேஜ் போயாகனும், அதோட பிஎஸ்ஸி, பிக்காம், பிஏ ன்னு ஆர்ட்ஸ் & ஸயின்ஸ் படிப்புத்தான். பியூசி சேரும் போது அதையும் சேர்த்து கொடுத்துடுவாங்க. அப்ப இஞ்சினியரிங் போய் படிக்கிறதெல்லாம் அவ்வளவு ஈர்ப்பு கிடையாது, ஆர்ட்ஸ், அதுவும் பிகாம் நல்ல கோர்ஸ்னு அதுல தான் போய் சேருவாங்கே பசங்க. அப்ப இருந்ததும் தமிழ்நாடு முழுக்க ஒரு ஒன்பது இஞ்சினியரிங் காலேஜ் தான். மொத்தம் எடுக்கிறது ஒரு 1000 பேரு தான், அது மாதிரி 1000 பேரு தான் ஒவ்வொரு வருஷமும் படிச்சு வெளிய வருவாங்க, இப்ப 50,000 பேரு வருஷா வருஷம் வெளியில வரதா கேள்வி படுறேன். இப்பமாதிரி 12 வருஷம் வரை ஸ்கூல்லேயே குப்பக் கொட்டவேணாம். பதினொரு வருஷம் ஸ்கூல்ல இருக்கனும். நானும் எஸ்.எஸ்.எஸ்.சி படிச்சுட்டு அடுத்ததா காலேஜ் போலாமுன்னு தான் ஒரே ஆசை. அதாவது எல்லாரும் திருச்சியில மெயின்கார்ட்கேட் போய் தான் படிக்க ஆசைப்படுவாங்க, புதிய வளனார் கலைக்கல்லூரி, அதாவது சென்ட் ஜோசப் காலேஜ் ரொம்ப பேமஸ், அதோட சேர்ந்து ஹை ஸ்கூல்லும் இருந்தது, பக்கத்தில பிஷப் ஹீபர் ஸ்கூல், நேஷனல், ஈ ஆர் ஹைஸ்கூல் எல்லாம் இருந்தது. அப்புறம் பொன்னுங்க படிக்கிற ஹோலி கிராஸ், அப்புறம் சுத்து பக்கத்தில நிறைய தியேட்டர்ஸ், போதாதா இதெல்லாம் சுத்தி ஜாலியா பொழுத போக்கிறதுக்கு. 1973ல் நடந்த கிளைவ் ஹாஸ்டல் சம்பவம் எத்தனை பேருக்கு ஞாபகம் இருக்கோ, ஸ்ட்ரைக்னா அடிதடின்னு ஆக்ஷன் ஆகிற இடம். ஆனா நம்ம எஸ்.எஸ்.எல்.சி வரை படிச்சது ஜங்ஷன் பக்கத்தில இருந்த ஆர்ஸி ஸ்கூல். மிஞ்சி போனா, அப்ப கட்டிக்கிட்டு இருந்த கலையரங்கம் தியேட்டர் பார்க்கற்தோட சரி. நான் ஸ்கூல் முடிச்ச பின்னாடிதான் அதை திறந்தாங்க. அதனாலே, அப்புறம் நமக்கு இனி மெயின்கார்ட்கேட் போயி காலேஜ் படிக்கப் போறோம்னு ஒரே ஜாலி. சென்ட் ஜோசப்ல பாரம் வாங்கி பிஎஸ்சி அட்மிசன் எல்லாம் வாங்கியாச்சு. ஆனா எங்கம்மா நீ மெயின்கார்ட்கேட் போயி படிச்சது போதும், படிச்சா வேலை உடனே கிடைக்கிற மாதிரி தொழிற்கல்விப் படின்னு அரியமங்கலத்துல இருக்கிற ஷேசஷாயி பாலிடெக்னிக்ல போய் சேர்த்து விட்டுட்டாங்க. போச்சு, மெயின்கார்ட்கேட் போயி படிக்கனும்னுங்கிற என் ஆசையில மண்ணு விழுந்து போச்சு. அதுக்கு காரணமும் உண்டு. எங்க பெரியப்பாரு புள்ளங்கெள்ளாம் அந்த மெயின்கார்ட்கேட் படிக்கப் போயி உருப்படமா போச்சுங்க, அதுனால் நானும் அப்படியாகிடுவேனு பயம். எனக்கும் அந்த ஆசை வந்ததுக்கு காரணம் உண்டு, ஏன்னா என்னுடய பால்ய சினேகதன் தனபாலு பிஷப்ஹீபர்ல படிச்சப்ப அவன் சுத்தின மாதிரி நம்மலும் சுத்தனும்னு ஆசை. ஊருப்பட்ட பசங்க இப்படி காலையில பஸ்ச புடிச்சு, படிக்க மெயின்கார்ட்கேட் பக்கம் படை எடுக்கிறப்ப, நம்ம கிழக்கால அரியமங்கலத்துக்கு மாங்கு மாங்குன்னு சைக்கிள மிதிச்சுக்கிட்டு பாலிடெக்னிக்கு போகவேண்டியிருக்கும்.

அப்படி சேர்ந்து படிச்சப்பதான், ஒரு மூணு வருஷம் படிச்ச வேலை நிச்சயம் உண்டு, பக்கத்தில திருவெறம்பூர்ல இருக்கிற பாய்லர் பிலான்ட்ல, அதாங்க BHELலன்னு படிக்க போயாச்சு. அது முதல் வருஷம் கோர்ஸ் பேரு பிடிசி (பிரி டெக்னிக்கல் கோர்ஸ்), அப்ப இந்த பியூசி மற்றும் பிடிசி ரெண்டுமே படிச்சிருந்தா இஞ்சினியரிங் காலேஜ் போய் சேர்லாம். ஏதோ மூணு வருஷம் முழுசா முடிச்சிட்டு வேலைக்கு போவோம்னு தான் சேர்ந்தேன், அப்புறம் முத வருஷம் முடிச்சோன, சரி நம்மலும் இஞ்சினியரிங் சேருவோம்னு அப்ளிகேஷன் போட்டது தான், நமக்கு கோயம்புத்தூர்ல சீட்டு கிடைச்சு சேர போகும் படி ஆயிடுச்சு, உள்ளூர்ல ஆர்.இ.சி காலேஜ் இருந்தும். பையனை எப்படி தனியா அனுப்பறதுன்னு, துணைக்கு எங்க மாமனையும் புடிச்சு சேர்த்து அனுப்பி வச்சாங்க எங்கம்மா. ராத்திரி பஸ் புடிச்சு, விடியங்காத்தல 4 மணிக்கு கோயம்புத்தூர் வந்து இறங்கியாச்சு. சும்மா சிலு சிலுன்னு காத்து, அது மாதிரி ஒரு ஊதக்காத்தை நான் அனுபவிச்சதே இல்லை. பிறகு காலையில டவுண் பஸ்சை புடிச்சு பீளமேடு வந்தாச்சு. அப்ப எங்க சொந்த காரரு ஒருத்தரு டெலிபோன் எக்சேஞ்சல வேலப் பார்த்துகிட்டு நான் படிக்கப்போற இஞ்சினிரியங் காலேஜ்ல பார்ட் டைம்ல படிச்சிகிட்டு இருந்தாரு. அவரு ரூம்ல தங்கி குளிச்சிட்டு காலையில போயி அட்மிஷன் வாங்க போனோம், அந்த குளிர்ல குளிச்சு, கிளம்பி போனதை இப்பவும் மறக்க முடியாது. ஏன் இதைல்லாம் சொல்றேன்னா, அந்த காலக்கட்டத்தில நான் ரசிச்ச விஷயங்கள் நிறைய இருக்கு. அதேப்போல என்னுடய நாடக நடிப்புகள்ள மிகுந்த தாக்கம் அந்த காலக் கட்டத்தில வந்த சில திரைப்படங்கள். அதில தான் இன்னெக்கும் நாம் கொண்டாக்கிட்டு இருக்கிற நல்ல படங்கள், பாடல்கள், இசை, டைரக்டர்கள்னு வந்த காலகட்டங்கள்.

அந்த காலக்கட்டங்கள்னு நான் சொல்றது 1978, 79 கள், அப்பதான் ரஜினிங்கிற காந்தம் கொஞ்ச கொஞ்சமா புயலாயிகிட்டு இருந்த நேரம். வில்லன்ல்ருந்து புரமோஷன் ஆயி பைரவியில ஹீரோவாயிருந்த நேரம். பாரதிராஜா, எங்க கிராமத்து படம் தான் இவனுக்கு எடுக்கத்தெரியும்னு முத்திரை குத்திருவாங்களோன்னு சிகப்பு ரோஜக்களை எடுத்து விட்ட நேரம். பிறகு அதிலேயும் கிராம உபக்கதையை தான் நல்லா காட்டிருந்தாரு, அதுலாதான் அவரு டச் இருக்கு, மத்ததெல்லாம் இங்கிலீஷ் பட காப்பி அப்படின்னு சரியா ஒத்துக்காததால திரும்ப கிராமம் போயி புதிய வார்ப்புகள் எடுத்திருந்த நேரம். பாலசந்தர் பெண்களை மையமா வச்சி வரிசையா அவள் ஒரு தொடர்கதை, அவர்கள், நிழல் நிஜமாகிறதுன்னு அரங்கேற்ற தொடக்கத்தை தொடர்ந்த நேரம் அப்பறம் எல்லாரும் வெளி நாடு போய் படம் பிடிக்க போட்டி போட்டு, நினைத்தாலே இனிக்கும், ப்ரியான்னு வந்திருந்த நேரம். ஸ்ரீதர் மாதிரி ஆளுங்க புதுசா ஆடிக்கிட்டு இருந்த ரஜினி கமல் ஆடுபுலி ஆட்டத்தை பார்த்துட்டு இளமை சொட்ட இளமை உஞ்சலாடுகிறதுன்னு எடுத்திட்டு, பிறகு அவர் பானிலே அழகை ஆராதிக்க போயிருந்த நேரம். இளையராஜா தான் அந்த காலக்கட்டத்தில வந்த படங்கள் அத்தனைக்கும் ம்யூசிக் போட்டு அசத்திக்கிட்டு இருந்தப்ப, சிவாஜி படங்களூம் அவரு ம்யூசிக்ல பழைய டிஎம்ஸ்ச பாடவச்சி அற்புதம்மா நான் வாழவப்பேன், தீபம், தியாகம், கவரிமான், பூந்தளிர்ன்னு பாட்டுகள் பட்டைய கிளப்பிக் கொண்டிருந்த நேரம். அப்ப வந்தாரய்யா நம்ம மகேந்திரன், அழகா விஷூவலா கதை சொல்ல. பாலு மகேந்திராவுக்கும் அவர் தானே வழிகாட்டி அழியாத கோலங்கள்னு தொடக்கத்துக்கு, ஏற்கனவே கன்னடத்தில கமல்ஹாசன வச்சி கோகிலான்னு கருப்பு வெள்ளை படம் எடுத்திருந்தாலும்.


இப்படி பார்க்கிற பொழுது அந்த காலகட்டத்தில முதல்ல நான் சொல்ல வேண்டியது மகேந்திரனுடய திரைப்படங்கள் மற்றும் மகேந்திரனும், ஏன்னா என்னுடய வாழ்க்கையில ஒரு திருப்புமுனை வரவேண்டியது அவராலே. எப்படின்னு கேட்கிறீங்களா, அதத்தானே விவரமா சொல்லப்போறேன். அவருடய படங்கள்னு பார்க்கிற பொழுது, மறக்கமுடியாத படம், முள்ளும் மலரும். பாலசந்தர் ரஜினிங்கிற ஒரு வைரத்த கண்டு பிடிச்சாருன்னா, அதை அழகா பட்டைத்தீட்டி ஜொலிக்க வச்சது நம்ம மகேந்திரன் தான். ஜானி, அடுத்த ஒரு அழுத்தமான திரைப்படம். அந்த நளினமான காதல், பாடகியா வர ஸ்ரீதேவியும், ரஜினியும் ஒருத்தொருத்தர் மயங்கற அழகு, அது போன்ற காதலை இவ்வளவு விஷுவலா இன்னும் யாரும் சொல்லலைன்னு தான் எனக்கு தோணுது. அது மாதிரி ஒரு முரட்டுத்தனமான காளியை மகேந்திரன் காமிச்ச மாதிரி யாரும் காமிக்கல்லை. எல்லாமே என் தங்கச்சி தான் அப்படின்னு இருந்த ரஜினி, கடைசில ஊரே திரண்டு வந்து சரத் பாபுக்கு கல்யாணம் பண்ணி கொடுக்கும் போது, கையை விட்டுட்டு ஷோபா போனதும் ஒரு வெறுப்போட பார்க்கிற பார்வையும் அப்புறம் அதே தங்கச்சி திரும்பி ஓடி வந்து அண்ணன் தோள்ல சாய்ந்து தேம்பி தேம்பி அழுகிறப்ப, அப்படியே ஆதங்கமா கட்டிப்பிடிச்சு கர்வத்தோட பேசர வசனம், இன்னெக்கும் அத்தனை விஷுவலா கொடுக்க யாருமில்லம்பேன். மனிரத்தனம் மாதிரி எத்தனையோ டைரக்டர்ஸ்ங்க வந்தாலும் அப்ப என் மனசில பதிஞ்ச படங்களை விஷுவலா அள்ளி கொடுத்தவங்கள்ள முதல்ல மகேந்திரன் தான். அப்புறம் வேணுன்னா அந்த வரிசையில பாலு மகேந்த்ராவையும், பாரதிராஜாவையும் வச்சுக்கலாம்.

இதேப்போன்ற விஷுவல் ட்ரீட்ன்னு சொல்லலாம் உதிரிபூக்களை. கடைசியில ஊருக்கு முன்னாடி கெட்டவன் ஒருத்தன் இருக்கக் கூடாதுன்னு விஜயன் அந்த தண்ணியில இறங்கி குழந்தைங்களை அனாதையாக்கி உதிரியாக்கி போற காட்சி ஒரு அற்புதம் அது ஒரு ட்ரீட். இதெல்லாம் பாத்து மயங்கி எப்படியும், ஏதாவது ஒரு பாத்திரத்தில அவரு படம் எதுலயாவது ஒன்னுல்ல நடிக்கனும்னு நான் அலைஞ்சு நாட்கள் நிறைய. அதுக்காக சென்னையும், கோவைன்னு சுத்தின நாட்கள் உண்டு. அப்ப ஏற்பட்ட அனுபவங்களை அடுத்த பதிவுகள்ள சொல்றேன்.

எனை ஆண்ட அரிதாரம்- ஐந்தாம் பகுதி

நாடகம் போடறது ஒரு கூட்டு முயற்சி. இதில எனக்கு அதிகமா உதவனது என்னுடய குளோஸ் பிரண்டு மனோகர், அப்புறம் ஜெயக்குமார், பிறகு வந்த வருடங்கள்ள திருவேங்கடம். இதுல ஜெயக்குமார், நானும் முத வருஷத்திலருங்தே தோஸ்த்து. அதாவது மத்தியானம் சோத்தை தின்னுட்டு பெரும்பாலும் பஸ் புடிச்சு டவுண் ஹால்லு போயி, சினிமா பார்க்க நாங்க ரெண்டு பேரும் போயிடுவோம்.முக்காவாசி படங்கள் மலையாளப் படங்கள், அதில்லயும் ஜெயபாரதி நடிச்ச படங்கள் அதிகம். 'இதோ இவிட வர', அப்புறம் பரதன் இயக்கிய நிறைய படங்கள். சாம்ப்ளுக்கு ஒரு போஸ்டர் பாருங்க இங்கே, படம் பேரு ரதிநிர்வேதம்னு நினைக்கிறேன், அதில வர ஒரு பாட்டு இப்பவும் மனசுல இருக்கு, 'குஞ்சு மனசில் சஞ்சரமென்னும் சாயம் பூட்டி' அப்படின்னு தொடங்கற பாட்டு, இது அந்த படத்தோட போஸ்டர் தான்னு நினைக்கிறேன். இந்த படத்தில விடல பையன் எப்படி காமம் கொண்டு தன்னைவிட மூத்த பக்கத்து வீட்டு பெண்ணை அடைய முயற்சிக்கிறான்ங்கிறது ரொம்ப அழகா படத்தை பரதன் பண்ணியிருப்பாரு தெரியுமா? அப்புறம் ப்ரதாப் போத்தன் நடிச்ச 'தகர' ன்னு ஒரு படம், அதுக்கூட அப்புறம் தமிழ்ல கவுண்டமணி, ரோஜாரமணி பையன் நடிச்சு வந்துச்சுன்னு நினைக்கிறேன். அப்ப வந்த மலையாள படங்கள், கொஞ்சம் கிக்காவும் இருக்கும், கதைகளும் நல்லா இருக்கும். கேரளாவில்ல வர அத்தனை படமும் கோயம்புத்தூருக்கு வரும். விரும்பி அத்தனை படங்களையும் பார்க்கிறதுண்டு. அப்பதான் சீமா நடிச்சு வந்த 'அவளோட ராவுகள்' படம் தமிழ்நாடு முழுக்க பிச்சிக்கிட்டு போச்சு. அப்ப நம்மக்கு சீமாவை புடிக்கும், எது புடிக்குதோ இல்லையோ, அந்த உதடு புடிக்கும், அதோட அழகு ஒரு தனி அழகு தான்.

இப்படி ஜாலியா போயிட்டுருந்தப்ப தான் அந்த முதவருஷ நாடகம் போட்டோம். நாடகம்னு பாத்தா, எந்த பிரமாதமம் இல்ல, ஆனா கதை சொன்ன விதம், விறு விறுப்பு இது தான் மக்களை கட்டி போடவச்சுச்சு. அப்பெல்லாம் சீன்களுக்கு இடையில அடுத்த சீன் ஆரம்பிக்கிற வரை சபா நாடகங்கள்னா ஆர்மோனியம் வாசிப்பாங்க, ஏன்னா, சீன் செட்டிங் செஞ்சாவனுமே, அதுக்கு டைம் எடுக்கும். நாங்க என்ன பண்ணுனோம், இன்ட்ர்லுயூட் மியூசிக்குன்னு, பாடல்கள் வரது, அப்புறம் தீம் மியூசிக்னு ரெக்கார்டிங் பண்ணி அதப்போடுவோம். பின்னாடி வருடங்களில் தத்ரூபமாக sound effect வரணும்னு, நடு ஜாமத்தில ஹைவேஸ்ல போயி லாரிங்க ஒடிறப்ப தூரத்தில வர அந்த ரோட்ல டயர் உராயம் போது வெளிப்படும் சப்தம், பிறகு ஆறு மணிக்கு அந்த ஆகாஸ வாணில வர அந்த ஆரம்ப மியூசிக்னு, நிறைய கஷ்டபட்டுருக்கோம். எங்க ஹாஸ்டல்ல தனியா மியூசிக் பிளே பண்ற ரூம் இருக்கு, அப்புறம் அங்கிருந்து பி.ஏ. சிஸ்டத்தில காலேஜ் முழுக்க பிராட்காஸ்ட் பண்ணுவாங்க. நாங்க ரெக்கார்ட் ரூம்மு சாவியை வாங்கி வச்சுக்கிட்டு ராத்திரியிலே போயி ரெக்கார்ட் பண்ணுவோம். அப்ப டேப் ரெக்கார்டர் புதுசா வந்த நேரம். இப்ப மாதிரி டேப், சிடி எல்லாம் கிடயாது. எல்லாம் எல் பி ரெக்கார்ட்ஸ், கிராமபோன் தான். அதனால நிறைய ராத்திரிகள் இந்த ரெக்கார்டிங்ல கழிஞ்சிருக்கு. ராஜப்பார்வையில வர தீம் மியூசிக், அப்புறம் ஹிந்தி பட மியூசிக்னு எல்லாம் ரிக்கார்ட் பண்ணுவோம். அந்த தீம் மியூசிக்கதான் கேட்டு பாருங்களேன். பார்த்து பார்த்து சீன்களுக்கு தகுந்த மாதிரி Background music ரெக்கார்ட் பண்ணி வச்சுக்குவோம், அத sequence சா ரெக்கார்ட் பண்ணி எடுத்துக்குவோம். மனோகரன் அதில்ல கில்லாடி, எல்லா சீன்களுக்கும் தகுந்த மாதிரி, சோகமா இருக்கட்டும், சிரிப்பா இருக்கட்டும், காதல் காட்சிகளா இருக்கட்டும், பாட்டுகளை கரெக்கடா கண்டுபிடிச்சு, அதெல்ல இருந்த interludes ஐ, கரெக்டா எடுத்த ரெக்கார்ட் பண்ற தில கில்லாடி. அது மேடையில சீன்களை ரொம்ப effect வா காண்பிக்கும். அது போலதான் நாடகம் ஆரம்பிக்கறதுக்கு முன்னாலேயே திரைப்படங்கள்ல வர title sequence ஐ போல அழகா நாடக ஆரம்ப sequenceல, வெறும் ஆர்க் லைட்ஸ் வச்சே நடிப்பவர்கள் பேரு, கதை, வசன்ம், டைரக்ஷன்னு கலர் ஜிகினா காட்டி இந்த் மியூசிக் interlude ட போட்டு காண்பிச்சோன, நாடகத்தோட டெம்போவையே அது தூக்கி நிறுத்திடும். எங்க சீனியர்ஸ்ம் என்னடா புதுசா இருக்கேன்னு ரொம்ப ஆர்வமா பார்த்தாங்க. அது தான் எங்க வெற்றி. இது மாதிரி நாடகத்தையே சினிமாத்தனமா காட்டினோம். அப்புறம் எங்க கடைசி வருஷம் வரை இந்த கூட்டணி விலகவே இல்லை. அடுத்த அடுத்த வருஷங்கள்ல வேற வேற ஆளுங்க கதை வசனம் எழுத ஆரம்பிச்சோம். ஆனா அதே உழைப்பு, ஆகையால நாடகங்களை வெளிக் காலேஜ்க்கு எடுத்துட்டு போனாலும் நல்ல மரியாதை, ஊக்கம், பாராட்டுக்கள். அப்ப எங்க காலேஜ் நாடகங்களுக்கு ஒரு தனிக்கூட்டமே இருந்தது. ஒவ்வொரு காலேஜ் நாடக செக்ரட்ரியும் அவங்க காலேஜ்ல நடக்கிற ஏதாவது போட்டியுல கட்டாயப்படுத்தி, எங்களை கலந்துக்க சொல்வாங்க. அதே மாதிரி சிஐடி நாடகம்னா அவங்க காலேஜ்ல போஸ்டர்லாம் அடிச்சி சும்மாவே எங்களுக்கு பப்ளிசிட்டி.

இப்படி போயிட்டுருந்தப்ப நடந்த காதல் கதையைக் கேளுங்க. எங்க கூட படிச்ச சினேகதன் நடராஜன்னு, ரொம்ப காலம் முன்னமே டெல்லியில போயி அவன் அப்பா, அம்மா செட்டிலாயிட்டாங்க. இஞ்சினியரிங் படிக்க எங்க காலேஜ்ல வந்து சேர்ந்தான். கொஞ்சம் கொஞ்சந்தான் தமிழ் பேசுவான், சின்ன குழந்தங்க மழலை பேசற மாதிரி. ஆனா ஆங்கிலம் நல்லா பேசுவான். சரி இன்கிலீஷ்ல announce பண்ண கொள்ள வைக்க, அப்புறம் பேக்ஸ்டேஜ் டைரக்ஷன் பண்ண வச்சிருந்தோம். இப்படி வெளிக்காலேஜ்ங்கள்ள நாடகம் போட்டப்ப, ஒரு தடவை women's ploytechnicல நாடகம் போட போனோம், அப்ப இவனையும் கூட்டிட்டு போயிருந்தோம்.அப்ப அந்த காலேஜ் dramatic secretary ஒருத்தி எங்கள விழுந்து விழுந்து கவனிச்சிக்கிட்டா. நாடகமும் நல்லா வந்துச்சு, பெண்கள் மத்தியில நல்ல வரவேற்பு, அந்த பிரின்ஸ்பல் மேடம், ரொம்பத்தான் இழஞ்சு, நல்லா நடிச்சீங்க தம்பின்னுட்டு போச்சு. அப்புறம் அது முடிஞ்சு, ஒரு இரண்டு மாசம் கழிச்சு, நம்ம நடராஜன் நம்ம திருவேங்கடத்துக்கிட்ட வந்து , மச்சி உன் வாட்டர் பாட்ல குடுறா, நானும், கீழ இருக்கிற பசங்களும் (நம்ம அம்பேத்கார் கோஷ்டி) ஊட்டி போறோம், போயிட்டு வந்து தரேன்னான். என்னாட, மவனே நீ அந்த பசங்களோட எல்லாம் சுத்தமாட்டியே, நிஜமாவா போறே அப்படின்னு கேட்டுட்டு அவனும் கொடுத்து அனுப்பிச்சிட்டான். அப்புறம் ஒரு நாலு அஞ்சு மாசம் ஓடி இருக்கும். ஒரு நாளு அவன் ரூம்ல உட்கார்ந்து பேசிகிட்டு இருக்கிறப்ப, அவன் என்னமோ எடுக்கிறேன்னு பெட்டிய தொறந்தப்ப, ஒரு அழுக்கு சட்டை அப்படியே பெட்டியில கிடந்துச்சு, என்னா மாமே துணி துவைக்க மாட்டியா, அப்படியே போட்டு வச்சுக்கிறீயே, என்னா விஷயம், அப்படின்னப்போ, பட்னு பொட்டிய மூடிட்டான். என்னடா, ரவுசு வுட்ற, பொட்டிய காமிடன்னு பாத்தப்ப, கதை கந்தலா இருந்துச்சி. அந்த சட்டையில குங்குமக் கரை ஒட்டிக்கிட்டு இருந்தது. என்னாடா கதைன்னு கேட்டப்ப தான் நம்ம நடராஜன் கொஞ்ச கொஞ்சமா எடுத்து விட்டான். 'ஆமாண்டா, அந்த செக்ரட்ரி மேல லவ்வு மாமே, அடிக்கடி நாங்க பாதுக்கிறோம். அன்னக்கி உன்கிட்ட தண்ணி பாட்டில்லு வாங்கிட்டு போனதுக்கூட நாங்க ரெண்டு பேரு ஊட்டி போவதான்னு, அப்படி போயிருந்தப்ப அது என் மேல தோள்பட்டையில சாய்ஞ்சு முகம் வச்சிகிட்டு இருந்துச்சு, அதான் இந்த குங்குமக்கரை, அத ஞாபகமா அப்படியே வச்சிருக்கேன்னு போட்டான்யா, ஒரு போடு! என்ன மாயம் பண்ணான்னு தெரில்ல அந்த பொண்ணு இவன் பின்னாடி அலஞ்சிகிட்டு இருந்தா. அப்புறம் பாத்தீங்கன்னா, அந்த சட்டையை அவன் நாங்க காலேஜ் வுட்டு படிச்சு முடிச்சு வர வரைக்கும் போடவே இல்லை, அப்படியே தான் பொட்டிக்குள்ளேயே வச்சிருந்தான். அப்புறம் அந்த டாவு continue பண்ணான்னான்னு நம்க்குத் தெரியாது. சும்மா எங்க நாடக கும்பலோட சுத்தன பயலுக்கு பாருடா மச்சத்தைன்னு அவனை காலேஜ்ல இருந்த வரைக்கும் சத்தாச்சுகிட்டுத்தான் இருந்தோம்.

இப்படி போயிகிட்டு இருந்தப்ப, அடுத்த வருஷத்துக்கான நாடகப்போட்டி வந்தப்ப, நம்ம முருகவேள் நல்ல ஒரு கதை எழுதி கொண்டு வந்தான். அதை ரொம்ப பிரமாதமா செய்யலாமுன்னு, ரொம்ப கஷ்டப் பட்டு செஞ்சு ரொம்ப நல்லாவே அரங்கேற்றினோம். அத ஜி சி டி யில நடந்த cofleuenceங்கிற அனத்து காலேஜ் நாடகப் போட்டில்ல போட்டு சிறந்த நாடகம்னு பரிசை தட்டிடு வந்தோம். அப்ப எங்க கூட சேர்ந்து போட்ட சென்னை சட்ட கல்லூரி மாணவர்கள் கடைசியில ரகளை பண்ணி ஜட்ஜ்ங்களை எல்லாம் திட்டி ஒரே அமர்க்களமா போயிடுச்சு. அப்படி திட்டின அந்த சட்டக்கல்லூரி மாணவன் பிற்காலத்தில தமிழ் சினிமா துறையில ஒரு பெரிய நடிகராக வலம் வந்தார், 'தண்ணீர் தண்ணீர்'ங்கிற படத்தில அறிமுகமானாரு. இப்ப உங்களுக்கு தெரிஞ்சுருக்கும்னு நினைக்கிறேன் அப்படி தெரியலேன்னா யாருன்னு அடுத்த பதிவில சொல்றேன்!

எனை ஆண்ட அரிதாரம்- நான்காம் பகுதி

தனி ஆவர்த்தனமா நடிப்புதிறமையை வெளிப்படுத்த நிறைய சந்தர்ப்பங்கள் கிடைச்சாலும், சிறந்த நாடகங்கள் எழுதி, இயக்கி அதை பெரிய வெற்றிகரமா செஞ்சு காமிக்கிறதல நமக்கு அதிக ஆர்வம் இருந்துச்சு. இப்படித்தான், கதை எழுதுனுங்கிறதல ஆர்வம் இருந்ததுனால சின்ன சின்ன கதைகள் கல்லூரி மேகஸின்களுக்காக எழுதி பப்ளிஸ் பண்ணினேன். அப்பதான் என்னுடய இஞ்சினியரிங் முதல் வருஷச கடைசியில நடந்த நாடகப்போட்டிக்கு, ஒரு நாடகம் எழுதுனேன். நாடகம் பேரு 'நிறைவேறா ஆசைகள்'. நாடகத்துக்கு ஸ்கிர்ப்ட் ரெடி, ஆனா நடிகர்களை தேடனுமே. அப்பத்தான், அந்த முதல்ல நடந்தப் போட்டில்ல சிவாஜி வசனம் பேசனவங்களை எல்லாம் செலக்ட் பண்ணினேன். ரொம்ப வீரதீரமா பேசன கணேசக்கு ஹீரோயின் கேரக்டர். அப்பறம் நம்ம கதிரேசன், முருகவேல், மனோகர், கவந்தப்பாடி, அப்படின்னு எல்லாரையும் புடிச்சுப்போட்டேன். முதல்ல நடிக்க கும்பல் சேர்க்கறது ரொம்ப கஷ்டமா போயிடுச்சு. எவனும் நடிக்க வரமாட்டேனுட்டானுங்க, ஏன்னா சீனியர்ங்க கத்தி மேடையை விட்டு இறக்கி விட்டுட்டதால, திரும்ப ஏற பயம். பொறவு அவெங்களை கெஞ்சி, கூத்தாடி சேர்க்க வேண்டியதா போச்சு. ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு குருப்பு சேர்த்தாச்சு. முத வருஷம் பாருங்க, இந்த நாடக குருப்பு சேர்க்கறதுக்குள்ள தாவு தீர்ந்து போச்சு, ஆனா, கடைசியில பார்க்கணுமே, பூர காலேஜ்யயும் மூக்கல கை வக்க வச்சுட்டோம்.

கதை என்னன்னு கேட்டீங்கன்னா, சும்மா ஜிகினா கதை தான். ஹீரோ எப்படி வாழ்க்கையில சீக்கிரமா முன்னுக்கு வரதுன்னு யோசிக்கிறப்ப, அவனுக்கு ரெண்டு வழி தோணுது, ஒன்னு சினிமா, இல்ல அரசியல், அவன் சினிமாவை நாடி, தன்னுடய ப்ரண்டு ஒருத்தனோட மெட்ராஸ் புறப்பட்டு வரான், சினிமா சான்ஸ் தேடி. அவனுக்கு ஏற்கனவே ஒரு காதலி ஊர்ல இருக்கா. மெட்ராஸ் பாஸை பேசி காமடி சீனு வக்கனுமுன்னு, அவங்க ரிக்ஷாக்காரனோட சந்திக்கிறமாதிரி எல்லாம் காட்சி வச்சாச்சு. யாருடா மெட்ராஸ்காரன் பாஸை பேசி நடிக்கிறதுன்னு பார்த்தப்ப, என் குளோஸ் தோஸ்த்து மனோகரன், அதான் மெட்ராஸ் B பார்ட்டி, மாட்னான், சும்மா பிரமாதாமா காமடி பண்ணி அசத்திப்புட்டான். பிறகு சினிமா சான்ஸ் கேட்டு டைரக்டர்ஸ் எல்லாம் சந்திச்சு, நடிச்சுக்காட்டி, சான்ஸ் புடிக்கிற மாதிரி எல்லாம் காட்சிகள், ஏன்னா, சும்மா காதலன், காதலியோட வாஞ்சையா பேசற மாதிரி எல்லாம் சீன் வச்சு, அப்பதானே ஹீரோக்கு வசனம் நிறையா பேச சந்தர்ப்பம் வரும், அப்புறம் கதையில ஒரு டுவிஸ்ட் வரனும்னு, டைரக்டர் நடிக்க சான்ஸ் கூட வந்த நண்பனுக்கு கொடுக்கிறாரு. அதனால ஹீரோ ரொம்ப ஒடிஞ்சு போயிடுவாரு. அந்த நேரத்தில ஹீரோயினும் ஹீரோவைத் தேடி மெட்ராஸ் வந்துடுவா. பிறகு ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து நடிக்க சான்ஸ் தேடுவாங்க, அப்ப ஹீரோயினுக்கு நடிக்க வாய்ப்பு கிடைக்கும். அவளும் நடிச்சு பெரிய நடிகை ஆயிடுவா. தன்னுடய நண்பனும் பெரிய ஹீரோவா சினிமால நடிப்பான் ஆனா நம்ம நாடக ஹீரோவுக்குத்தான் சான்ஸ் கிடைக்காம அல்லாடிக்கிடிட்டு இருப்பான். அப்பத்தான் தன் காதலியும், தன் நண்பனும் ஒரு சினிமா படத்தில ஹீரோ, ஹீரோயின் ரோல்ல நடிக்கறப்ப, அவங்க நெருங்கி நடிக்கறத பார்த்து வீணா நம்ம ஹீரோ சந்தேகப்படுவாரு, ஆனா நண்பனும், காதலியும் உண்மையாத்தான் இருப்பாங்க, நம்ம ஹீரோவுக்கு ஒழுங்கா சான்ஸ் கிடைக்கிலேயேன்னு உண்மையிலேயே வருத்தப்படுவாங்க, அவன் தான் சான்ஸ் தேடி மெட்ராஸ் வந்தான், ஆனா விதி நம்மல நடிகன் நடிகையாக்கிடுச்சேன்னு நொந்து பேசிக்கிட்டு இருப்பாங்க. சினிமாவல வர ஒரு காதல் காட்சிக்காக, அவங்க ரெண்டு பேரும் காதல் ரசம் சொட்ட பேசிக்கிட்டு ரிகர்சல் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கிறதை நம்ம ஹீரோ பாத்து வீணா சந்தேகப்பட்டு ஹீரோயினிய கத்தியில குத்தி கொன்னுடுவாரு. பிறகு நண்பன் நடந்ததை விரிவா சொல்லி ஹீரோவோட தவற உணர்த்துறது, அப்புறம் தான் செஞ்சதை நினச்சு ஹீரா வருந்தி அழ, உருக்கமா வசனத்தோட காட்சி அமைப்புகள் வச்சி சும்மா ஜோரா கதை சொல்லியாச்சு.

இதுல விசேஷம் என்னான்னா, இந்த நாடகத்தில நிறைய சிறப்பு அம்சங்கள் இருந்தது தான். முதல்ல, ஹீரோயின் ரோல்ல நடிச்ச நம்ம கணேசனைப் பத்தி இங்க சொல்லி ஆகாணும். நான் படிச்சப்ப எங்க காலேஜ் கோ-எட் எல்லாம் கிடையாது. அதனால பொட்டப்புள்ள எல்லாம் இல்லாதனால, பெண் வேஷம் போட பசங்களைத்தான் புடிச்சாகணும். பொதுவா ஒரு பயலும் இந்த ஸ்தீரி பார்ட் போட வரமாட்டான். ஆனா நம்ம கணேசன், கொஞ்சம் பெண் கேரக்டருக்கு தகுந்த மாதிரி நாணி கோணி பேசறதல பெரிய ஆளு. மேற்கொண்டு, இந்த ஸ்கூல படிச்சுட்டு காலேஜ்ல நுழையறப்ப, பெரும்பாலும் ஆம்பளை பசங்க நிறையப் பேருக்கு அந்த பெண் குணங்கள் அந்த விடலைப் பருவத்தில நிறைய இருக்கும். ஏன்னா அது இன்னும் நல்லா மீசை முளச்சி முற்றிலும் ஆண்மை நிலை அடையாத பருவம், அந்த அரும்பு மீசை மட்டும் பெரிய ஆம்பிளயாக் காட்டாது. சில பசங்களுக்கு அந்த குரல் வலைக்கூட உடையாம பெண்கள் குரல் வரும், சினிமாலக்கூட சின்ன பசங்க பாட்டை பின்னனிப்பாடகித்தான் பாடுவாங்க, பாடகர் பாட மாட்டாரு. அதிலயும் நிறையா அக்கா, தங்கச்சி கும்பலுங்கள்ள சுத்தி வளர்ந்து, புதுசா ஹாஸ்டலுக்கு வந்து ஆம்பளத்தனம் கத்துக்கிற வரை, அந்த பெண் நலினம் இருந்துக்கிட்டே இருக்கும். இந்த மீசை ஒதுக்கிவுடறது, டவுசரை விட்டுட்டு கைலி கட்டி அலைய ஆசைப்படறது, அப்புறம் வாயில சிகரட்டை வச்சி புகை விட்டு பார்க்கறதுன்னு, இதெல்லாம் அந்த பெண்மை போன்ற சூழ்நிலயில இருந்து உடச்சி ஆம்பளயாக்க முயற்சி பண்ணக்கூடிய வழிமுறை தான். ஒரு வேளை அம்மாங்கிற பெண் துணை நெருக்கத்தில சின்ன புள்ளயிலருந்து வளர்ந்து வருவதாலேயோ என்னவோ! அப்பாங்களோட நெருக்கம் கம்மிதான், அது பொண் குழந்தையாவோ இல்ல ஆண் குழந்தயாவோ இருக்கட்டும். அப்படி கொஞ்சம் அதீதமா நம்ம கணேசனுக்கு அப்ப இருந்துல ஒண்ணும் ஆச்சிரியமில்ல, ஆக எங்களுக்கு எங்க கனவுக்கன்னி கிடைச்சிட்டா! உண்மையிலதான், அவன் எங்களோட ரிகர்சல் எடுக்கிறப்ப, ஹீரோயின் வசனம் பேசறப்ப கொஞ்சம் கவர்ச்சியா, பொட்டப்புள்ள இல்லங்கிற குறை தெரியாமத்தான் இருந்தது. ஆனா டிராமா அன்னக்கி பார்க்கனுமே, மேக்கப் போட்டு புடவையைக்கட்டி ஸ்டேஜ்க்கு வெளிய டிரெஸ்ஸிங் ரூம்ல உட்கார்ந்திருக்கிறப்ப அவனை சுத்தி மொச்ச பசங்களை, வெளிய அனுப்பி வக்கறதுக்குள்ள தாவு தீர்ந்து போச்சு போங்க! அப்படி என்னமோ கவிதாவே நேர்ல வந்த மாதிரி இருந்துச்சு போங்க, கவிதாவா!, அதாங்க நம்ம ஹீரோயினி பேரு.

இதுல இன்னும் ஒன்னு சொல்ல வுட்டு போச்சு, அதான் இந்த புடவை ஜாக்கெட்டு வாங்க நான் பட்ட பாடு தான். பொட்ட புள்ளங்க படிக்காத காலேஜ், நான் எங்க போயி வாங்குவேன், எனக்கு ஏது மல்லிகா, ஆட்டோகிராப் சேரன் மாதிரி. மருந்துக்கு பொம்பளங்கன்னு காலேஜ்ல இருந்தது, அப்ப எனக்கு தெரிங்சு, எங்க எலக்ட்ரானிக்ஸ் ஹேமா மேடம், அப்புறம் நம்ம கெமிஸ்ட்ரில அப்ப புதுசா வந்திருந்த அமிர்தம்ங்கிற லெக்சரரு. இதை வுட்ட அப்புறம் ஃப்ஸிக்ஸ் லேப்ல உட்கார்ர ஒரு மேடம். இதெல்ல ஹேமா மேடம்கிட்ட போகமுடியாது, ஏன்னா, நாளைக்கு அந்த ப்ரான்ச்சுதான் எடுத்து படிக்கனும், அப்புறம் ஸெஸ்னல் மார்க்கு ஊத்திக்கவா, அம்மாடி, நான் போகமாட்டேன்னு, நானும் போகல்ல, என் கூட ஒட்டுன தோஸ்த்து மனோகரனும் போல, ஏன்னா அவனும் அதே ப்ரான்ச்சு. அப்புறம் அமிர்தங்கிட்ட ஏற்கனவே வாங்கிகட்டி கிட்டேன், ஏன்னா, அது நம்மல வாஞ்சையா பாக்குதேன்னு, ரொம்ப சுதந்திரம் எடுத்துக்கிட்டு ஒரு நாள் பேனா மூடியா அது நோட்ல நின்னு எழுதறப்ப பின்னாடி சொருவுறேன் பேர்வழின்னு, எதயோ செய்ய போயி, அது நம்ம தான் படாத இடத்தில பட வக்க இப்படி பண்றான்னு போட்டு கொடுத்து, அடுத்த வருஷம் நமக்கு ஹாஸ்டல் இல்லமா பண்ண பொம்பளை, அதுகிட்ட எப்படி கேட்கிறது. பிறவு அந்த ஃபிஸிக்ஸ் மேடம், அத என்னமோ நம்ம கணேசன் ரிஜக்ட் பண்ணிட்டான், எனக்கு கிழவி டிரஸ்ஸெல்லாம் வாங்கி கொடுத்த போட்டுட்டு நடிக்க மாட்டேன்னு ஒரே அடம். நான் எங்கத்த போறது சொல்லுங்க. அப்பதான் நமக்கு கை கொடுத்தா ஆபத்து பாண்டவி, அது யாருன்னு கேட்கிறீங்களா, வேற யாருமில்ல அப்ப எங்க காலேஜ் அட்மினிஸ்ட்ரேஸன்ல வேல செஞ்ச பாலசுப்ரமணியம், அப்ப அப்ப ஸ்கிட்டு, ஓரங்க நாடகம் பசங்க நடிக்கிறத பாக்க சும்மா சிகிரட் புடிக்க கீழ வரப்ப அந்த போட்டி நடக்கற ஹாலுக்கு வந்து வேடிக்க பார்க்கிற ஆளு. நம்ம செஞ்ச மிமிக்கிரி எல்லாம் புடிச்சுப் போயி சும்மா பாராட்டிட்டுப் போவாரு, அப்ப அவரு பொண்ணு காலேஜ் முடிச்சுட்டு எங்க ஆபிஸ்ல டைப்பிஸ்ட்டா வேலை பாத்துச்சு. அது தான் எங்க ஆபத்து பாண்டவி, இது கொஞ்சம் பெரியக் கதை, கேளுங்க!

நாங்க சாய்ந்திரத்தில அப்படியே வாக்கிங் போயிட்டு காலேஜ் பின்னாடி சிங்கநல்லுர் ரோட்ல இருக்கிற டீக்கடைக்குப் போயி மரவள்ளி கிழங்கு சிப்ஸ், டீ அடிக்கிறது வழக்கம். அப்ப பக்கத்தில இருந்த ஸ்டோர்ஸ்ல தான் நம்ம பாலசுப்ரமனியம் குடி இருந்தாரு. அவருக்கு மூணுப்பொண்ணுங்க, அதில பெரிசும், அது கடைசி தங்கச்சியும், பசங்க எங்களை ஜொல்லு வுட வெளியில வந்து நிக்குங்க. அப்பறம் என்ன, காலேஜ் பசங்க ஹாஸ்டலருந்து வந்து கும்பலா டீ சாப்பிட்டுட்டு போற இடம், இதுங்க ரெண்டும் நின்னு வேடிக்கைப் பாத்தா, சொல்லுங்க நாங்க ஜொல்லு வுடறமா, இல்ல அதுங்க வுடுதுங்களா (இப்ப ஆண் பெண் இரு பாலருக்கும் இந்த பாலுணர்வுகள் இருக்கிறதை, எல்லாரும் பதிவுப்போட்டு என்னமோ, இல்லாத விஷயம் மாதிரி இந்த ஊடகத்தில மாட்லாடிக்கிட்டு இருக்காங்க, முக்கியமா, நம்ம உஷா ராமசந்திரன் வலையப் பாருங்க!) அப்படி போயி வந்தப்ப சைட் அடிச்ச அந்தப் பொண்ணுதான் நம்ம காலேஜ் ஆபிஸிக்கு புதுசா வந்தது. எப்படி போயி அதுக்கிட்ட ஜாக்கெட், சேலை எல்லாம் கேட்கிறது. நம்ம கணேசனோ போட்டா அந்த புள்ளயொடத தான் போட்டுக்குவேன்னு அடம் புடிக்கிறான். என்ன பண்ணறது. துணிஞ்சு நம்ம பாலா சாரு கால்ல விழுந்தாச்சு, அவரும், அதுக்கென்ன தம்பி, நாளக்கு வீட்டுக்கு வாங்களேன்னு சொல்லிட்டாரு. அப்புறம் என்னா, போயி பாத்துப் பேசி வாங்கிட்டு வந்து கணேசனுக்கு போட்டு நடிச்ச கதை இன்னம் சொல்லனுமா என்ன?

இப்படி கஷ்டப்பட்டு போட்ட டிராமா எப்படி வரவேற்பு நம்ம சீனியர் அண்ணங்க கிட்ட கிடைக்க போதுன்னு ஒரே பரிதவிப்பு. அப்பதான் டிராமாவுக்கு ஒரு சினி எஃப்க்ட் கொடுக்க ஆர்க் லைட்ஸ், ஸ்ட்ரோப் லைட்ஸ், இதெல்லாம் ரொம்ப எஃப்க்டிவ்வா யூஸ் பண்ணினோம். அதில்லயும் நம்ம ஜெயக்குமார், ரொம்ப நல்ல பேக்ஸ்டேஜ்,லைட்ஸ் எல்லாம் டைரக்ட் பண்ணி பிரம்மாண்டம்மா என்னமோ ஷங்கர் படம் மாதிரி பண்ணவச்சிட்டான். அதப்பாத்துட்டு நம்ம எழுத்தாளர் உஷா சுப்ரமணியம் குமுதத்தில் 'சி ஐ டி மாணவர்கள் ஆகாயத்தில் ரயில் விட்டார்கள்' ன்னு எல்லாம் விமர்சனம் எழுதி பிச்சுப்புட்டாங்க, அதை அடுத்த பதிவில எப்படின்னு பார்க்கலாமா?